MAKING OF

«Όταν έχω πρόσβαση σε άπειρη πληροφορία, με τη δεύτερη μπουκιά έχω σκάσει»

«Όταν έχω πρόσβαση σε άπειρη πληροφορία, με τη δεύτερη μπουκιά έχω σκάσει»

O Smalfeels (Nίκος Γιαννακάκης) μιλάει για το Some Stars, την indie σκηνή και τον τρόπο που δουλεύει.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΥΡΩΝΑ ΚΡΙΤΖΑ

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ: 2020.

 

 

Κρίνοντας αυστηρά τη νέα εναλλακτική ποπ, θα έλεγα πως διακρίνω σε αυτήν μια υπερβολική εστίαση στο αισθητικό κομμάτι (αντί για τη σύνθεση και το στίχο), μια εσωστρέφεια, αλλά και έναν παλιμπαιδισμό. Ίσως παίζει ρόλο και το γεγονός ότι είμαι δύσκολος άνθρωπος.

Δεν είναι λίγες πάντως οι φορές που πέφτω σε ωραία κομμάτια. Κομμάτια με ενδιαφέρον. Από δημιουργούς οι οποίοι κινούνται με άψογο τρόπο μέσα στα αχανή προγράμματα του laptop τους, συμπληρώνοντας οργανικούς ήχους και αναζητώντας, τελικά, μια προσωπική ταυτότητα.

Σε αυτούς έρχεται να προστεθεί τώρα ο Smalfeels (κατά κόσμον Νίκος Γιαννακάκης). Το κομμάτι του “Some stars” είναι μια κομψή νέα πρόταση με άψογο μπάσο, σωστά ηχογραφημένα φωνητικά, δουλεμένο ήχο και animation video. Όταν το άκουσα τον περασμένο Ιούλιο, το αγάπησα με την πρώτη. Με τη δεύτερη, θέλησα να γνωρίσω τον Νίκο από κοντά, απορρίπτοντας την ιδέα μιας συνέντευξης με τον Αργύρη Μπακιρτζή πρωτού μου την απορρίψει ο ίδιος. 

 

Με το Νίκο συναντηθήκαμε στην Πλατεία Μαβίλη, τέσσερις παρά. Μια μέρα μετά, μου έστειλε σε dropbox ολόκληρο το επερχόμενο mini album του, που θα λέγεται κι αυτό Some Stars και κυκλοφορεί online από τη Just Gazing Records. Περιέχοντας 7 τραγούδια συνήθως, στη βιαστική μας εποχή, τα mini albums είναι σήμερα το πιο διαδεδομένο format για τους νέους καλλιτέχνες.

Όσο για το ίδιο το υλικό του πρότζεκτ Smalfeels, η γνώμη μου είναι ότι στέκεται πάνω από το μέσο όρο της εγχώριας δημιουργίας και δε θα δυσκολευτεί καθόλου να γνωρίσει ένα πρώτο κύμα ενδιαφέροντος. Χαμηλών τόνων και προσγειωμένος, ο Νίκος δε φαίνεται να αποζητά κάτι παραπάνω για την ώρα, δεδομένων και των συνθηκών. Όσοι πάλι ακούσουν στα καινούργια κομμάτια του «το soundtrack της πόλης», τη «νέα ελπίδα της ποπ» και άλλα τέτοια τραβηγμένα, με γεια τους με χαρά τους. 

Ακολουθούν όσα συζητήσαμε με το Νίκο εκείνο το ζεστό μεσημέρι: 

 

Το “Some stars” που κυκλοφόρησες τον Ιούνιο, ως προπομπό του ομώνυμου άλμπουμ που έρχεται αυτές τις μέρες, είναι πολύ ωραίο. Θες να μου πεις λίγο πώς το έφτιαξες;

Είναι ένα «κομμάτι χωρισμού». Η αίσθηση που ήθελα να περάσω, είναι αυτή που έχεις όταν μετά από καιρό νιώθεις ότι μπορείς πλέον να διαχειριστείς ένα συναίσθημα.

