MAKING OF

"Άμα δεν το είχε πει ο Μητροπάνος, θα το ακούγαμε μόνο εμείς"

"Άμα δεν το είχε πει ο Μητροπάνος, θα το ακούγαμε μόνο εμείς"

Ο Λάκης Παπαδόπουλος διηγείται τις ιστορίες πίσω από 10+1 μεγάλα σουξέ του. 

 

Είναι ορισμός αυτού που ονομάζουμε “natural talent”. Ένας άνθρωπος χαμένος στη μουσική. Δεν θα βρεις ποτέ δίσκο του στους σημαντικότερους της ελληνικής δισκογραφίας, δεν θα τον δεις σε αφιερώματα για το ελληνικό ροκ – κι όμως έχει γράψει πολλά εξαιρετικά και πολύ διαφορετικά μεταξύ τους τραγούδια. Άλλοτε με μια παιγνιώδη διάθεση (η πιο προβεβλημένη του), άλλοτε τρυφερός και άλλοτε εκφραστής του σκοταδιού της δεκαετίας του ’80, χαμένος σε ένα σύμπαν από μοτοσυκλέτες, αλλόκοτες γυναίκες και κλειδωμένες πόρτες. 

Με αφορμή τις εμφανίσεις του στο Κύτταρο πλάι στον Βαγγέλη Γερμανό και τη Σοφία Βόσσου, (Παρασκευές 1 και 8 Φεβρουαρίου), ο Λάκης Παπαδόπουλος μας μίλησε για 10+1 μεγάλες επιτυχίες του από τα 80’s και τα 90’s. Koμμάτια που είπε ο ίδιος, αλλά και κομμάτια με το Μητροπάνο, την Αρλέτα, το Δάντη, την Ελένη Δήμου. Μεγάλες στιγμές της ελληνικής δικογραφίας που είναι αδύνατον να καταταχθούν σε ένα είδος, πολύ απλά γιατί αντιλαμβάνονται τη μουσική σαν κάτι το ενωτικό, μια παιδική αταξία που στο τέλος αθωώνει όλους τους εμπλεκόμενους.

11150206 435659093261959 6897541643781936750 n

 

«Έτσι απλά σ’ αγαπώ» (1981)

Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος/ στίχοι: Kυριάκος Ντούμος

Το πρώτο τραγούδι μου που έκανε επιτυχία. Θα το έλεγε ένα κοριτσάκι τότε, η Σαββίνα Γιαννάτου, αλλά μετά δεν ήθελε, ήταν για άλλη μουσική, πιο «έντεχνή». Το κομμάτι ήταν να πάει στη Eurovision... Η Σαββίνα δεν ήθελε να τραγουδήσει στη Eurovision - και πολύ καλά έκανε.

Αυτό το κοριτσάκι εγώ το ανακάλυψα. Τραγουδούσε τότε μέσα απ’ το στόμα του, όπως η Αρλέτα. Ήμασταν μια παρέα μεγάλη (μουσικοί όλοι) και είχαμε κάνει ένα συγκρότημα, τους DNA, με την αδερφή της, τον Ηρακλή Τριανταφυλλίδη και τη Λένα Πλάτωνος στο πιάνο. Ήμαστε στην εποχή των hippies. Περισσότερο παρέα, παρά συγκρότημα. Μαζί ηχογραφήσαμε το 45άρι με τα τραγούδια «Ο Γιάννης» και «Τα ίδια όνειρα», όπου παίζω κιθάρα και η Πλάτωνος παίζει πιάνο. 

Τον Ηρακλή τον γνώρισα στις Σέρρες, στο στρατό. Γυρίζοντας στην Αθήνα, δε χάσαμε επαφή. Πολύ καλός μουσικός, καταπληκτικός, παίζει όλα τα όργανα και έχει κάνει τον πιο ροκ δίσκο που υπάρχει στην Ελλάδα για ‘μένα, το Σε Άλλους Κόσμους. Eλληνικό-ποντιακό ροκ προχωρημένο, σε στιλ Jethro Tull, Genesis, Frank Zappa… Διπλός δίσκος, σε παραγωγή Τέρενς Κουίκ. Παίζανε πολλοί μέσα... Μεγάλη προσπάθεια του παιδιού. Μέχρι και σήμερα ο Ηρακλής έχει θαυμαστές στην Ολλανδία, τη Γερμανία, οι οποίοι τον κυνηγούν ακόμα, αλλά δεν τα λέει αυτά γιατί είναι σεμνός.

