ΛΙΣΤΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙ

Οι 25 ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΙ ροκ κιθαρίστες

Οι 25 ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΙ ροκ κιθαρίστες

Aπό τους Juniors στους Planet of Zeus. 

 

*Η λίστα περιλαμβάνει κιθαρίστες που έχουν κινηθεί γύρω από τον χώρο του ροκ, έστω και αν σε πολλές περιπτώσεις παρέκκλιναν από αυτόν. Συνειδητά έχουν μείνει εκτός διακεκριμένοι σολίστ της κλασικής κιθάρας όπως ο Νότης Μαυρουδής, βιρτουόζοι της λαϊκής κιθάρας όπως ο Δημήτρης Μυστακίδης, δεξιοτέχνες που κινήθηκαν σε jazz μονοπάτια όπως ο Λάκης Ζώης και heavy metal μουσικοί όπως ο Gus G.

 

Μιτζέλος

25. Αντώνης Μιτζέλος

Ενίοτε θύμα πρόχειρων παραγωγών και ενορχηστρώσεων, εκτελεστικά υπήρξε ένα σκαλοπάτι πάνω από τα υπόλοιπα μέλη των Τερμιτών, με φανερή αγάπη για τη «σκληρή μουσική», αλλά και τη μπαλάντα. Δραστήριος επίσης ως συνθέτης σε είδη εκτός του ροκ, με αρκετές επιτυχίες.

AΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ: Τερμίτες – «Πάρε με αποδώ».  

 

29356016 10215619913832317 2924041669584093184 o 768x512

24. Γιώργος Τ.

Με ένα jockey hat στο κεφάλι και πολύτιμο συνεργάτη-κιθαρίστα τον Γιάννη στην άλλη πλευρά της σκηνής, περιοδεύει σε όλο τον κόσμο ως μέλος των 1000mods, του συγκροτήματος που κρατάει ψηλά τη δάδα του εγχώριου heavy rock. Στιβαρό παίξιμο, ώριμο attitude.

AKOY KAI MONOΣ ΣΟΥ:  1000mods – "Electric Carve".    

 

KATEE aigaleo 1983

23. Λούης Κοντούλης

Ιδρυτικό μέλος των Stress, υπήρξε από τους πρώτους που έπαιξαν πανκ ροκ στην Αθήνα. Η αγάπη για τον βρώμικο ήχο και ασφαλώς η ταύτιση της μουσικής του με μια ανυπόταχτη στάση ζωής, επηρέασαν μια underground μειοψηφία που δεν άκουγε ούτε Σούκα, αλλά ούτε και Duran Duran.

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ: Stress - «Γενοκτονία». 

 

George 1986 2 960x640

22. Γιώργος Καρανικόλας

Ακόμα και η φάτσα του είναι ροκ. 15 χρονών είδε και άκουσε τον Hendrix, σε μια αίθουσα του κινηματογράφου Άνεσις. Ακολούθησε όμως την εποχή του, αρχικά με το βραχύβιο σχήμα Το Φως Και Η Σκιά Του και εν συνεχεία με τους Last Drive, που άντεξαν στο χρόνο παίζοντας μια μίξη από rockabilly και garage punk. 

AKOY KAI MONOΣ ΣΟΥ: The Last Drive - "I love Cindy". 

 

δημήτρης μπεληγιάννης

21. Δημήτρης Μπεληγιάννης 

Ιδρυτικό μέλος των The M.G.C., υπήρξε ένας από τους πρώτους που έπαιξαν καθαρόαιμο ηλεκτρικό ροκ εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’60, όταν η αγάπη του για τους Beatles τον ώθησε να στραφεί από την τρομπέτα στην κιθάρα. Το κύριο αντικείμενό του, βέβαια, ήταν οι κεραίες τηλεοράσεων.

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ: Τhe M.G.C.- “Miss Marple’s Theme”.  

 

στέλιος προβής

20. Στέλιος Προβής

Σε εποχές όπου η ηλεκτρική κιθάρα και το ροκ εν γένει δεν γνωρίζουν μαζική απήχηση, συσπειρώνει ένα αξιοπρόσεκτο κοινό και εντυπωσιάζει με το παίξιμό του ως μέλος των Planet of Zeus. Μετρά επίσης συνεργασίες με τους Imam Baildi, τη Δήμητρα Γαλάνη, τη Monika κ.α. Ο πιο επιδραστικός και ευέλικτος κιθαρίστας της νεότερης γενιάς.

