MAKING OF

«Ήταν μια δύσκολη εποχή αλλά ταυτόχρονα πολύ δημιουργική, όπως πάντα»

«Ήταν μια δύσκολη εποχή αλλά ταυτόχρονα πολύ δημιουργική, όπως πάντα»

MAKING OF: Ο Κ.ΒΗΤΑ θυμάται την Άγρια Χλόη (2004), με αφορμή την επανέκδοσή της σε βινύλιο.

 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΥΡΩΝΑ ΚΡΙΤΖΑ / Χρονολογία: 2020.

 

«Επανάσταση, αγάπη, τέχνη, ζωή/ για τι έψαχνα, πες μου, δε θυμάμαι τι».

Η Άγρια Χλόη, από τους πιο αγαπημένους δίσκους του Κ.BHTA, κυκλοφόρησε το 2004. Τρία χρόνια μετά, επανεκδόθηκε από τη Legend. Και πριν λίγες μέρες, στα τέλη του 2019 δηλαδή, η Inner Ear τον έβγαλε ξανά σε ένα προσεγμένο, διπλό gatefold βινύλιο 180 γραμμαρίων, που περιλαμβάνει επίσης 4 ακυκλοφόρητα ορχηστρικά κομμάτια από το 1998, υπό τον γενικό τίτλο Το Λεωφορείο.

Καθόμαστε ξανά στην πολυθρόνα και ακούμε. Στην πραγματικότητα, η Άγρια Χλόη είναι ένα άχρονο έργο, τόσο επειδή τα κομμάτια της γράφτηκαν σε διαφορετικές δεκαετίες, όσο και επειδή η υποδειγματική παραγωγή και ηχοληψία δεν κουβαλάει καμία μόδα-παγίδα. Η ακουστική κιθάρα μπλέκεται με τους ηλεκτρονικούς ήχους, ο Moby συναντά τον Γιάννη Σπανό, οι μουτζούρες από τα παλιά τετράδια ενός φοιτητή που σπούδαζε στη Μελβούρνη προσγειώνονται στην Ελλάδα των αθλητικών θριάμβων. Μελαγχολικός, γλυκός, ήρεμος, ο Κ.ΒΗΤΑ δεν τρέφεται πια από τη δόξα των Στέρεο Νόβα, αντιθέτως προβάλλει ως ένας ολοκληρωμένος σόλο καλλιτέχνης.

Το σλόγκαν τότε έλεγε ότι «η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική»... Σχεδόν 16 χρόνια μετά, ο Κ.ΒΗΤΑ μιλάει αποκλειστικά στο Sounds Greek to me για την Άγρια Χλόη και τα λόγια του διαβάζονται ως άτυπα liner notes ενός πλούσιου, χαοτικού και ξεχωριστού δίσκου, που σίγουρα αξίζει να ακουστεί ξανά.

 78553785 2681686225224659 9128196884425342976 n

 

Πώς ήρθε η ιδέα να επανεκδοθεί η Άγρια Χλόη σε βινύλιο;

Κ.ΒΗΤΑ. Ήταν μια ιδέα που γεννήθηκε από την Inner Ear και εμένα συζητώντας για τα παλιά μου άλμπουμ. Ήδη πέρσι κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Για Σένα Με Αγάπη για την record store day και μετά έπεσε η ιδέα να κυκλοφορήσει σε βινύλιο και η Άγρια Χλόη. Μάζεψα τα αρχεία, έκανα κάποιες επεμβάσεις ηχοληπτικές με τους συνεργάτες μου και μαζί με τον Γιάννη Χριστοδουλάτο έγινε νέο ειδικό mastering για βινύλιο. Μάζεψα υλικό από εκείνη την εποχή και ζωγραφιές και έφτιαξα το artwork και πιστεύω πως το αποτέλεσμα είναι πολύ όμορφο, κυρίως για τους φανς που πολλά χρόνια τώρα περίμεναν τις παλιές αυτές εκδόσεις με μια νέα μορφή.