Δεν το ήθελε λοιπόν το «Έτσι απλά σ’ αγαπώ» η Σαββίνα. Οπότε το είπε η Γλυκερία, επίσης καινούργια τότε. Και μετά ούτε η Γλυκερία το ήθελε, επειδή είχε κάνει επιτυχία με κάτι δημοτικά. Οπότε έρχεται ο Ντούμος ο στιχουργός του και μου λέει «έχω μια φίλη, την Ελπίδα, δεν της το δίνουμε να μην πάει χαμένο;». Το τραγούδησε λοιπόν η Ελπίδα, το έβαλε πρώτο σε ένα δίσκο της, το είπε και σε μια εορταστική εκπομπή ως το πρώτο τραγούδι του καινούργιου χρόνου (θυμίζω υπήρχαν τότε δύο κρατικά κανάλια, που τα έβλεπε όλη η Ελλάδα), οπότε έγινε γνωστό. 

DNA

 

«Και θα χαθώ» (1981)

Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος/ Στίχοι: Κυριάκος Ντούμος

Είχα πάει επίσκεψη σε ένα σπίτι, είχε μια κιθάρα εκεί και σκάρωσα το κουπλέ. Χωρίς στίχους. Το ρεφρέν το έβαλα πιο μετά.

Ύστερα θυμάμαι να πηγαίνω στο σπίτι της Ισιδώρας Σιδέρη και του Γιάννη Ζουγανέλη. Είχαν παντρευτεί νομίζω; Κάπου στα Πατήσια… Ο Γιάννης είχε κάνει τότε 20 δίσκους και με είχε εντυπωσιάσει η παραγωγικότητά του. Έγινε λοιπόν ο συνδετικός κρίκος με την Ισιδώρα και μ’ αυτό το τραγούδι πήγαμε στους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού Κέρκυρας του Χατζιδάκι. Η Ισιδώρα επίσης το έλεγε πολύ ωραία στο Αχ Μαρία, αλλά ήταν άγνωστο στον κόσμο.

Μετά από χρόνια, όταν έκανε δίσκο κάποιος Μιχάλης Χατζηγιάννης, μου ζήτησαν ένα τραγούδι, καλό. (Είχα κάνει πρόσφατα στην ίδια εταιρία μια μεγάλη επιτυχία με το «Παλτό»). Και έβγαλα το «Παράξενη γιορτή». Αυτή τη μουσική την είχα ακούσει σε ένα όνειρό μου και την αποτύπωσα στο μυαλό μου. Είχα κοιμηθεί στο σπίτι του πατέρα μου εκείνο το βράδυ. Την άλλη μέρα πήγα σπίτι, το ηχογράφησα πρόχειρα, το έπαιξα τηλεφωνικά στη Sunny Μπαλτζή και έγραψε αυτούς τους εξαίσιους στίχους. Ο παραγωγός του Χατζηγιάννη μου λέει μου λέει «ωραίο το “Παράξενη γιορτή”, λέμε να ονομάσουμε έτσι και το δίσκο. Δε μας δίνεις άλλο ένα;». Εγώ βαριόμουνα να γράψω άλλο και τους λέω υπάρχει ένα τραγούδι παλιό που λέγεται «Και θα χαθώ», νομίζω του κάνει του μικρού. Και τελικά αυτό έγινε επιτυχία! Εμένα μου αρέσουν και τα δύο πολύ… 

isidora

 

«Ο Κουρσάρος» (1982)

Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος/ Στίχοι: Kυριάκος Ντούμος

Ήμουν παραγωγός στο Δεύτερο Πρόγραμμα και είχα κάποια συνάφεια με τις εταιρίες δίσκων. Είχαν απαγορευτεί οι ερασιτεχνικοί σταθμοί, τους κλείνανε με ραδιογωνιόμετρα, οπότε στην ΕΡΤ διαθέταμε μεγάλη δύναμη. Ό,τι ήθελα έπαιζα. Είχα ειδικότητα στα παλιά, τα οποία αγαπάω πολύ ακόμα: Bέμπο, Μωράκη, Σπήλιο Μεντή, Γιάννη Βογιατζή. Ό,τι δεν παίζεται σήμερα δηλαδή (γέλια).