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ: Planet of Zeus – “Them Nights”.  

 

σπύρος πάζιος

19. Σπύρος Πάζιος

Μεγάλος τεχνίτης της ρυθμικής κιθάρας, συνέδεσε την πορεία του με τον Τζίμη Πανούση, από το ξεκίνημα των Μουσικών Ταξιαρχιών μέχρι την επανένωσή τους στο Κύτταρο. Κουβαλώντας κάτι από τον ήχο των Talking Heads στα πεταχτά ακόρντα του, συχνά πυκνά έβρισκε χώρο για εμπνευσμένα «καθαρά» σόλο και ενίοτε κατέφευγε σε ένα ηθελημένο κιτς.  

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ: Mουσικές Ταξιαρχίες - «Εκλογές». 

 

Βαγγέλης Γερμανός

18. Βαγγέλης Γερμανός

Μαζί με τον Θεολόγο Στρατηγό, άφησε το στίγμα του στο Βρώμικο Ψωμί. Αντίθετα με άλλους παίκτες που αναδείχθηκαν στα 70’s, ο Γερμανός δεν είχε επηρεαστεί από τον σκληρό ήχο του Hendrix και του Clapton, αλλά από την αμερικάνικη folk μπαλάντα. Εκεί πάτησε και στο προσωπικό ντεμπούτο του, Τα Μπαράκια, βασιζόμενος αποκλειστικά στον ακουστικό ήχο, με θαυμαστά αποτελέσματα. Πολλές συγχορδίες του είναι βγαλμένες από το βιβλίο κιθάρας των Θεών.

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ: Διονύσης Σαββόπουλος – «Μαύρη Θάλασσα».   

 

socos

17. Socos

Πολυσχιδής και ιδιοσυγκρασιακός μουσικός, που με μια σειρά από ασυμβίβαστους, χαοτικούς και πάντα ενδιαφέροντες δίσκους από το 2004 μέχρι σήμερα, γεφυρώνει το progressive rock με την ελληνική ποίηση (Εγγονόπουλος, Χριστιανόπουλος) και τον βαρύ ήχο. Τo στιβαρό, απόλυτο παίξιμό του υπακούει σε ένα προσωπικό όραμα, ακολουθώντας ή καταρρίπτοντας φόρμες, με μια καλλιτεχνική ελευθερία που πολλοί θαυμάζουν και λίγοι ακολουθούν.

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ: Socos & The Live Project Band – «Σκουλίκι».  

 

Iraklis Triantafyllidis

16. Ηρακλής Τριανταφυλλίδης

Σημαντικός τραγουδοποιός δεν υπήρξε στ’ αλήθεια, το όραμά του πάντως για ένα πάντρεμα του progressive rock με την ποντιακή μουσική της καταγωγής του ήταν εμπνευσμένο. Τα δε παιξίματά του στους πραγματικά καλούς δίσκους της Λερναίας Ύδρας (Σε Άλλους Κόσμους, Παίζεις με τις Μηχανές), ακούγονται συναρπαστικά αλλοπρόσαλλα μέχρι σήμερα.

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ: Λερναία Ύδρα – «Θέλω να ταξιδεύω».  

 

Θεολόγος Στρατηγός πρώτος από δεξιά

15. Θεολόγος Στρατηγός

Με ονοματεπώνυμο που θα ευχαριστούσε κάθε Δεξιό, μπήκε δυνατά στη δισκογραφία συμμετέχοντας στο Βρώμικο Ψωμί (ανεξακρίβωτο παραμένει ποιες κιθάρες παίχτηκαν από τον ίδιο και ποιες από τον Γερμανό). Τα ατμοσφαιρικά θέματά του στολίζουν επίσης το δίσκο Ρεζέρβα, όπου συνέβαλε και ως ενορχηστρωτής, το Τσάι Γιασεμιού της Αρλέτας και την Αναστροφή του Λουκά Θάνου. Ήρεμος ως προσωπικότητα και αφανής, στο διαδίκτυο σώζονται μόλις δύο φωτογραφίες του.

