ΛΙΣΤΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙ

Τα 69 καλύτερα τραγούδια του Νίκου Καρβέλα

Τα 69 καλύτερα τραγούδια του Νίκου Καρβέλα

Σε αντίστροφη μέτρηση (και με αφορμή τα 69α γενέθλιά του). Από τον Βύρωνα Κριτζά. 

 

 

Όπως είναι γνωστό, στο Sounds Greek to me μας αρέσει ο Νίκος Καρβέλας.

Τα έχουμε ξαναπεί: Με σπιρούνια στις μπότες ή χωρίς, με ροκ ή λαϊκό μανδύα, με τηλεοπτικές γελοιότητες ή σοβαροφανείς όπερες, ο Καρβέλας ήταν, είναι και θα είναι ο μεγαλύτερος ποπ συνθέτης της Ελλάδας. Τόσο από άποψη ποσότητας (εκατοντάδες σουξέ), όσο και βάσει της ικανότητάς του να αφομοιώνει ετερόκλητα είδη και να τα σερβίρει στις μάζες. Γιατί ακόμα κι αν ηχογραφήσει με μπαγλαμαδάκια, ακόμα κι αν φωνάξει τους Rotting Christ να τον πλαισιώσουν, ο Καρβέλας θα είναι ποπ. (Αντίστοιχες περιπτώσεις ο Τουρνάς και ο Ρακιντζής, μόνο που ο άνθρωπός μας υπήρξε πιο επεκτατικός και άρα πιο ενοχλητικός).

Σε ανύποπτο χρόνο, ο Καρβέλας είχε δηλώσει ότι το να ξεχωρίζει ποια τραγούδια του είναι καλά και ποια όχι είναι σα να κάνει διαγωνισμό ύψους μεταξύ νάνων. Πολλή μεγαλύτερη αξία, σύμφωνα πάντα με λεγόμενά του, έχουν τα οπερατικά του έργα. Είναι γεγονός ότι ακόμα και τα πιο εμπνευσμένα κομμάτια του μοιάζουν να έχουν βγει παρορμητικά, πηγαία, χωρίς ιδιαίτερο βασάνισμα ή σκέψη. Παρ’ ολ’ αυτά, η αίσθηση ότι ακούς έναν άνθρωπο που γράφει για να πάρει χαρά και λεφτά (ενδεχομένως και ως παρηγοριά για τη γνωστή πάθηση που τον ταλαιπωρεί από παιδί), σε οδηγεί σε μια παράδοξη συγκίνηση. Στις καλές του στιγμές, ο Καρβέλας κατέθεσε κομμάτια που καταρρίπτουν τη γενική αντίληψη ότι η αληθινή τέχνη δεν έχει οικονομικά κίνητρα, αποδεικνύοντας ότι μπορεί να υπακούει σε αυτά χωρίς να παύει να είναι συγκινητική.

smokoviths karvelas1

Πολλές από τις μεγάλες επιτυχίες του Καρβέλα δεν είναι απαραίτητα σπουδαία τραγούδια (κάτι μας είπες τώρα), χωρίς αυτό πάντως να αναιρεί τη λειτουργικότητά τους: Για παράδειγμα, τo «Δεν παντρεύομαι», το «Καταιγίδα», το «Χωρίς το μωρό μου» και πολλά ακόμα κομμάτια που δε χώρεσαν στην παρακάτω λίστα, θα μπορούσαν άνετα να λειτουργήσουν ως jingles σε τηλεοπτικά/ραδιοφωνικά σποτ. Είναι απορίας άξιο το πώς ο άνθρωπος αυτός, που είχε το χάρισμα να γράφει νευρώδεις μελωδίες οι οποίες σου κολλάνε στο μυαλό σαν τσίχλα από την πρώτη κιόλας ακρόαση, δεν απορροφήθηκε από εταιρίες διαφήμισης στα 80’s και τα 90’s, όπως συνέβη με έξυπνους ομότεχνους σαν τον Γιάννη Καραλή. (Μια φορά που το επιχείρησε, ο Καρβέλας παραποίησε ένα ήδη υπάρχον τραγούδι του, με άχαρο αποτέλεσμα – δες εδώ).