Mια μέρα λέω στον κύριο Μάτσα, «γράφω και κάτι τραγούδια». Είχα γυρίσει τότε από τα κρουαζιερόπλοια, όπου δούλευα ως μουσικός και έλεγα «για να δούμε τι τύχη μπορεί να έχω στην Ελλάδα». «Φέρε να ακούσω», μου κάνει. Ο αδερφός μου ο Γιάννης, ηχολήπτης στην ΕΡΤ κι αυτός, μου λέει «θες να πω στο φίλο μου τον Παύλο Μάτεση, που είναι μεταφραστής, να μας κάνει κανένα τραγούδι;». Του ζήτησε να μας γράψει κάτι για μοτοσυκλέτες. Και μας φέρνει τον «Κουρσάρο»!

Χωρίς να το παλέψω πολύ, βγάζω μια μουσική, κάνουμε και ένα άλλο κομμάτι που λεγόταν «Θα φύγεις μοναχή» και τα πάμε στην εταιρία, σε μια κασέτα. «Ωραία» λέει ο Μάτσας, «θα κάνουμε τώρα μια κίνηση να βγάλουμε ροκ ελληνικό, έχουμε τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, που είναι πολύ καλός τραγουδιστής και πιστεύουμε θα τα πάει τέλεια». Είχα πάει και στην ενορχήστρωση, μαζί με το Γανωσέλη τον πιανίστα και φοβερούς μουσικούς. Τα φωνητικά στο τέλος ήταν ιδέα του Παπακωνσταντίνου, πάνω στο μοτίβο που είχα φτιάξει.

Λίγο καιρό αργότερα, ακούω ότι βγαίνει σε λίγες μέρες ο δίσκος του Παπακωνσταντίνου και δεν έχει τα τραγούδια μου μέσα. Παίρνω τηλέφωνο με απορία, λέω «κύριε Μάτσα, μου είχατε πει ότι είστε και ενθουσιασμένος… Δεν τα βάλανε τα τραγούδια». Μου λέει «δε νομίζω, για να δω». Πράγματι λοιπόν, δεν τα είχαν βάλει. Μεσολάβησε ο Μάκης Μάτσας για να μπουν.

Με τον «Κουρσάρο» άρχισε για ‘μένα μια πορεία. Η πλάκα είναι ότι και εμένα και του Μάτεση μας άρεσε περισσότερο το «Θα φύγεις μοναχή». Και πήρε μηδέν, ενώ ο «Κουρσάρος» έσκισε. Παράξενο πράγμα! 

R 5672080 1406209353 3387.jpeg

 

«Η Σερενάτα» (1984)

Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος/ στίχοι: Mαριανίνα Κριεζή

Η μελωδία του κουπλέ μου βγήκε καθώς κατέβαινα τα σκαλιά της ΕΡΤ. Το γραφείο μου ήταν στον 3ο όροφο και το μπαρ στον 1ο. Κατέβαινα γρήγορα χαρούμενος μια μέρα, το μουρμούρισα και το συγκράτησα. Το ρεφρέν το έγραψα λίγο μετά, στο σπίτι της Αρλέτας. Και μετά το πήρε η καταπληκτική Μαριανίνα Κριεζή και με το κουστουμάκι του στίχου το έκανε αριστούργημα.

Η μελωδία της «Σερενάτας» είναι πρωτογενής. Δε θυμίζει τίποτα, σε ‘μένα τουλάχιστον. Όπως και το «Ξημερώματα», που το έδωσα τώρα στον Πασχαλίδη. Το έχεις ακούσει; Ένα σπουδαίο τραγούδι. Το είχα γράψει τότε και ήθελα να το δώσω στο Νίκο Ξυλούρη, ο οποίος δεν πρόλαβε να το ακούσει. Ψάχνοντας λοιπόν ένα σύγχρονο Ξηλούρη βρήκα αυτό το παιδί, που το είπε υπέροχα. Πέρυσι βγήκε. 

R 1489436 1317031262.jpeg

 

«Γυριστρούλα» (1985)

Μουσική-Στίχοι: Λάκης Παπαδόπουλος

Καθόμουν στο μπαλκονάκι ενός ξενοδοχείου κάπου κοντά στο Βόλο πριν από τη συναυλία - και σκάρωσα το ριφ. Και μετά έβγαλα τα λόγια. Δε θυμάμαι αν είναι υπαρκτό πρόσωπο η Γυριστρούλα. Ένας συνειρμός από πρόσωπα που ήξερα ίσως… Οι παρέες μου.