Πώς σας είχε έρθει ο τίτλος;

Κ. ΒΗΤΑ Η Άγρια Χλόη είναι ένα ιδιαίτερο άλμπουμ γιατί περιέχει τραγούδια από διάφορες εποχές, από το ‘80, το ‘90 μέχρι και το 2001…. Η «Μιράντα» ας πούμε ήταν ένα ποίημα που είχα γράψει το ‘80 για έναν παιδικό μου φίλο, το «Άστρο» το είχα γράψει το ‘80 στην Μελβούρνη, την «Έκπτωση» την είχα γράψει το ‘87, είναι όλα σκόρπια κομμάτια τα οποία συνδέθηκαν με τον τίτλο αυτό. Το ‘82 με είχε χτυπήσει ένα αυτοκίνητο και βρέθηκα μέσα σε ένα χωράφι στα περίχωρα της Μελβούρνης, ήταν μια εικόνα που μου είχε μείνει, έβλεπα γύρω μου μια πανέμορφη χλόη και από αυτό το περιστατικό ονόμασα το άλμπουμ…

Να γυρίσουμε λίγο στο τότε. Θυμάστε σε τι φάση ήσασταν το 2004; Τι μουσικές ανακαλύπτατε, τι διαβάζατε, τι σας απασχολούσε δημιουργικά;

Κ.ΒΗΤΑ. Ήταν μια εποχή που η house μουσική και η techno βρίσκονταν σε απόηχο, η μουσική σκηνή παγκόσμια άρχισε να βιώνει το free downloading και όλοι βλέπαμε πως κάτι δεν πάει καλά. Υπήρχε μια αβεβαιότητα, ενώ η παγκοσμιοποίηση και η κουλτούρα της άρχιζαν να κλείνουν πολλές μικρές εταιρίες, ήταν μια δύσκολη εποχή αλλά ταυτόχρονα πολύ δημιουργική, όπως πάντα. Διάβαζα κυρίως ιστορία και ρομαντισμό, ποίηση, αρχαία κείμενα και έβλεπα επανεκδόσεις σε dvd που ήταν της μόδας, ταινίες του Αντονιόνι και σινεμά του ‘50 και ‘60… Έμενα σε ένα μικρό δώμα στην Πλάκα και ήταν μια ωραία δημιουργική περίοδος.

Αναφερόμαστε συχνά στα χρόνια αυτά ως «οι καλές εποχές». Αναρωτιέμαι όμως, υπάρχει κάτι που σας λείπει από τη μουσική βιομηχανία εκείνης της εποχής;

Κ.ΒΗΤΑ. Μμμ δεν νομίζω ότι μου λείπει κάτι, δεν συνδέομαι με τις εποχές εύκολα, απλά προσπαθώ να κυλάω μέσα στα πράγματα, μου αρέσει να βρίσκω πνευματικές διόδους που να με φέρνουν κοντά σε αυτό που έχω ανάγκη να βιώσω και μέσα από αυτό το βίωμα να δημιουργήσω και να αφομοιώσω.

Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 2000, μετά την Άγρια Χλόη δηλαδή, κυκλοφορήσατε κάποια άλμπουμ στη Legend και τη Λύρα. Γνωρίζετε ποια είναι η τύχη αυτών των δίσκων σήμερα, όπως και του ιστορικού καταλόγου της Λύρα; Έχει ας πούμε τη δυνατότητα ένας επιχειρηματίας με μεράκι να αγοράσει τα δικαιώματα, ώστε να τους επανακυκλοφορήσει ξανά;

Κ.ΒΗΤΑ. Ναι, έγραψα για την Λύρα το 2 που κάναμε με τον Δημήτρη Παπαιωάννου, τον Άργο, την Ένωση και μετά άλλαξα εταιρία. Τα 3 αυτά άλμπουμ κυκλοφορούν μόνο ψηφιακά. Αυτό γνωρίζω και προσπαθώ ακόμα και σήμερα να βρω κάποια άκρη με το πνευματικό μου έργο. Η οικονομική κρίση τότε σάρωσε τα πάντα στο πέρασμά της. Οι μουσικοί ακόμα και σήμερα αντιμετωπίζουμε πολλά προβλήματα με τα πνευματικά δικαιώματα, αλλά και με τις εκδόσεις που είχαμε εκείνη την περίοδο, διότι πολλές εταιρίες έκλεισαν και τα άλμπουμ μας δεσμεύτηκαν.