Το καλλιτεχνικό peak του Καρβέλα είναι κατά την άποψη του γράφοντα το δεύτερο μισό των 80’s. Στα πλαστικά 90’s, μετά το χαστούκι που έφαγε με τους Δαίμονες, ο ίδιος επικεντρώθηκε σε χορευτικά τραγούδια ευρείας κατανάλωσης και διασκέδασης, που είναι πάντως άδικο να κρίνονται με αυστηρά καλλιτεχνικούς όρους. Τέλος, ας σημειωθεί ότι στα 00’s, πέραν του ότι κυκλοφόρησε ορισμένες πολύ καλές σόλο δουλειές, υπήρξε και ένας από τους πρωτοστάτες του trash τραγουδιού, σαμποτάροντας έστω και ανυπόγραφα μια χυδαία βιομηχανία ως «ένοχος» αλλά και «παθών».

Όπως και να ΄χει, η καλύτερη υπεράσπιση του Καρβέλα παραμένουν οι μεγάλες του στιγμές. Σε αυτές θέλουμε να επικεντρωθούμε και εμείς. Με αφορμή λοιπόν τα 69α γενέθλιά του στις 8/9, επιλέγουμε τα 69 καλύτερα τραγούδια του, σε αντίστροφη μέτρηση! 

546637 446072e107 b581331c8e67199a

  1. Ρομπότ (2002)

Απλοϊκό και συγκινητικό, χτισμένο πάνω στο chord sequence του “A whiter shade of pale”.

  1. Έλα Μου (1994)

Ενσυνείδητα σαχλή ποπ. Κάποιος στα σχόλια του YouTube έχει ποστάρει αναλυτική συνταγή μακαρόνια με κιμά.

  1. Μαύρο Σε Μαύρο (2011)

Δύο έντονες προσωπικότητες και η παρακμή της σχέσης τους, στο χρώμα που στα 10’s έγινε εμμονή του Καρβέλα.

  1. Χρόνια Πολλά (2002)

Bubblegum pop για πάρτι γενεθλίων, με Βίσση μπροστά και τον ίδιο τον Καρβέλα στα χαφ.

  1. Είναι Γάτα (1986)

Τεράστιο hit για την εποχή του, σκιαγραφεί έναν τύπο ανθρώπου που όλοι σε κάποια φάση της ζωής μας συναντήσαμε.

  1. Αλλαγές (1990)

Το προτελευταίο κομμάτι του δίσκου Διαβολάκι, κυνηγά τον εκμοντερνισμό τόσο στον ήχο όσο και στο στίχο του.

  1. Εκατομμύρια (1996)

Τυποποιημένο πλην καλογραμμένο ζεϊμπέκικο, από την εποχή που η Βίσση απογειώθηκε εμπορικά αλλά και στιγματίστηκε.

  1. Σωσίβιο (2009)

«Η χαρά είναι χαρά μόνο δίχως σωσίβιο». Το τραγούδι του ανθρώπου που έκανε λάθη, τα πλήρωσε, αλλά τα χάρηκε και δε μετανιώνει…

Sharp Ties

  1. Στη Χονολουλού (1977)

Στίχοι: Βαρβάρα Τσιμπούλη

Κάποιοι είπαν πως κατέστρεψε τον Καλατζή. Σατιρικού τύπου άσμα, στο ρεφρέν του ο Ν.Κ. κατακτά το συνθετικό του ύφος, συμμετέχοντας στα φωνητικά.

  1. Rottweiler (2015)

Εκρηκτικό! Άγριο! Από τα χρόνια του stoner, είδος στο οποίο ο Καρβέλας κολύμπησε χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση αλλά με αστείρευτο πάθος.