Όταν άρχισε να ακούγεται το κομμάτι έπαιζα πάλι στο Κύτταρο, όπως τώρα. Με Αντρέα Μικρούτσικο, Βόσσου, Κούτρα και Ζιώγαλα. Ερχόμουν από το πετυχημένο Αχ Μαρία και είχα πει να αναπνεύσω λίγο, να αλλάξω στέκι. Το ήθελα. Και στη μουσική το έχω ανάγκη αυτό. Θυμάμαι ενώ είχαμε φουλ επιτυχία στους δύο δίσκους με την Αρλέτα, δε δέχτηκα να κάνω τρίτο. Έψαχνα να βρω κάτι άλλο. Και βρήκα τη Ζορμπαλά, η οποία είναι επίσης σπουδαία τραγουδίστρια. Δε θέλω, πώς να σου πω, να ριζώσω, να τελματώσω με μια συνεργασία. Βλέπω κάποιους που παίρνουν τον άλλο ιδιοκτησία και πάνε και κάνουνε μαζί 15 δίσκους. Εγώ ήθελα να κάνω λίγα τραγούδια με τον καθένα. Και τα πρόσεχα. Να είναι καλά. 

Κύτταρο

 

«Δικαίωμα στο όνειρο» (1985)

Μουσική-Στίχοι: Λάκης Παπαδόπουλος

Έβλεπα ένα έργο στην τηλεόραση, στο Χαλάνδρι που έμενα και μου βγήκανε οι στίχοι, μέσα σ’ ένα απόγευμα. Και μετά η μουσική.

Ήταν η εποχή που έλεγα στον εταιριάρχη «ναι ναι, είναι έτοιμος ο δίσκος», για να μου κλείσει στούντιο, ενώ είχα μόνο τρία τραγούδια. Έμπαινα στούντιο τη Δευτέρα, ηχογραφούσα τα τρία τραγούδια και μέχρι να ξαναμπώ την Πέμπτη, καθόμουνα σπίτι, χτυπιόμουνα και έγραφα άλλα τρία. Μου βγαίνανε πολύ γρήγορα, γι’ αυτό και πολλά δε θυμάμαι καθόλου πώς γράφτηκαν.

Μια φορά, στον πρώτο δίσκο, μου λέει ο παραγωγός ο συγχωρεμένος ο Βάσος Τσιμιδόπουλος (ο οποίος πνίγηκε στα 35 του), «φίλε τελειώσανε τα λεφτά, πρέπει να τα παίξεις μόνος σου όλα». Και έκατσα και έπαιξα όλα τα όργανα εγώ.

Στίχους άρχισα να γράφω επειδή είχα τσακωθεί με τον Ντούμο. Θυμάμαι τότε είπα «ή τα παρατάς μαλάκα Λάκη, ή γράφεις στίχους». Και έγραψα. Όταν έδωσα για Ανωτάτη Εμπορική (και δεν πέτυχα βέβαια) ο βαθμός μου στην Έκθεση με άριστα το 20 ήταν 2. Ήμουν εκτός θέματος! Εντελώς χαζός. Σε άλλο κόσμο. Ροκ, πώς το λένε; Αποτυχημένος. Είχα όμως καλαισθησία σαν ακροατής. Αυτό που μου άρεσε, το αγαπούσα.

Γενικά η μουσική μου βγαίνει αβίαστα, ενώ τον στίχο τον βαριέμαι. Όταν θέλω πάντως, μπορώ να γράψω ιδιαίτερα. Η «Φάλτσα μενεξεδιά» ξέρω ‘γω λέει «ψαρεύεις ψάρια στα βουνά/ ξιφομαχείς στην άσφαλτο για το άδικο». Αυτό πάει για ποίηση. Πάει. Έρχεται όμως; 

R 3663751 1339411302 7257.jpeg

 

«Τα ήσυχα βράδια» (1985)

Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος/ Στίχοι: Mαριανίνα Κριεζή

Η Κατερίνα η γυναίκα μου είχε καλέσει φίλες της στο σπίτι κι εγώ καθόμουν οκλαδόν στο άλλο δωμάτιο και είπα να σκαρώσω μια ιταλική καντσονέτα. Μου ήρθε αυτή η μουσική. Μετά το πήρε η στιχουργός η Μαριανίνα, του έβαλε αυτά τα υπέροχα λόγια και μπήκαμε στο στούντιο και το κάναμε. Πολύ απλά. Ήταν μαζί μας και ο Τάκης Φαραζής, που έκανε το θέμα με το ακορντεόν και το σφύριγμα.