Όταν κατασταλάζει…

Ναι, όταν γίνεται αυτό το click. Μου βγήκαν κάποιες φράσεις πρώτα, στίχοι. Εγώ δουλεύω στο σπίτι μου κυρίως, έχω έναν υπολογιστή, δύο ηχεία και μια κάρτα και γράφω την κιθάρα μου εκεί. Έχοντας ένα συγκεκριμένο συναίσθημα καρφιτσωμένο μέσα μου, μπορούσα για μήνες να ξαναγυρνάω σε αυτό και να προσθέτω μουσικές, «στολίδια», λεπτομέρειες κλπ. Όταν τελείωσα το κομμάτι, το πήρε ένα δεύτερο αυτί, ο Jimmy Gian και έκανε τη μίξη και συμπαραγωγή. Και στο τέλος μπήκε και ο Δημήτρης Παπαδημητρίου που έκανε το mastering. Τρεις άνθρωποι συνεργάστηκαν δηλαδή.

Εσύ ποιο πρόγραμμα χρησιμοποίησες;

Ableton δουλεύω, το οποίο με βολεύει πολύ. Στα live που κάνουμε, παίζω με το Κώστα Σιδιροκαστρίτη. Αυτός παίζει μπάσο, εγώ κιθάρα και φωνητικά – και έχουμε και τον υπολογιστή, όπου βάζουμε ντραμς, λούπες, soundscapes, τζιτζίκια (γέλια).

Το πρόγραμμα πότε μπαίνει στη δημιουργία; Απ’ την αρχή;

Ναι. Αντί να βγάλω το κινητό μου και να ηχογραφήσω κάτι για να μην το ξεχάσω, το ηχογραφώ εκεί.  

Όμως το πρόγραμμα σου δίνει και ήχους, δεν είναι μόνο το μέσο, σωστά;

Ναι… Απλά και τους ήχους αυτούς, τους έχω φανταστεί πριν τους ψάξω. Κοίτα, το καλό και το κακό του να φτιάχνεις μουσική μέσα στον υπολογιστή, είναι ότι έχεις πάρα πολλές επιλογές. Το σημαντικό για ‘μένα, είναι να έχω κάτι πολύ συγκεκριμένο στο μυαλό μου από την αρχή. Γιατί αλλιώς χαώνομαι. Π.χ. είχα αποφασίσει ότι για αυτό το δίσκο, θα χρησιμοποιήσω ένα συγκεκριμένο synth.

Το μπάσο είναι ψηφιακό;

Όχι, είναι ηλεκτρικό, το έχω γράψει εγώ. Η κιθάρα είναι δική μου, όπως και οι φωνές. Παρ’ όλο που κάποιες είναι επεξεργασμένες. Μου αρέσει να τις πειράζω λίγο, να τις ψηλώνω, να τις χαμηλώνω, να παίζω με τη χροιά…

Το performance της φωνής στο τραγούδι “Some stars” μου θύμισε λίγο Damon Albarn…

OK… Δεν τον είχα σκεφτεί όταν το έκανα.

Και ο ήρωας του animation video που φτιάξατε για το κομμάτι, μου θύμισε τον Morrissey. Αλλά υποθέτω ότι είσαι εσύ…

Είναι κάποιος που μου μοιάζει… Με το σκηνοθέτη το Γιώργο Καψανάκη σχεδιάζαμε ένα κανονικό βίντεο, το οποίο θα γυριζόταν βράδυ σε εξωτερικό χώρο στην Αθήνα. Αλλά έσκασε ο κορονοϊός κι έτσι οδηγηθήκαμε κάπου αλλού. Αυτός έκανε σκηνοθεσία και animation, εγώ έφτιαξα το background, που είναι κάπως σαν κολάζ.

Smalfeels

Τι σημαίνει Smalfeels;

Smalfeels για εμένα είναι οι λιγότερο έντονες συναισθηματικές λεπτομέρειες, που συχνά περνούν απαρατήρητες.

Ανήκεις στη Just Gazing Records, όπου πέρυσι κυκλοφόρησες το E.P. Indoors/Outdoors και τώρα το άλμπουμ Some Stars. Πρακτικά τι σου προσφέρει η εταιρεία και τι προσφέρεις εσύ σε αυτήν; Σε ρωτάω γιατί υπάρχουν χιλιάδες παιδιά που φτιάχνουν κάτι και αναρωτιούνται αν αξίζει να απευθυνθούν σε εταιρία, ή αν είναι καλύτερα να το βγάλουν στο διαδίκτυο μόνοι…

Κoίτα, αυτό λειτουργεί ανά περίπτωση... Δεν ξέρω αν υπάρχει σωστός δρόμος…

Στη δική σου περίπτωση;

Νιώθω καλά σε αυτή την ομάδα… Δεν ξέρω τι γίνεται με τα μεγαλύτερα acts, αλλά αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι το γεγονός ότι ανήκεις σε μια εταιρεία, δεν σημαίνει ότι σταματάς να κάνεις και κάποια πράγματα μόνος σου. Promotion, social media… Eίναι μια προσπάθεια που γίνεται από κοινού.