  1. Τώρα Αρχίζουν Τα Δύσκολα (1996)

Στίχοι: Nαταλία Γερμανού

Έκανε πάταγο σε εποχές που ο Ρουβάς δεν χρειαζόταν να βάλει καν το όνομά του στο εξώφυλλο του cd.

  1. Οι Παντανέοι (2007)

Παραλλαγή του “Boom boom boom”, δεν παύει να είναι ένα εντυπωσιακό trash κομμάτι που περιλαμβάνει όχι ένα, όχι δύο, αλλά τρία ρεφρέν!

  1. Ηλιοτρόπια (2019)

Σε στέλνει σε καλοκαιρινό beach bar, να παραγγέλνεις μοχίτο και να αναρωτιέσαι πώς γίνεται τα ωραιότερα dance hits της εποχής να γράφονται από έναν ηλικιωμένο.

  1. Μπες Παντού (1989)

Σεξουαλικά υπονοούμενα, σαξόφωνα και ρεφρέν του διαόλου που δε λένε να σου φύγουν από το μυαλό.  

  1. Για Πάντα (1975)

Στίχοι: Bαρβάρα Τσιμπούλη

Το πρώτο κομμάτι που φανέρωσε το ταλέντο του Καρβέλα, σε ηλικία μόλις 24 ετών, με ερμηνεία από τον Γιάννη Πάριο.

  1. Μechanical (1985)

Κινείται στα πρότυπα των Kraftwerk αλλά δεν μπορεί να αντισταθεί σε ένα απόλυτα καρβελικό ρεφρέν, που κλέβει τελικά την παράσταση.

Καρβέλας Βίσση 80's

  1. Μη Μου Πάθεις Τίποτα (1998)

Obscure ντουέτο με την Άννα Βίσση, μεταδίδει συγκίνηση με μπουζούκι, τουμπελέκι και απόλυτο ταίριασμα φωνών.

  1. Θρίλερ (2006)

Η μελωδία στη φράση «δεν αλλάζει, δεν αλλάζει, δεν αλλάζει» είναι από τις πιο χαρακτηριστικές, σε ένα κομμάτι για τις τύψεις και τους φόβους που λερώνουν τις σχέσεις.

  1. Η Μουσική Του Ανέμου (2002)

Καρβέλας στα σοβαρά του, υπενθυμίζει τη συνθετική του γκάμα αλλά και την ερμηνευτική παλέτα της μούσας του. Η Μποφίλιου κρατούσε σημειώσεις.

  1. Το Ωραιότερο Πλάσμα (1994)

Σε ένα δίσκο με ντοστογιεφσκικό τίτλο (Ο Παίκτης), ο ΛεΠα ερμηνεύει ένα από τα καλύτερα κομμάτια του. Φωνητικά κάνει κάποια Άννα Βίσση.

  1. Soti (2010)

Sotis Volanis σε ένα δυναμικό αν μη τι άλλο κομμάτι, που μπλέκει Ανατολή με Δύση υψώνοντας την υπόθεση greek trash σε άλλα επίπεδα. Ένεση ντοπαμίνης!

  1. Δε Μετανιώνω (1978)

Στίχοι: Δημήτρης Ιατρόπουλος

Μια όχι ιδιαίτερα φωτισμένη στιγμή της Δήμητρας Γαλάνη, από τη δεκαετία που ακόμα πειραματιζόταν με το ύφος της.

  1. Κάτι Που Δεν Θα Τελειώναμε Ποτέ (1991)

Ήπιων τόνων μπαλάντα χτισμένη εξ ολοκλήρου με υλικά συνθεσάιζερ, μιλά για τις άμυνες του δεσμοφοβικού (που ενδεχομένως βρίσκεται και σε σχέση).

  1. Μανιοκατάθλιψη (2009)

«Μανιοκατάθλιψή μου/ δίνεις νόημα στη ζωή μου». Βαρύ τραγούδι, μπλέκει το σκληρό ροκ με τα strings εξυμνώντας τη διπολική διαταραχή.  