Δεν ξέρω αν περίμενα να γίνει τόσο μεγάλη επιτυχία, πάντως την καλαισθησία του τραγουδιού την ήξερα. Μπορούσα να την καταλάβω. Κάποια στιγμή σε ανύποπτο χρόνο η Αρλέτα μου είπε ότι η Μαριανίνα δεν το ήθελε, γιατί ήθελε γρήγορα τραγούδια, εμπορικά. Εγώ δεν το έχω εντοπίσει αυτό. Δεν ξέρω. Πάντως το τραγούδι αυτό όπου παιχτεί, ακόμα και σήμερα, το τραγουδάνε όλοι. Θα μπορούσε να είναι ο Εθνικός Ύμνος ενός κράτους.

R 3187255 1404252423 5379.jpeg

Η Αρλέτα του Νέου Κύματος δε μου άρεσε καθόλου. Αντίθετα τρελάθηκα μαζί της όταν την άκουσα να λέει τα τραγούδια της Τρίτης Ανθολογίας του Σπανού. Όταν κατάλαβα ότι αυτή η γυναίκα κρύβει και κάτι άλλο πέρα από αυτά τα κιθαροειδή, τα αναμενόμενα, είπα θέλω να συνεργαστούμε. Το «Μια φορά θυμάμαι», ας πούμε, ενώ είναι αξιοπρεπέστατο τραγούδι, δε μου πάει. Εγώ μεγάλωσα με άλλα. Με Κώστα Γιαννίδη, με «Ξύπνα αγάπη μου», με Burt Bacharach, με Renato Carosone, με Μodugno, με Βέμπο. Στιβαρά τραγούδια. Η Αρλέτα το είχε το στιβαρό αλλά το ‘κρυβε. Εγώ της το ‘βγαλα. Και αυτή μου σύστησε βέβαια τζαζ μουσικούς, ήταν συνεργασία όλο αυτό. Αλλά η εξυπνάδα της Αρλέτας ποια ήτανε; Στο δίσκο Περίπου, αφού τραγούδησε τα τραγούδια που της έδωσα σαν Νέο Κύμα στην πρόβα, μου λέει «Λάκη, αποτύπωσέ μου τα σε μια κασέτα με τη φωνή σου». Οπότε μετά προσπάθησε να αντιγράψει εμένα. Κι έτσι της βγήκε ένα άλλο στιλ. Ήταν έξυπνη. Ενώ βλέπεις άλλους «τραγουδισταράδες» και λένε «Λάκη φέρτο στα μέτρα μου».

Ο τελευταίος δίσκος που κάναμε με την Αρλέτα, έχει άλλο στιλ πάλι. Έχει ωριμάσει η φωνή της, άλλες φορές ακούγεται κουρασμένη, άλλες φορές μεστή, πιο ώριμη. Δεν παύει να είναι Αρλέτα. Και έχει εκπλήξεις, έχει ένα τζαζ τσιφτετέλι… Το έχεις ακούσει; Πρωτότυπα τραγούδια. 

11102692 1628975530656123 7621642860064226939 n

 

«Πάρε πασά μου» (1986)

Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος/ Στίχοι: Mαριανίνα Κριεζή

Είχε έρθει ο Πάριος στο στούντιο για να πει ένα ντουέτο με τη Δήμου. Όταν άκουσε αυτό το τραγούδι, είπε «να το πεις με το Λάκη». Κάπως έτσι τα θυμάται η Δήμου. Εγώ δε θυμάμαι πολλά πράγματα. Θυμάμαι μόνο ότι έγινε μια πολύ καλή ενορχήστρωση μέσα στο στούντιο. Την κάναμε μαζί με τον Χάρη Ανδρεάδη, ένα σπουδαίο πιανίστα. Απορώ γιατί δεν ακούγεται σήμερα… Δεν είναι και τόσο μεγάλος σε ηλικία. Απλώς πήρανε τα σκήπτρα οι κομπιουτεράδες.