AG XL 03 KB dcb

Να πάρουμε τα τραγούδια του άλμπουμ ένα-ένα. Ο δίσκος ξεκινά με το «Χαζό παιδί», όπου κυριαρχεί η ακουστική κιθάρα και στο φόντο ακούμε μαλακά μπιτ και «ατμόσφαιρες». Θυμάστε πώς το είχατε δουλέψει;

Κ.ΒΗΤΑ. Το «Χαζό παιδί» ήταν ένα τραγούδι που έμεινε έξω από το Για Σένα Με Αγάπη και έτσι μπήκε στην Άγρια Χλόη. Περιγράφει τον απόηχο των 90s, την αστάθεια και την αβεβαιότητα που είχε η προσωπική μου ζωή. Το είχα γράψει ένα βράδυ στο Περιστέρι σε ένα κασετοφωνάκι και το άφησα έτσι σαν ένα φολκ τραγούδι, ενώ τα κρουστά είναι από ένα στυλό bic που χτυπούσα στο τραπέζι. Είναι ένα demo που ποτέ δεν επεξεργάστηκα κι έτσι υπάρχει και στον δίσκο.

Το «Σήμα» συνδυάζει επίσης οργανική μουσική με κάποιους ηλεκτρονικούς ήχους… Σας ενδιέφερε, με κομμάτια όπως αυτό, να ακουστεί η μουσική σας στα ραδιόφωνα; Ήταν ένας στόχος για εσάς;

Κ.ΒΗΤΑ. Δεν έφτιαξα ποτέ τραγούδι για να παίζεται κάπου, ακόμα και τα ορχηστρικά μου με beats πολλές φορές δεν χορεύονται, είναι μια μουσική που εκφράζει κυρίως εμένα. Το «Σήμα» ήταν μια κραυγή για τα δέντρα, τον άνθρωπο και το έλλειμμα της αγάπης. Στο κομμάτι αυτό όπως και στο «Κορίτσι» είχα καλέσει στο στούντιο τον Νίκο Παπαβρανούσση, έναν εξαιρετικό ντράμερ που μου είχε συστήσει η φίλη μου η Θεοδώρα Τζήμου. Ένιωθα πως το κομμάτι είχε ανάγκη από φυσικά ντραμς, πράγμα που ήταν περίεργο για μένα διότι σε όλη μου τη μουσική κυριαρχούσαν τα ηλεκτρονικά.

Γενικώς το άλμπουμ ξεχωρίζει για την εξαιρετική του παραγωγή/ηχοληψία. Στο οπισθόφυλλο διαβάζω ότι στις ηχογραφήσεις χρησιμοποιήθηκε το “logic 7UP algorithm”, όμως ενώ το γκούγκλαρα, δεν βρήκα τι είναι..!

Κ.ΒΗΤΑ. Ήταν ένας αλγόριθμος που είχαμε βρει σε ένα αναψυκτικό, το είχαμε βάλει για πλάκα. Επεξεργαστήκαμε και δουλέψαμε τον ήχο σε υψηλές αναλύσεις  γι’ αυτό έχει αυτή την παραγωγή.  

studio 03 AG XL KB e

Στη συνείδηση του περισσότερου κόσμου είστε ένας σημαντικός εκπρόσωπος της electronica, όμως για μένα η μεγαλύτερή σας συνεισφορά στην ελληνική μουσική είναι το καλαίσθητο πάντρεμα των ηλεκτρονικών ήχων με τους οργανικούς. Πόσο εύκολο είναι να συνδυάσει κανείς αυτούς τους δύο κόσμους;

Κ.ΒΗΤΑ. Μπορεί αυτό να οφείλεται στο ότι έχω μια ιδιαίτερη αγάπη στα φυσικά όργανα και ίσως επειδή το βασικό μου όργανο είναι η κιθάρα. Έφηβος άκουγα πολύ τζαζ και θυμάμαι ότι πρόσεχα με λεπτομέρεια τις παραγωγές και τον ήχο που είχαν. Ίσως αυτό να με έχει βοηθήσει στο πώς να συνδυάζω τις φωνές των ηλεκτρονικών και των φυσικών. Επίσης ο συνεργάτης μου εδώ και πολλά χρόνια ο Γιάννης Λαμπρόπουλος, είναι ένας άνθρωπος που με έχει βοηθήσει πολύ στο θέμα της παραγωγής.