  1. Σούζυ-Τσούζει (1989)

Ρομαντισμός και γελοιότητα πηγαίνουν χέρι-χέρι, όπως αρμόζει στην πρώτη μας φορά και τους ανθρώπους με τους οποίους τη ζήσαμε. Όλα τα λεφτά το organ!

Καρβέλας 80΄s

  1. Ελένη (1996)

Η ιστορία ενός κοριτσιού που έφυγε από τη ζωή, πικρός και αναπάντεχος επίλογος για το άλμπουμ της Βίσση Κλίμα Τροπικό.

  1. Βαριέμαι (2006)

Βαθιά προσωπικό, τολμά να βάλει τη λέξη «πέος» στην ελληνική ποπ. Μας μιλάει ένας τύπος που τα έζησε όλα και πλέον βρίσκει νόημα μόνο στη συντροφικότητα.

  1. Take It Or Leave It (1980)

Το πιάνο της εισαγωγής μεταδίδει μια πολύ συγκεκριμένη ενέργεια οδηγώντας ένα υψηλού επιπέδου, καλόγουστο ροκ τραγούδι. Από τις καλύτερες στιγμές των TAXI.

  1. Στο ‘Χω Πει (1998)

Το «Για Μένα» ήταν επίσης καλό, αλλά το «Στο ‘Χω Πει» ήταν τελικά η ανώτερη στιγμή της συνεργασίας με τον αγαπημένο Δημήτρη Κόκοτα.

  1. Νάντια (1989)

Η φράση «νιώθω σαν τον παίχτη που μόλις έχασε το πέναλντι» ξεχωρίζει σε αυτή τη φοβερή πιανιστική μπαλάντα των τριών συγχορδιών.

  1. Το Πανεπιστήμιο (1988)

Εμπειρίες από τη Νομική, με αναφορές σε συγκεκριμένα ονόματα καθηγητών και μαθητών, από τον αλάνθαστο Καρβέλα των late 80’s.

  1. Μέτρα (1995)

Ο άντρας τραγουδιστής έχει νεύρα, θέλει να τσακωθεί. Η γυναίκα φέρει στην ερμηνεία της μια ψύχραιμη ωριμότητα. Στο ρεφρέν τους ενώνει η ίδια απόγνωση.

  1. Θα Μπορούσα (1981)

Κινούμενος στο πνεύμα των ABBA, υπογράφει ως Νίκος Λεονάρδος σε ένα από τα πρώτα υψηλού επιπέδου τραγούδια που χάρισε στη Βίσση.

  1. Βλάκα (1988)

Πιθανότατα το καλύτερο κιθαριστικό ριφ που έγραψε ποτέ, εισαγωγή ενός ρομαντικού τραγουδιού που στα κουπλέ κάνει πλάκα και στο ρεφρέν λέει την αλήθεια.

Καρβέλας Jerry Lee Lewis

  1. Άξιζε (1992)

Power ballad με άρωμα από παλιό καλό Bon Jovi. Ασκεί ιδιαίτερη γοητεία στους νοσταλγούς των 90’s, αλλά και στους αμετανόητους εραστές.

  1. Μαύρα Γυαλιά (1997)

Δραματικό και μεγαλειώδες, δεν θα ακούσετε να το λέει καμία άλλη τραγουδίστρια πέραν της Βίσση, πολύ απλά γιατί καμία δεν μπορεί.

  1. Από Συμφέρον Μοναχά Με Αγαπούσες (1986)

Σταράτο ζεϊμπέκικο από τη Lovely Rita Σακελλαρίου που έφερνε τον Αντρέα στην πίστα. Προσφέρεται για νυχτερινή οδήγηση με πικρές διαπιστώσεις και φόβο για αλκοτέστ.

  1. 1988 Κι Ακόμα Σ’ Αγαπώ (1988)

Ένας θεός ξέρει γιατί η Βίσση δεν το λέει στα live της, προτιμώντας μελό μετριότητες σαν το «Μην ψάχνεις την αγάπη». Εξαιρετικό από την αρχή ως το piano part του τέλους.