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ: Διονύσης Σαββόπουλος – «Πρωινό».  

 

Κώστας Στρατηγόπουλος

14. Κώστας Στρατηγόπουλος

Μια ελάχιστα φωτισμένη παρουσία, με συμβολή σε ετερόκλητα είδη. Αυτοδίδακτος και «χύμα», μετά από μια θητεία στα μαγαζιά της Πλάκας, το 1977 μπαίνει στην ορχήστρα του Μίκη Θεοδωράκη (χαρακτηριστικός ο γαλλικός δίσκος Le Soleil Et Le Temps – Sun And Time). Το 1980 ιδρύει το ιστορικό στούντιο Mini Farm στην Αγία Παρασκευή, από το οποίο περνούν τα punk γκρουπ Stress, Γενιά του Χάους, Αντίδραση, Panx Romana και ο Ψαραντώνης. Ακόμη, συμμετέχει ως κιθαρίστας στο No των Apocalypsis και στα άλμπουμ Διαίρεση και Χαιρετίσματα του Παπακωνσταντίνου.

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ: Βασίλης Παπακωνσταντίνου – «Άσε με να κάνω λάθος».

 

ΗλίαςΖάικος

13. Ηλίας Ζάικος

O επιφανέστερος blues κιθαρίστας μας. Ιδρυτικό μέλος των Blues Wire, ξεκίνησε με αυτούς το 1983 (αρχικά ως Blues Gang), παίζοντας κομμάτια με ξένο στίχο και βασιζόμενος συχνά στον αυτοσχεδιασμό. Κυκλοφόρησε στην AnoKato Records τα αξιόλογα προσωπικά άλμπουμ They Call Me E.Z. (1989) και Off the Box (1996) και μέσα από ζωντανές εμφανίσεις σε μικρούς χώρους, ενίοτε πλάι στον επίσης σημαντικό blues κιθαρίστα Νίκου Ντουνούση, κρατά μέχρι σήμερα ζωντανό το είδος χωρίς ποτέ να αποζητήσει τη δημοσιότητα.

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ: Blues Gang – “Far too many nights”.  

 

Δήμος Ζαμάνος

12. Δήμος Ζαμάνος

Χωρίς να πατάει σε σπουδαίες συνθέσεις, αλλά με ένα distortion που ήταν κανονική ποίηση, στον εμβληματικό ομώνυμο δίσκο των Εν Πλω (1989) βρήκε το νήμα μεταξύ του alternative rock και της ελληνικής παράδοσης (δημοτικά-ρεμπέτικα). Μεγάλο μουσικό ταλέντο, στον ίδιο άλμπουμ παίζει επίσης μπάσο, πνευστά και έγχορδα, πετυχαίνοντας αυτό που προσπάθησαν πολλά χρόνια μετά μπάντες όπως οι VΙC. Δίνοντας δύο συναυλίες όλες κι όλες με τους Εν Πλω, στα 90's ασχολήθηκε με την παραδοσιακή μουσική, μέχρι που αυτοκτόνησε το Δεκέμβρη του 1998. 

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ: Eν Πλω - «Όνειρο».  

 

ζαμπέτας

11. Ασκληπιός Ζαμπέτας 

Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι οι Τρύπες θα έφταναν στο μεγάλο κοινό χωρίς την προσθήκη του Ασκληπιού Ζαμπέτα στις αρχές της δεκαετίας του '90. Επηρεασμένος από μια αμερικάνικη εναλλακτική σχολή που ξεκινούσε από τους Velvet Underground και έφτανε ως τους Dream Syndicate, βοήθησε το συγκρότημα να εξελίξει τον ήχο του πέρα από την post punk σφαίρα, προσδίδοντας ένα άλλο βάρος. Προηγουμένως είχε διαγράψει μια πορεία με τους Mushrooms, ενώ μετά τις Τρύπες ακολούθησαν οι Γκέτο, οι Ghost Note Project και οι Seahorse.

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ: Τρύπες - «Μια υπέροχη ευκαιρία».  