Τραγούδια όπως αυτό τα έγραφα συνήθως μέσα σε τρία λεπτά. Ή τρία λεπτά το μισό και μετά άλλα τρία το άλλο μισό. Ξάπλωνα, έβαζα το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω, να γλιτώσω και τα μαλλιά, αλλά φύγανε. Έκανα παρανοϊκά πράγματα. Μπορώ να πω ότι είμαι ροκ. Με ένα δικό μου τρόπο όμως. Της καλοπέρασης. Ήθελα να ζήσω. Όχι πλούσια. Να ζήσω! Να μην παρακαλάω! 

tax

 

«Για να σ’ εκδικηθώ» (1988)

Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος/ Στίχοι: Kυριάκος Ντούμος

Αυτό λοιπόν το ηχογράφησα μόνος μου στο Sierra, το έβαλα να το ακούσω και αναρωτιόμουν πώς είχα καταφέρει να καταστρέψω ένα τόσο ωραίο κομμάτι. To ίδιο βράδυ είχε έρθει σπίτι μου ο Μητροπάνος, με τον οποίο ήμασταν γείτονες. Του λέω λοιπόν «θες να πεις ένα κομμάτι»; Και μου κάνει «θα το πω μαζί σου». Από ευγένεια. Του το έδωσα να το ακούσει εκείνο το βράδυ, το κράτησε δυο μήνες στο συρτάρι του και μετά κάποια στιγμή με παίρνουνε τηλέφωνο και μου λένε «ο Μεγάλος το άκουσε, κλείνουμε στούντιο αύριο». Τι άκουσε; Όταν βρεθήκαμε την άλλη μέρα, δε θυμόταν τίποτα! Αλλά το πήγαμε λίγο-λίγο και βγήκε. Το στήσιμο των φωνών ήταν δική μου ιδέα, ενορχήστρωση Χάρης Ανδρεάδης και παραγωγός ο Ηλίας Μπενέτος.

Τέσσερα χρόνια το τραγουδούσα το τραγούδι αυτό στο Αχ Μαρία και περνούσε αδιάφορο. Άμα δεν το είχε πει ο Μητροπάνος, θα το ακούγαμε μόνο εμείς. Είχε αυτό το ξέσπασμα στην ερμηνεία του… Κι εκείνος βοηθήθηκε όμως. Μόνο τον «Χιονάνθρωπο» παίζανε τα ραδιόφωνα τότε. Εγώ έχω μία λόξα: Δεν πάω ποτέ να χτυπήσω την πόρτα πετυχημένου τραγουδιστή. Πάω να τον βοηθήσω να ξαναστηθεί. Ή ψάχνω έναν καινούργιο. 

11138152 435659139928621 8730706583703858742 n

 

«Το κυπελλάκι» (1992)

Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος/ Στίχοι: Kυριάκος Ντούμος

Θέλαμε να κάνουμε δίσκο σε ένα καινούργιο κορίτσι. Την ήξερα από τη μητέρα της, τη συγχωρεμένη Καίτη Μπόνη, τραγουδίστρια λαϊκιά. Έχει και το «Στο Club φεγγάρι» εκεί μέσα, μερικά πολύ ωραία τραγούδια.

Το συγκεκριμένο είναι λίγο επηρεασμένο από τη διεθνή ποπ σκηνή. Από το “One way or another” συγκεκριμένα. Όχι κλεμμένο, επηρεασμένο (γελάει). Η αλληλουχία των ακόρντων. Αλλά άμα πάρουμε τα ακόρντα του rhythm & blues, είναι όλα ένα τραγούδι. ΝΤΟ-ΦΑ-ΣΟΛ. 

R 3123161 1316866549.jpeg

 

«Το παλιό μου παλτό» (1999)

Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος/ Στίχοι: Kυριάκος Ντούμος

Το περιέφερα στο σπίτι πέντε-έξι χρόνια με κάτι λόγια χαζά δικά μου, ώσπου μου έδωσε η Sunny Μπαλτζή ένα πακετάκι με καμιά δεκαριά τραγούδια και το κόλλησα και βγήκε. Μόλις το ‘γραψα, το ίδιο μεσημέρι, παίρνω το Γιώργο Μακράκη τον παραγωγό που ήταν τότε στη Minos, του το βάζω τηλεφωνικά, τρελάθηκε.