  1. Ξανά (1994)

Η καλύτερη μπαλάντα του Ρουβά και ένα από τα αγαπημένα των μεταλλάδων. Τα κορίτσια δάκρυσαν, τα αγόρια γέλασαν, τα δισκογραφικά στελέχη πλούτισαν, όλοι ευχαριστημένοι.  

  1. Καλημέρα Καινούρια Μου Αγάπη (1981)

Μολονότι κανείς δε θυμάται τα κουπλέ, η ορμητική disco του ρεφρέν με το beat, το πιάνο και τα τρελά βιολιά ξεσηκώνουν ακόμα νοητές ντισκοτέκ του μυαλού. 

  1. Οίκτο! (1992)

Παρ’ ότι ως τραγούδι δε λέει και πολλά, η βαριά ενορχήστρωση και το ετυπωσιακό building up σπάνε το καλούπι του φορμαλιστή Καρβέλα με εντυπωσιακό τρόπο.

  1. Με Αγάπη Από Μένα Για Σένα (1986)

Σύντομο, τρυφερό, upbeat, χορευτικό, παραμένει μία από τις πιο μεγάλες ποπ στιγμές της Βίσση, με δυνατά ντραμς από τον Νίκο Αντύπα και το Ν.Κ. κεφάτο στα φωνητικά.

  1. Δε Θέλω Να Ξέρεις (1992)

Υπερτιμημένο ως ένα βαθμό (στα βραβεία Pop-Corn βραβεύτηκε ως το καλύτερο τραγούδι των 90’s!), δεν παύει να είναι ένα επιβλητικό τραγούδι, που κερδίζει πόντους από μια φοβερή ερμηνεία.

  1. Όλα Ή Τίποτα (1987)

Λένα πως το μάτσο στοιχείο δεν έχει θέση στην ποπ, αλλά αυτά τα λένε όσοι δεν έχουν ακούσει Καρβέλα. Άψογη ερμηνεία από το τρυφερό στο αγριεμένο και αδιαπραγμάτευτο ρεφρέν-σύνθημα.

  1. Εμείς (1992)

Άλλοι προτιμούν το «Εμείς» του Ρέμου με τη Μαντώ και άλλοι αυτό. Σπουδαία εισαγωγή, τέλειος ήχος κιθάρας, ποπ ορμή και νεύρα μπροστά στο δικηγόρο.

  1. Συγγνώμη Κύριε, Ποιος Είστε; (1992)

Η Στανίση του είχε ζητήσει να της δώσει τραγούδια «σα να ακούς τον Διονυσίου με μουνί». Εδώ έχουμε το καλύτερο από αυτά, με την ειρωνική ερώτηση που έγραψε ιστορία.

1997 Καρβέλας Βίσση

  1. Μια Θλίψη Μαγική (2006)

Αγάπη, εγωισμός, μίσος, θλίψη. Η κορυφαία στιγμή της ύστερης σόλο πορείας του, μια τέλεια μπαλάντα που φυσικά κανένας από τους millennials οι οποίοι τον γνώρισαν τον μέσα από την κόντρα του με τον Φουρθιώτη δεν έχει ακούσει.

  1. Ένα Σου Λέω (1990)

Πόση συνθετική φιλοδοξία χωράει σε ένα καψουροτράγουδο; Μπλέκοντας το ρυθμό του ζεϊμπέκικου με τις ενορχηστρώσεις της κλασικής μουσικής, ο Καρβέλας κάνει τομή στο mainstream τραγούδι.

  1. Εσώρουχα (1987)

«Όσο πιο φτηνιάρικα τόσο πιο ωραία». Φράση που θα μπορούσε να μπει και τίτλος μελλοντικής βιογραφίας του Καρβέλα, σε ένα διαχρονικό anthem που συνδέει το rock’n’roll με μια μαγκιά του λιμανιού.