 

takis androutsos

10. Tάκης Ανδρούτσος

Με φάτσα που είχε κάτι από Frank Zappa, ο Ανδρούτσος υπήρξε ένας από τους πρώτους κιθαριστές που στο δεύτερο μισό των 60’s αναζήτησαν ένα προσωπικό στιλ. Σε ηλικία μόλις 18 ετών συμμετέχει στο Περιβόλι του Τρελού του Σαββόπουλου ως μέλος του γκρουπ Μπουρμπούλια, όπου ξεχωρίζει τόσο ως rhythm («Θεία Μάνου», «Σα ρεμπέτικο παλιό») όσο και ως lead (στο ψυχεδελικό μοιρολόι που αποτελεί την καρδιά της «Θαλασσογραφίας»). Τρία χρόνια μετά, επιδεικνύει έναν πιο σαφή ροκ προσανατολισμό στο ιστορικό ομώνυμο άλμπουμ των Πελόμια Μποκιού και λίγο αργότερα, με τη διάλυση του γκρουπ, συνεχίζει σε live venues της Αμερικής.

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ: Πελόμα Μποκιού – «Ύμνος στη Ζωή». 

 

Χριστόφορος Κροκίδης

9. Χριστόφορος Κροκίδης

Δισκογραφικός αλλά και συναυλιακός στυλοβάτης του Βασίλη Παπακωνσταντίνου από το τα τέλη των 80’s ως τις αρχές των 00’s, o Κροκίδης ήταν ο πρώτος ροκ κιθαρίστας που είδαν μπροστά τους πολλοί από τους σημερινούς ακροατές μεταξύ 30 και 40 ετών. Ξεκινώντας την πορεία του σε λαϊκούς δίσκους, σύντομα ανέπτυξε ένα απλουστευμένο ροκ στιλ εντυπωσιασμού, σε τέλεια αντίθεση με την προσωπικότητά του, το οποίο έδεσε άψογα με τη μαζική απήχηση του Παπακωνσταντίνου στα στάδια και τα εφηβικά γουόκμαν. Το στιλ αυτό δεν μειώνει σε καμία περίπτωση το τεράστιο ταλέντο του. Τουναντίον, το αναδεικνύει.

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ: Bασίλης Παπακωνσταντίνου: «Νιώθω μεγάλη μοναξιά».  

 

δήμης παπαχρήστου

8. Δήμης Παπαχρήστου

Στα 70’s, όταν όλοι ντύνονταν χύμα, έβγαινε στη σκηνή με σκούρο κοστούμι, άσπρο πουκάμισο, γραβάτα και άσπρα αθλητικά παπούτσια. Αφανής ήρωας του ελληνικού ροκ, εντυπωσίασε με το παίξιμό του στο ομώνυμο ντεμπούτο του σχήματος Ακρίτας (Λογαρίδης), μπλέκοντας την αμερικάνικη ψυχεδέλεια με την ελληνική παράδοση, ενώ συμμετείχε στο σχήμα Εξαδάκτυλος του Πουλικάκου, στο δίσκο Μεταφοραί Εκδρομαί ο Μήτσος, αλλά και στο Crazy Love στου Ζωγράφου. Από τα 80’s και μετά, έπαιξε με Σιδηρόπουλο, Μπονάτσο, Θάνο Μικρούτσικο, Κυριαζή, Κραουνάκη και το συγκρότημα Νάμα μεταξύ άλλων, χωρίς ποτέ να ενδώσει σε συνεργασίες που δεν τον εξέφραζαν.

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ: Ακρίτας – «Και ιδού ίππος χλωρός».  

 

Παπαντίνας

7. Θοδωρής “Terry” Παπαντίνας

Σαν άλλος Rodriguez έγινε ευρύτερα γνωστός στους νεώτερους ακροατές μέσα από ένα κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ, συντηρώντας στα τελευταία χρόνια της ζωής του έναν αυτοκαταστροφικό μύθο, ο οποίος ελάχιστα απείχε από την πραγματικότητα. Μεγαλωμένος στη Νέα Υόρκη, ο Παπαντίνας προσγειώθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1967 φέρνοντας μαζί του ένα γνήσιο rock attitude και έναν αλέγκρο, βρώμικο και εκρηκτικό τρόπο παιξίματος (τα ακόρντα που έπαιξε ο Λαμπίτσι στο τραγούδι «Μπάλλος» ήταν δικής του επινόησης). Από τους Fratelli στους Μακεδονομάχους και από εκεί στην Εταιρία Καλλιτεχνών πλάι στον Παύλο Σιδηρόπουλο, οι ικανότητές του εκδηλώθηκαν περισσότερα σε συναυλίες και μεταγενέστερα youtube βιντεάκια, παρά στην επίσημη δισκογραφία.