Ο «Κύκλωπας» είναι ένα από τα highlights του άλμπουμ, ένα «πειραγμένο» χορευτικό track. Τι θυμάστε από αυτό;

Κ.ΒΗΤΑ. Ο «Κύκλωπας» προέκυψε από λάθος midi και λάθος ήχο, δημιουργήθηκε ένα sequencer και άρχιζα να χτίζω το κομμάτι χωρίς να ξέρω τι κάνω. Έτσι προέκυψε, όμως μου άρεσε πολύ η μορφή που πήρε κι έτσι έμεινε μέσα στο άλμπουμ και κατά περίεργο τρόπο είναι ένα από τα κομμάτια που παίζω πάντα στις συναυλίες μας και ίσως από τα πιο αγαπημένα των φανς.

Στις «3 υποθέσεις» βασικό θέμα μοιάζει να είναι το κυνήγι του κέρδους, η αλλοτρίωση των ανθρώπων... Η φράση «είδαμε τόσους ηλίθιους σε τόσα γραφεία» νομίζω «μιλάει» σε πολλούς από εμάς…

Κ.ΒΗΤΑ. Ναι, είναι έτσι όπως το λες. Ίσως ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια, το έφτιαχνα με αργούς ρυθμούς από το 1999 τότε που έφτιαχνα και την Σουπερ Στέλλα αλλά δεν μπορούσα να το τελειώσω, ούτε μουσικά ούτε και τους στίχους. Υπάρχει μια νυχτερινή μοναξιά αλλά και ένα καλοκαιρινό φως μέσα στην ατμόσφαιρα. Επίσης περιέχει ένα χαλασμένο ανάστροφο σαμπλ από ένα κουβανέζικο μπολερό του 50. Είναι ένα ιδιαίτερο τραγούδι και το βρίσκω αρκετά ολοκληρωμένο σαν σύνθεση.

Το «13» είναι από τα πιο χαρούμενα του άλμπουμ…

Κ.ΒΗΤΑ. Το έγραψα το καλοκαίρι του 2003 στη Μύκονο, είχα μεθύσει και κοιμήθηκα στα σκαλιά ενός περίπτερου στην πλατεία στο λιμάνι, με ένα αδέσποτο σκύλο δίπλα μου που με κοίταζε λυπημένος. Όταν ξύπνησα και ένοιωσα το φως του ήλιου επάνω μου, ένοιωσα μια περίεργη μορφή, μια λευκή σκιά, σαν τη μορφή του Χριστού κάτι να περνά μπροστά στα μάτια μου και έτσι πήρα ένα μπλοκ από τον περιπτερά κι έγραψα το τραγούδι. Την μουσική την έφτιαξα αργότερα στην Αθήνα. Είναι από τα αγαπημένα μου τραγούδια.

Κι ακολουθεί το μελαγχολικό «Άστρο», που διαβάζω ότι γράφτηκε στη Μελβούρνη. Να υποθέσω είναι επηρεασμένο από folk τραγουδοποιούς, όπως ο Neil Young και ο Nick Drake;

Το «Άστρο» γράφτηκε το 1983 στη Μελβούρνη που σπούδαζα, ήταν κάτι σαν νανούρισμα αλλά ταυτόχρονα είναι η ιστορία του πρώτου μου έρωτα. Όσο για τους τραγουδοποιούς που ανέφερες μου άρεσαν πολύ και ειδικά ο Nick Drake. Στην Μελβούρνη γνώρισα τραγουδοποιούς και κιθαρίστες που μου έμαθαν τα ανοιχτά ακόρντα στην κιθάρα και εντρύφησα πολύ στην φολκ μουσική, έπαιζα σε διάφορες μικρές μπάντες, αλλά και μόνος μου σε καφετερίες στο κέντρο για να βγάζω το μεροκάματο.