  1. Ξανά Μανά (2015)

Το πιο πρόσφατο από τα σπουδαία του Καρβέλα. Επηρεασμένο από latin ρυθμούς και μακράν ανώτερο του μονότονου «Λάμπω», αποτυπώνει τέλεια την μοντέρνα γυναίκα των 10’s που τρελαίνεται από έρωτα.

  1. Για Σένα Ξανά Τραγουδώ (1981)

Αθάνατη Δούκισσα, σε ένα τραγούδι με ανωτερότητα, αρχοντιά και διακριτικό άρωμα Δεξιάς. Υπέροχο ακόμα και στα κουπλέ του, απογειώνεται με ένα ανοιχτόκαρδο ρεφρέν που βάζει τη Βίσση στα φωνητικά.

  1. Κυψέλη (1988)

Στίχοι: Άννα Βίσση

Ορμώμενη από τη μόδα της εποχής (αλλά κυρίως από μια ανάγκη για διαρκή αλλαγή), η Βίσση ντύνεται ροκ και ερμηνεύει ακόμα μία τραγουδάρα. Οι στίχοι είναι του Καρβέλα αλλά αποδόθηκαν στη Βίσση γιατί βασίστηκαν σε δικό της βίωμα.

  1. Ο Τελευταίος Χορός (1991)

Αισθαντικό ντουέτο, αναδύει τη στεναχώρια αλλά και την υποβόσκουσα καύλα του χωρισμού, με ένα ρεφρέν τόσο απολαυσικό που δεν παίρνεις καν χαμπάρι ότι κάνει ομοιοκαταληξία χρησιμοποιώντας την ίδια λέξη δύο φορές.

  1. Και Έχω Τόσα Να Θυμάμαι (1984)

Στίχοι: Άννα Βίσση

Ποπ με ελαφρές πενιές μπουζουκιού - μια τέλεια ισορροπία. Δεν ακούστηκε σχεδόν καθόλου στην εποχή του, αλλά σήμερα είναι δικαίως ένα από τα αγαπημένα των fannatics.

  1. Eλληνάρα (2010)

Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πλην αυταπόδεικτες πληροφορίες, το ψευδώνυμο Τρομοκρατική Ομάδα ανήκει στον Καρβέλα, που με τραγουδιστή τον Παναγιώτη Ρεντετάκο καταθέτει εδώ ένα χαμένο διαμάντι σατιρικής υφής.

  1. Το Τσιγάρο Ή Εγώ (1987)

Το “Oh Carol” και εκατοντάδες συγγενείς του στρώνουν το έδαφος για να χτιστεί ένα τραγούδι πάνω στο δίλημμα, τον εκβιασμό, τους όρους που μπαίνουν σε μία σχέση. Η κορυφαία στιγμή του δίσκου Όλα Ή Τίποτα.

  1. Είναι Aστείο (1993)

Σε όλα τα 90’s, ο άνθρωπός μας στέλνει έμμεσα μηνύματα στη Βίσση μέσα από τραγούδια. Το συγκεκριμένο είναι το πιο συγκινητικό ζεϊμπέκικο που έγραψε ποτέ, με τη βελούδινη ερμηνεία του Λευτέρη Πανταζή.

Karvelas mitera

  1. Έμπνευση (1988)

Μεγαλοπρεπής ποπ μεικτής λογικής με ροκ στολίδια, λαϊκότητα στην ερμηνεία και ηλεκτρονικά τερτίπια στην κονσόλα, που ακούνε τι γίνεται στο εξωτερικό και το μεταφράζουν επιπόλαια αλλά χαριτωμένα. Ο άνθρωπος που το έγραψε, πρέπει να είχε έμπνευση.

  1. R.C. Gang (1980)

Oι TAXI και ο δίσκος Take It Or Leave It μπορεί να μη γνώρισαν επιτυχία σε πραγματικό χρόνο, ωστόσο δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι το συνθετικό potential του Καρβέλα καθρεφτίζεται πεντακάθαρα εδώ. Και ειδικά στο δυναμικό “R.C. Gang”, που είναι μια περίληψη του αμερικανικού mainstream rock των 70’s. 