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟY: Πάνος Σαββόπουλος – «Ηλιοτρόπια».  

 

Νίκος δεύτερος από αριστερά και Βασίλης Σπυρόπουλος τρίτος από τα αριστερά

6. Βασίλης & Νίκος Σπυρόπουλος

Κανένας κιθαρίστας δεν έχει παίξει πιο μελαγχολικές νότες απ’ ότι ο Βασίλης και ο Νίκος Σπυρόπουλος στο Φλου, το δίσκο που ορίζει το ελληνικό ροκ της αμιγώς δυτικής φόρμας. Το εναρκτήριο σόλο του «Μου ‘πες θα φύγω» είναι από τις καλύτερες ευκαιρίες air guitar που προσφέρει η ελληνική μουσική, το εφέ στην «Ώρα του stuff» ακούγεται ακόμα επιβλητικό, οι βραχνές κιθάρες στο «69’ με κάποιον φίλο» παραμένουν αξεπέραστες, προσθέστε και το γύρισμα του «Στην Κ» από τον ακουστικό στον ηλεκτρικό ήχο και έχετε μερικές από τις πιο εμβληματικές στιγμές του οργάνου. Ακολουθώντας χωριστούς δρόμους με το Σιδηρόπουλο μετά το Φλου, κατέθεσαν το διαχρονικό «Νάυλον ντέφια και ψόφια κέφια» από τον ομώνυμο δίσκο (1982), ενώ μέχρι και σήμερα παραμένουν ενεργοί, ικανοποιώντας έντιμους παλιοροκάδες που πίνουν μπύρες.

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ: Παύλος Σιδηρόπουλος & Σπυριδούλα –«Μου ‘πες θα φύγω».  

 

koulouris

5. Αργύρης “Silver” Κουλούρης

Ο σπουδαίος κιθαρίστας των Aphrodite’s Child. Μολονότι αρχικά οι στρατιωτικές υποχρεώσεις δεν του επέτρεψαν να ακολουθήσει το γκρουπ στη Γαλλία, έφτασε εγκαίρως ώστε να συμμετάσχει στις ηχογραφήσεις του σπουδαίου 666. Περισσότερο rhythm παρά lead, το ταλέντο του είχε λάμψει προηγουμένως στους Juniors, αλλά και στο κομμάτι «Δυο μικρά γαλάζια άλογα» του Γιώργου Ρωμανού (παίζει τη ρυθμική κιθάρα, στην οποία βασίζεται το κομμάτι). Παραμένοντας για πολλά χρόνια στη Γαλλία, συνέβαλε ως κιθαρίστας, συνθέτης και ενορχηστρωτής σε δίσκους του Βαγγέλη Παπαθανασίου, του Σταμάτη Σπανουδάκη, του Λουκά Σιδερά και του Ντέμη Ρούσου, ενώ η ευελιξία του οδήγησε μετέπειτα σε συνεργασίες με λαϊκούς τραγουδιστές, αλλά και συγκροτήματα όπως οι Antique.

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ: Aphrodite’s Child – “The Four Horsemen”.

 