DSC KB 03 aa

Στα χρόνια των Στέρεο Νόβα, η προφορά σας είχε ένα ξενικό στοιχείο. Σε ποιο βαθμό βοήθησε η παραμονή σας στη Μελβούρνη στο να αποστασιοποιηθείτε λίγο από την ελληνική γλώσσα και εν συνεχεία να την ανακαλύψετε εκ νέου, ως κάτι άγνωστο και συναρπαστικό;

Κ.ΒΗΤΑ. Δεν νομίζω ότι είχα θέμα με την προφορά μου, γύρισα το ‘84 στην Αθήνα και έφτιαξα τους Στέρεο Νόβα το ‘91. Μεγάλωσα στην Αθήνα από τα 5 μου χρόνια μέχρι και τα 18 και μετά έφυγα έξω, αλλά και πάλι δεν έμεινα πολύ για να έχω θέμα με την προφορά… Απλά λόγω της δυσλεξίας μου είχα ένα θέμα αν όλα αυτά που έγραφα έβγαζαν κάποιο νόημα ή ήταν ένα λάθος. Σιγά σιγά προσπάθησα να το ξεπεράσω και να ελευθερωθώ.

Με το «Φακ_άσιντ 23» και τη «Διευθέτηση» ο δίσκος γίνεται πιο σκοτεινός, περνώντας σε αμιγώς ηλεκτρονικά μονοπάτια…

Κ.ΒΗΤΑ. Η «Διευθέτηση» είναι time lapse μιας καθημερινότητας, ένα σχόλιο για το μέλλον, ίσως το πιο υπνωτικό και αφημένο κομμάτι σε όλο τον δίσκο, που καταλήγει σε ένα τροπικό ρυθμό και φωνητικά ποτισμένα από chorus. Η «Διευθέτηση» είναι ένα τραγούδι που δεν τέλειωσε ποτέ αλλά συνεχίζει να υπάρχει μέσα σε τραγούδια που έγραψα πιο μετά, τη «Μονοχρωμία», την «Περίεργη Ώρα», τη «Ζεστή Μέρα».

Ακολουθεί η «Έκπτωση», που γράφτηκε στην Κολωνία το ‘87. Νομίζω σε κομμάτια όπως αυτό εμπιστεύεστε για πρώτη φορά 100% τον τραγουδιστή Κωνσταντίνο… Είχατε κάποιο δισταγμό προηγουμένως στο να περάσετε από την αφήγηση και τη ραπ εκφορά σε αυτό που λέμε «τραγουδιστής»;

Κ.ΒΗΤΑ. Η «Έκπτωση» και το τραγούδι «87» από το άλμπουμ Αντήχηση είναι γραμμένα για ένα φίλο μου που χάθηκε από τα ναρκωτικά. Σχεδόν σε όλη μου τη δισκογραφία υπάρχουν τραγούδια για την απουσία και το έλλειμμα της αγάπης και μέσα από αυτά προσπαθώ να δώσω όλη μου τη δύναμη ώστε να μετουσιωθεί το κενό σε αγάπη. Όπου νομίζω ότι χρειάζεται τραγουδώ και μου αρέσει πολύ να είμαι τραγουδιστής όσο και ράπερ. Εξαρτάται τι θες να πεις κάθε φορά, αλλά και από τις ανάγκες που έχει ένα τραγούδι, μια σύνθεση.

Η «Απέλαση» επίσης συνδυάζει ακουστική και ηλεκτρονική μουσική, κοντά στο κλίμα του τραγουδιού «Σήμα»…

Κ.ΒΗΤΑ. Γράφτηκε το 1999 και ακούστηκε για πρώτη φορά στο Θεατρικό έργο Cleansed της Sarah Kane, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή, ήταν θέμα της παράστασης. Αργότερα το πήρα και το εξέλιξα και το έφερα σε αυτή την μορφή στην Άγρια Χλόη. Βλέπετε ότι όλα τα κομμάτια είναι παντελώς σκόρπια από εδώ κι εκεί.