  1. Στα 79 (1990)

Το πρώτο του φλερτ με τον κόσμο των μεγάλων ορχηστρών, έστω και μέσα από την ψευδαίσθηση του συνθεσάιζερ. Ρομαντικό χωρίς να βουλιάζει στο μελό, βλέπει τα γηρατειά και τον θάνατο μέσα από τα μάτια του ζευγαριού, επαναλαμβάνοντας μια όμορφη, απλή μελωδία. Ένα χρόνο μετά, κυκλοφόρησε και ως ντουέτο με την Βίσση.

  1. Μούρη (1992)

Ίσως το πιο έξυπνα αυτοβιογραφικό τραγούδι του Καρβέλα, σε στίχους όπως «όλοι με περνάνε για τρελό» και «νιώθω σα Θεός» περιγράφει εύστοχα τον “fool on the hill” που ζει στον κόσμο του, με τις εμμονές του, τις ιδεοληψίες του κλπ. Η εξαιρετική μελωδία, ο αργός ρυθμός και το ακορντεόν, οδηγούν σε μια από τις πιο πρωτότυπες ποπ καταθέσεις των 90’s, με μια μικρή δόση έθνικ.

  1. Πράγματα (1986)

Στίχοι: Nίκος Καρβέλας, Άννα Βίσση, Γιώργος Μίτσιγκας

Μια φιλότιμη προσπάθεια να γραφτεί το νέο «Δώδεκα» οδηγεί σε ένα εξίσου παθιάρικο κομμάτι για τη Βίσση, το οποίο μάλιστα τα τελευταία χρόνια ζει νέες δόξες. Τα ξερά ντραμς αυτή τη φορά πετυχαίνουν ακριβώς το στόχο, με τον θρύλο της κονσόλας Άκη Γκολφίδη να υιοθετεί εμπνευσμένα το περίφημο gated reverb που επινόησαν οι Steve Lillywhite και Hugh Padgham.

  1. Είναι Το Κάτι Που Μένει (1977)

Στίχοι: Bαρβάρα Τσιμπούλη

Το ανορθόδοξο κουπλέ συμμορφώνεται με ένα σπουδαίο ρεφρέν δυτικών προτύπων, όπου στίχοι και μουσική ακούγονται λες και γράφτηκαν μαζί. Η προσωπικότητα του κωμικού και συνάμα σπουδαίου πρίγκηπα Τόλη συμβάλλει καθοριστικά στο τελικό αποτέλεσμα, οδηγώντας τον 26χρονο τότε Νίκο Καρβέλα στο πρώτο του μεγάλο hit, το σημείο στο οποίο υψώνει ανάστημα ως συνθέτης επιτυχιών. The rest is history…

  1. Aντίστροφη Μέτρηση (1990)

Μετά το πειραματικό “Why why” από το δίσκο Nick Carr, Kαρβέλας και Βίσση ενώνουν ξανά τις φωνές τους και καταθέτουν το πιο πετυχημένο ντουέτο τους – αυτό που επιλέγουν ακόμα να λένε όταν ανεβαίνουν μαζί στη σκηνή.  Σπουδαία μελωδία, υποδειγματική ενορχήστρωση και στίχος που εκφράζει εκατομμύρια ζευγάρια με χάσμα επικοινωνίας. (To «όλο βίντεο κοιτάς» βγήκε εκτός μόδας λίγο αργότερα, για να αναβιώσει θριαμβευτικά στα χρόνια του YouTube και του TikTok).