Δρόλαπας

4. Γιάννης Δρόλαπας

Οι Μουσικές Ταξιαρχίες ήταν μια διαρκής κόντρα ανάμεσα στον Σπύρο Πάζιο, ο οποίος ήθελε να παίζει ρυθμικά ακόρντα βγαλμένα από τις τσόντες των 70’s και τον Γιάννη Δρόλαπα, που επιδιδόταν στα σόλο. Ο πρώτος υπηρετούσε καλύτερα το τραγούδι, ο τελευταίος όμως το ανέβαζε σε άλλο επίπεδο, «παρακάμπτοντας» ενίοτε το rhythm section για να ακολουθήσει έναν δικό του ρυθμό, σαν άλλος Jimmy Page. Μέχρι το συγκρότημα να φτάσει το δεύτερο δίσκο, ο Δρόλαπας είχε ήδη φύγει για να παίξει με τους Αγάπανθος – και η απουσία του στο Αν Η Γιαγιά Μου Είχε Ρουλεμάν είναι αισθητή. Προηγουμένως, ήδη από το 1976, ξεχώρισε στη Vavoura Band, το όνομα της οποίας προήλθε από τον θόρυβο που παρήγαγε ο ίδιος παίζοντας. Στο άλμπουμ Τώρα Το Λένε Εthnic (1982) με τον Τζώννυ Βαβούρα, που επανεκδόθηκε σε βινύλιο το 2018, γίνεται πιο εμφανής από ποτέ η υπόγεια σχέση του με την παραδοσιακή μουσική.

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ: Μουσικές Ταξιαρχίες: “One song for the Calavrita Place”.

 

αλέκος καρακαντάς

3. Αλέκος Καρακαντάς 

O πρώτος guitar hero της Ελλάδας. Ως μέλος των Juniors, το 1965 ενώνει στη σειρά δύο Fuzzbox και επινοεί έναν βαρύ, θορυβώδη και επιβλητικό ήχο που γίνεται σήμα-κατατεθέν του. Μετά το γνωστό αυτοκινητιστικό δυστύχημα του εν λόγω γκρουπ, μένει σε κώμα για 23 μέρες και τον αντικαθιστά για κάποιες εμφανίσεις ο Eric Clapton, που έτυχε να βρίσκεται στην Ελλάδα. Παρ’ ότι το χέρι του δεν συνέρχεται ποτέ πλήρως, επανέρχεται στους Juniors, παίζει υποδειγματικά στους We Five «βαραίνοντας» τον ήχο του, όπως βέβαια και στο δίσκο του Γιώργου Ρωμανού, Δυο Μικρά Γαλάζια Άλογα. Σε μεταγενέστερη συνέντευξή του στο rocking.gr, θα πει: «Δυστυχώς είχα μεγάλο πρόβλημα με τους ηχολήπτες. Δεν μπορούσαν να με ηχογραφήσουν. Άκουγαν παραμόρφωση και δεν ξέραν τι να κάνουν. […] Ο μόνος ηχολήπτης που με ηχογράφησε κάπως καλά, για τα ελληνικά δεδομένα, ήταν με το Γιώργο Ρωμανό».

Τα early 70’s τον βρίσκουν στη Γαλλία. Είναι η εποχή των Axis και του επιτυχημένου άλμπουμ Ela Ela. Σε μια συναυλία στο Παρίσι, ένα εκστασιασμένο κορίτσι ανεβαίνει στη σκηνή και χώνεται ανάμεσα στα πόδια του την ώρα που εκείνος παίζει σόλο. Το ταλέντο του θα λάμψει επίσης στον πρώτο δίσκο του Σταμάτη Σπανουδάκη Beautiful Lies (1972) που κυκλοφορεί στη Γαλλία και στο κλασικό Forever and Ever του Ντέμη Ρούσσου (1973).

AKOY KAI MONOΣ ΣΟΥ: Juniors –“Let me in”. 

 

μπάμπης παπαδόπουλος

2. Μπάμπης Παπαδόπουλος

Η πορεία του Μπάμπη Παπαδόπουλου μέσα στη δισκογραφία είναι κανονικό tutorial κιθάρας. Σε ηλικία μόλις 17 ετών μπαίνει στις Τρύπες, όπου έχει αισθητή εξέλιξη από άλμπουμ σε άλμπουμ. Ξεκινώντας από το post punk, φλερτάρει με τα ριφ του arena rock («Εδώ») και καταλήγει σε έναν πλούσιο καμβά θορύβου, ηχητικών εφέ αλλά και ακουστικών στιγμών, ο οποίος συμβάλει στη μη περιχαράκωση του γκρουπ σε ταμπέλες όπως  “mainstream” ή “underground”. Η προσθήκη του Ασκληπιού Ζαμπέτα ως δεύτερος κιθαρίστας στα 90’s, του δίνει την ελευθερία να πειραματιστεί πάνω στη ροκ φόρμα με εμβληματικές καταθέσεις («Το Τρένο», «Ακούω την αγάπη» κ.α.).