Κι ακολουθεί το μελωδικό «Κορίτσι», το οποίο μιλάει για έναν κόσμο γεμάτο λάθη, που διαλύεται και ξαναφτιάχνεται συνεχώς…

Κ.ΒΗΤΑ. Το «Κορίτσι» το έγραψα για μια φίλη μου την Σοφία που εκείνη την περίοδο περνούσε μέσα από μια δύσκολη κατάσταση και είναι αυτό που λες και εσύ, ένας κόσμος που διαλύεται και ξαναφτιάχνεται συνεχώς. Είναι από τα κομμάτια που πολύ συχνά παίζουμε στις συναυλίες μας.

Studio 03 AG XL KB rt

Το «Μιράντα» νομίζω είναι το κομμάτι που αγαπήθηκε περισσότερο απ’ όλα. Το θαυμάζω γιατί συνδέει τα πιο ταπεινά πράγματα (το ντεκαπάζ στα μαλλιά, το στίκερ, τις ντίσκο στην παραλία), με το Χριστό («να αγαπάς τους ανθρώπους», «περπάτησε μ’ εμένα», χέρια που έχουν ματώσει). Είναι ένα κομμάτι που ξεχωρίζετε κι εσείς μέσα από το σύνολο του έργου σας;

Κ.ΒΗΤΑ. Είναι ένα τραγούδι για έναν παιδικό μου φίλο που σκοτώθηκε το ‘85 σε αυτοκινητιστικό στην Κινέττα. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα γίνει το αγαπημένο τραγούδι των φανς, ίσως συνέβη επειδή εκτίθεμαι πολύ και όλοι έρχονται κοντά μου μέσα από αυτό το συναίσθημα που διαπερνά το τραγούδι. Πιστεύω πως όλοι έχουμε κοινά βιώματα και καταστάσεις που μας ενώνουν. Είναι ένα τραγούδι που αποτυπώνει μία πτυχή της ζωής μου. Η Μιράντα είναι το κεντρικό πρόσωπο και στον «Εξώστη» των Στέρεο Νόβα.

Από το “God only knows” των Beach Boys μέχρι το “Like a prayer” της Madonna και το τελευταίο άλμπουμ του Kanye West, η θρησκεία περνάει συχνά μέσα απ’ την ποπ. Στην Ελλάδα αντίστοιχα παραδείγματα είναι οι Poll, εσείς, ο Π.Ε. Δημητριάδης… Αισθάνεστε φορέας της διδασκαλίας του Χριστού μέσα από την καλλιτεχνική σας δράση; Ότι υπάρχει μια «αποστολή» σε αυτά που κάνετε;

Κ.ΒΗΤΑ. Ναι καταλαβαίνω τι λες, υπάρχει μια σύνδεση με τον Χριστό, αλλά δεν αισθάνομαι ότι το έργο μου έχει την αποστολή αυτή.

Ανάμεσα στις ambient ατμόσφαιρες του «110Ζ» και του «Φιτζρόυ» που κλείνει το άλμπουμ,  ακούμε το «Στον απέναντι δρόμο». Νομίζω είναι ένα ποίημα ελπίδας, με τη γνώση όμως ενός επικείμενου άσχημου τέλους…

Κ.ΒΗΤΑ. Είναι ένα ποίημα που γράφτηκε εκείνη την περίοδο και ολοκληρώνει όλο αυτό που συμβαίνει στην Άγρια Χλόη. Είναι ένα ποίημα ανοιχτό που χάσκει, αυτό το κομμάτι είναι το κέντρο όλου του άλμπουμ, αναφέρεται στην πίστη, ένας άνθρωπος στη μέση ενός δρόμου πεταμένος, έτοιμος ή όχι για να περάσει σε ένα επόμενο στάδιο ζωής, εδώ ή στο σύμπαν. Το ηχογράφησα θυμάμαι στο σπίτι μου και το άφησα έτσι μέσα στο άλμπουμ χωρίς καμία επεξεργασία. Το θέμα που παίζουν τα συνθετικά έγχορδα ήταν από μία θεατρική παράσταση της Όλιας Λαζαρίδου.

studio 03 KB AG XL

Είχε εμπορική απήχηση το άλμπουμ όταν κυκλοφόρησε;

Κ.ΒΗΤΑ. Ναι, παρ’ όλο που ήταν ένα αντιεμπορικό άλμπουμ χωρίς κανένα στυλ στον ήχο, σχεδόν χωρίς ταυτότητα, πήγε πάρα πολύ καλά εμπορικά και μου χάρισε μερικές «επιτυχίες».