Βίσση Καρβέλας

  1. Καλοκαιρινές Διακοπές Για Πάντα (Παληό Φάληρο) (1986)

Η Βίσση δεν είχε ψηθεί όταν το άκουσε, λέγοντας ότι παραπέμπει σε διαφήμιση οδοντόπαστας. Παντρεύοντας τους Beach Boys με τις νεανικές του αναμνήσεις, ο N.K. φτιάχνει ένα party anthem κεφιού και νοσταλγίας που όχι μόνο τον έκανε γνωστό ως σόλο καλλιτέχνη, αλλά εξακολουθεί να παίζεται μέχρι σήμερα (παρά τον μέτριο ήχο του) σε γάμους και λοιπές συναθροίσεις. Και μόνος σου να το ακούσεις, νιώθεις ότι είσαι με άλλους.  

  1. Σώσε Με (1986)

Λίγοι γνωρίζουν ότι αυτή η κορυφαία, εμβληματική στιγμή της Ρίτας Σακελλαρίου με το άψογο ρεφρέν και τη μυρωδιά βαριάς γυναικείας κολώνιας φέρει υπογραφή Καρβέλα. Τραγούδι που δε χορεύεται παρά μόνο ακούγεται, με ουίσκι στο χέρι, όταν ο κόσμος αρχίζει να αραιώνει και μένουμε μόνοι. Χωρίς πονηριές και κολπάκια, μπαίνει άνετα στα κορυφαία της χρυσής εποχής του σκυλάδικου, λίγο πριν τα πράγματα αρχίσουν να γίνονται λαμέ.

  1. Δώδεκα (1985)

Στίχοι: Φίλιππος Νικολάου-Νίκος Καρβέλας

Επαναλαμβάνοντας την ίδια πάνω-κάτω μελωδία επί πέντε λεπτά και βάζοντας μπροστά μια κοπέλα που στεναχωριέται επειδή δεν την παίρνει τηλέφωνο ο άλλος, το «Δώδεκα» είναι ο ορισμός του πώς γράφεται ένα αριστούργημα με τα πιο απλά υλικά. Ο Καρβέλας έπαιξε όλα τα όργανα ο ίδιος λίγες ώρες πριν την παράδοση του δίσκου (ακούστε πόσο ξερά και διεκπεραιωτικά είναι τα ντραμς προς το τέλος) και η Βίσση βρήκε το απόλυτο showstopper κάθε μελλοντικής εμφάνισής της.

  1. Ποτέ Μη Λες Ποτέ (1988)

Ένας κρότος στην αρχή κι ύστερα απαλό πιάνο. Εδώ έχουμε το καλύτερο σόλο τραγούδι του Καρβέλα, από τον καλύτερο σόλο δίσκο του. Η φράση «ποτέ δε με παίρνεις σοβαρά», προφητεύει τη μοίρα ενός αμφιλεγόμενου συνθέτη που επειδή έγραψε και σαχλαμάρες καταδικάστηκε αιώνια από τους φρουρούς της ποιότητας. Το «Ποτέ Μη Λες Ποτέ» είναι ένα σπουδαίο κομμάτι που δεν θα ακουστεί ποτέ στο Δεύτερο Πρόγραμμα, δεν θα παιχτεί ποτέ στο Ηρώδειο και δεν χρειάζεται κιόλας. Βέβαια, ποτέ μη λες ποτέ.

  1. Tα Μαθητικά Χρόνια (1988)

Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην εκπομπή Ζήτω Το Ελληνικό Τραγούδι και πιάνει το νήμα από εκεί που το είχε αφήσει ο Πασχάλης, βρίσκοντας το δρόμο για την πύλη του παλιού σχολείου με μια συγκίνηση πέρα από λόγια. Βίσση που κερδίζει χωρίς επίδειξη των δυνατοτήτων της, μελωδία, στίχοι, ενορχήστρωση, παραγωγή, ατμοσφαιρική αλλαγή χαμηλών εντάσεων λίγο μετά τη μέση, τα πάντα όλα. Ένα déjà vu νοσταλγίας από και για τα 80’s, που τοποθετεί τον Καρβέλα στο πάνθεον των μεγάλων ποπ δημιουργών.

Νίκος Καρβέλας

LOGIN