Στο μεταξύ, ήδη από το 1992 συμμετέχει στο λαϊκό σχήμα του Νίκου Παπάζογλου. Στις αρχές των 00’s βάζει τη στάμπα του στον Βραχνό Προφήτη και την Αγρύπνια του Θανάση Παπακωνσταντίνου, με ιδιοφυείς ενορχηστρώσεις. Εν συνεχεία ακολουθεί μια μικρής εμβέλειας αλλά απολύτως σεβαστή σόλο πορεία, που κρατά το ενδιαφέρον της μέχρι σήμερα: Ροκάς με υψηλή αισθητική και γόνιμη ματιά πάνω στο ρεμπέτικο, άβαντ γκαρντ νεωτεριστής δίπλα στον Φλώρο Φλωρίδη, δημιουργός σάουντρακ για ταινίες και παραστάσεις. Ακόμη, διδάσκει στο Τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής του ΤΕΙ Ηπείρου και συμμετέχει στο live σχήμα των Χειμερινών Κολυμβητών, χωρίς διάθεση επίδειξης των ικανοτήτων του. Απλός, σοβαρός και ουσιαστικός, είναι ούτε λίγο ούτε πολύ ο σημαντικότερος ροκ κιθαρίστας των τελευταίων 40 χρόνων.

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ: Θανάσης Παπακωνσταντίνου - «Πεχλιβάνης». 

 

Σπάθας

1. Γιάννης Σπάθας

Ως παιδί ο Γιάννης Σπάθας πήγαινε στο σουβλατζίδικο «Πι και Φι» του Πειραιά, έβαζε μια δραχμή στο τζουκμποξ, άκουγε ένα τραγούδι, έβαζε άλλη μια δραχμή, το ξανάκουγε - κι ύστερα έπαιρνε το λεωφορείο για να πάει πίσω στου Ρέντη, να βγάλει στην κιθάρα ό,τι θυμόταν.

To ταλέντο του πρωτοέλαμψε στους Persons το '66, ενώ στα τέλη των 60's έφτιαξε με τον Αντώνη Τουρκογιώργη τους Socrates Drank The Conium, βρίσκοντας αποδοχή από ένα ροκ κοινό λαϊκών συνοικιών. Mε βασική επιρροή τον Hendrix, μέσα στα 70’s ξεδίπλωσε ένα ανατρεπτικό, ελεύθερο στιλ σε κομμάτια που δεν ξεχώριζαν τόσο για τις συνθέσεις και τη στιχουργική τους, όσο για το παίξιμο. Επινόησε το πρώτο σημαντικό ριφ στην ιστορία του εγχώριου ροκ (“Starvation”), βρήκε ένα λεπτό νήμα σύνδεσης με την αγάπη του για τα ηπειρώτικα τραγούδια και τον Τάσο Χαλκιά, ενώ σύμφωνα με μαρτυρίες αρνήθηκε την πρόταση των Yes να γίνει κιθαρίστας τους, όπως και την πρόταση να μετοικίσει με τους Socrates στην Αμερική.

Σπουδαία υπήρξε επίσης η μεταγενέστερη συνεισφορά του Σπάθα ως session μουσικός και ενορχηστρωτής, καθιερώνοντας ένα απόλυτα αναγνωρίσιμο echo με αρπίσματα πάνω στην ηλεκτρική κιθάρα, χαρακτηριστικότερα στα Ζεστά Ποτά των Αδερφών Κατσιμίχα (1985) και το Απέναντι Μπαλκόνι της Ελένης Βιτάλη (1989). Δοκιμάστηκε ως συνθέτης, υπηρέτησε το λαϊκό τραγούδι δίπλα στον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ από τα 80’s μέχρι και τα 00’s υπήρξε ο πιο περιζήτητος session κιθαρίστας (σήμερα απλά κανένας δεν είναι περιζήτητος).

Η ελληνική ηλεκτρική κιθάρα είναι ο Σπάθας να παίζει με κλειστά μάτια ένα τραγούδι που δεν τελειώνει ποτέ.

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ: Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας – «Για ένα κομμάτι ψωμί».

LOGIN