Υπάρχει κάτι που θα κάνατε διαφορετικά αν το φτιάχνατε φέτος;

Κ.ΒΗΤΑ. Δεν θα άλλαζα τίποτε γιατί η υφή αυτού του άλμπουμ είναι μια σκόρπια κατάσταση, δεν μπορείς να ελέγξεις τίποτε, είναι σαν ένα ημερολόγιο από διάφορες εποχές και ήταν αυτό ακριβώς που ήθελα να κάνω εκείνη την περίοδο.

Στην ειδική έκδοση που μόλις κυκλοφόρησε από την Inner Ear, ακούμε και τον μουσικό κύκλο Το Λεωφορείο, με 4 ορχηστρικά κομμάτια που γράφτηκαν το ’98, μετά τη διάλυση των Στέρεο Νόβα. Τι είναι αυτό που σας έκανε να τα θυμηθείτε τόσα χρόνια μετά και ποιο είναι το στοιχείο που τα συνδέει;

Κ.ΒΗΤΑ. Υπήρχε ένα κενό στην τελευταία πλευρά και έπρεπε να καλυφθεί. Ήταν κάτι που προέκυψε στην διαδικασία του mastering και έτσι πρόσθεσα Το Λεωφορείο. Είναι ένα έργο που προέκυψε από πρόβες με μια τσελίστα που γνώριζα εκείνη την εποχή, καθόμασταν στο στούντιο και δεν είχα παρτιτούρες και της έκανα με το στόμα ή με το πιάνο «παίξε μου αυτή την μελωδία» και έτσι προέκυψε αυτό το έργο. Το είχα στο αρχείο με τα ανέκδοτα κομμάτια και έτσι σκέφτηκα γι αυτή την έκδοση να το χρησιμοποιήσω.

Σε μια συνέντευξη που σας είχα πάρει το 2009 για το Sonik μου λέγατε ότι τα 00’s «ήταν μια κωμικοτραγική δεκαετία, αν σκεφτείς ότι ο κόσμος ακούει μουσική από τα ηχειάκια των laptops. Θα τη θυμάμαι σαν μια συμπιεσμένη δεκαετία γενικά». Μου έμεινε αυτή η φράση, μάλιστα έκτοτε τη μοιράζομαι ως δική μου! Τώρα που έφυγε άλλη μια δεκαετία, τι θα λέγατε για τη μουσική της;

Κ.ΒΗΤΑ. Ναι, πιστεύω ότι έχει μια δόση αλήθειας και εξακολουθεί να συμβαίνει αυτό. Έχουμε περάσει βέβαια σε μια νέα γενιά ηχείων, που είναι λίγο μεγαλύτερα από το ποντίκι, αλλά κάτι είναι κι αυτό. Άλλα χρόνια, άλλοι καιροί, πρέπει να συμβαδίζουμε και να κατανοούμε τις ανάγκες κάθε εποχής. Τώρα τα βρίσκω πιο γοητευτικά αυτά τα ηχεία γιατί προσπαθώ να έχω περισσότερη κατανόηση. Δεν θέλω να έχω απαιτήσεις.

Και κάτι τελευταίο: Ποιο είναι το μεγαλύτερο προνόμιο του να είναι κανείς καλλιτέχνης;

Κ.ΒΗΤΑ. Κανένα κορίτσι δεν είναι μεγαλύτερο από ένα άλλο. Όλοι οι άνθρωποι μπορούμε να εκφράσουμε βαθιές αλήθειες, όλοι μπορούμε να θεραπεύσουμε τον εαυτό μας και τον συνάνθρωπό μας. Αν θεωρεί κάποιος ότι έχει ένα προνόμιο σ’ αυτή τη ζωή, τότε φοβάμαι πως βρίσκεται σε λάθος δρόμο και θα πρέπει να το ξανασκεφτεί.

DSC KB 04a

LOGIN