Ο Βασίλης Καρράς είχε βαφτίσει τον Άγγελο, το γιο μου. Μου λέει η μαμά του «δε δίνεις στον κουμπάρο κανένα τραγουδάκι;» Λέω «Έχει βαφτίσει το παιδί, έχει χαλάσει λεφτά, καλός νονός, θα του δώσω το καλύτερο». Το γράφω σε κασέτα με τη φωνή μου και του το αφήνω. Περίμενα την άλλη μέρα να μου πει «μπράβο, σ’ ευχαριστώ κλπ». Περνάει μια βδομάδα, περνάνε δύο, λέω ας τον πάρω. «Κουμπάρε τι έγινε, το άκουσες το κομμάτι;» Μου λέει «Ρε συ δεν ξέρω… Τι είναι αυτά τώρα… Ψιχουλάκια από σνακ στην τσέπη μου;» (γέλια). Δεν το κατάλαβε… 

R 6735101 1425570736 2964.jpeg

Εγώ τότε εμφανιζόμουν στο Διογένη με τον Ζουγανέλη κι αυτούς. Εκεί τραγουδούσε και η Κατερίνα η Τοπάζη που είχε παντρευτεί μετά το Δάντη. Ο Δάντης το ήθελε το τραγούδι. Εγώ Δευτέρα του το ‘δινα, Παρασκευή του το ‘παιρνα. Του το ξανάδινα Τετάρτη, την Τρίτη του το ‘παιρνα. Όχι ότι είχα κανένα συμφέρον τώρα... Απλά ξέρεις, μου έβγαινε έτσι, να του κάνω κόλπα… Αυτός είναι και λίγο με τη τζιπάρα του ξέρω γω… Φιγουράκιας... Τον είχα δει κάνα-δυο φορές, στη Γλυφάδα (γέλια).

Μιλάει στην Κατερίνα τη φίλη μου, της λέει «μια μου το δίνει, μια μου το παίρνει». Λέει «πες του ότι είσαι άρρωστος γιατί είναι λυπισάρης αυτός». Με παίρνει λοιπόν και μου λέει «Λάκη άσε, έκανα και κάτι εξετάσεις… Με κάτι σκιές μέσα...» Λεω «πάρτο αγόρι μου! Δικό σου είναι! Με γεια σου!» (γέλια). Πάντως το έσκισε, το είπε υπέροχα και το ενορχήστρωσε υπέροχα στο σπίτι του, μόνος, χωρίς να έχω γνώμη εγώ – και πολύ καλά έκανε. Γιατί αν το άκουγα, μπορεί να έκανα αλλαγές και να το χάλαγα. Τον βοήθησε πολύ το τραγούδι, το υπερασπίστηκε και αυτός, το έκανε σημαία του στα live. Kαι έκανε και ένα άλλο δικό μου πάλι με τη Sunny Μπαλτζή που λέγεται «Το όχημα του δήμου». Πολύ ωραίο! Το «Παλτό» είναι πιο άμεσο αλλά και αυτό που σου λέω είναι υπέροχο.

Τώρα πρόσφατα με κοίταζε λίγο λοξά ο Δάντης, γιατί το είπε και ο Μουζουράκης το «Παλτό» σε μια εκπομπή και άρεσε (γέλια). Πλέον το λένε όλοι. Δεν πρέπει να τσακωνόμαστε… Δεν πρέπει. Η Αρλέτα είχε κακιώσει μια φορά με μια φίλη της, μάνατζέρ της, επειδή μια άλλη είπε τα «Ήσυχα βράδια». Στη Ρόδο. Μα και χίλιοι τραγουδιστές να το πούνε, η Αρλέτα έχει μείνει! Μέχρι διαφήμιση σε μια αεροπορική εταιρία δε μπήκε, με τον Αντετοκούμπο; Τα τραγούδια είναι πάνω απ’ όλα αυτά!

Κάποτε είχα αρρωστήσει και έλεγα «θεε μου κάνε με να βγω από το νοσοκομείο, να κάτσω σπίτι και να σαπίσω στο YouTube». Τι είναι αυτό ρε παιδί μου; Και δε μιλάω μόνο για τη μουσική. To ίντερνετ είναι η ανάσταση του ανθρώπου.

Β.Κ.

lakis papadopoulos 1987

LOGIN