Αυτοί τι κερδίζουν από εσένα; Είσαι μια επένδυση που μπορεί στο μέλλον να φέρει κόσμο στα live;

Nαι. Και μοιραζόμαστε τα κέρδη των views... Τα οποία, προς το παρόν τουλάχιστον, είναι λίγα. Κοίτα, υπάρχουν κάποιες πολύ βοηθητικές στιγμές, κάπως έτσι το βλέπω.

Όπως;

Όταν ξεκίνησα, το έκανα πολύ δοκιμαστικά. Έφτιαξα ένα demo, έκανα ένα live και κάποια στιγμή το demo έφτασε στον Δημήτρη Λιλή, που έχει τη δισκογραφική. Του άρεσε αυτό που άκουσε και σε συνδυασμό με κάποια άλλα πράγματα που συνέβησαν τότε, η πρόταση να το βγάλει στην εταιρεία του, μου έδωσε μια ενθάρρυνση. Δεν μπορείς ποτέ να ξέρεις πώς θα ήταν τα πράγματα αν δεν είχε συμβεί αυτό, αλλά ήταν σίγουρα σημαντικός παράγοντας στο να προχωρήσω.

Υπάρχουν Έλληνες καλλιτέχνες τους οποίους βλέπεις σαν «συγγενείς»;

Ναι, βέβαια. Η Σtella ας πούμε, για την οποία έχω ανοίξει δύο φορές στο παρελθόν. Όταν γύρισα από την Αγγλία, ήταν το πρώτο λάιβ που είδα και σκέφτηκα «α οκ, υπάρχει λοιπόν και αυτό εδώ». O Κώστας Σιδηροκαστρίτης, που τον θεωρώ έναν ξεχωριστό μουσικό. Είναι σιγουρά κομμάτι της «μουσικής μου οικογένειας» και συνεργαζόμαστε και στο προσωπικό του project. Επίσης ο Jef Maarawi, με τον οποίο παίξαμε μαζί και τον Ιούλιο, μου αρέσει πολύ η δουλειά του και έχω περάσει πολύ καλά στα λάιβ του. Ή ο Sillyboy, με τον οποίο έχουμε δουλέψει μαζί στο πρώτο μου EP…

Τι σας συνδέει με αυτά τα παιδιά; Μπορείς να το ονομάσεις;

Δεν ξέρω… Κοίτα, το ένα είναι ο αγγλικός στίχος. Το άλλο είναι ότι βρισκόμαστε σε αυτή τη σκηνή, σε αυτή την πόλη. Στην Ελλάδα τέλος πάντων. Δε νομίζω ότι είναι μόνο αθηναϊκό, απλώς εγώ μένω εδώ οπότε το βλέπω έτσι. Σκέφτομαι συχνά τώρα τελευταία ότι έχω μεγαλώσει με ένα μεγάλο εύρος ελληνικών ακουσμάτων, λόγω καταγωγής, αλλά στην πορεία έχω ακούσει και εξίσου πολλή ξενόγλωσση μουσική. Και κάπως νιώθω σα να προσπαθώ να τα μεταβολίσω ολ’ αυτά.

Σε ενδιαφέρει να εντάξεις στοιχεία ελληνικής μουσικής, ή ελληνικό στίχο στα κομμάτια σου;

Ναι. Σίγουρα. Κάποια στιγμή, ναι. Απλά… (παύση). Με ενδιαφέρει πολύ το γιατί μου βγαίνει να γράψω στα αγγλικά. ΟΚ, θέλω να συμμετέχω σε κάτι που συμβαίνει παγκόσμια, αυτή είναι μία εξήγηση. Όμως με εκφράζει κιόλας η αγγλική γλώσσα. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω…

Εντάξει, προβληματισμοί είναι αυτοί, δεν χρειάζεται να βρούμε την απάντηση.

Ναι…

Smalfeels - Some stars

Κάπου είδα τη μουσική σου να περιγράφεται ως “elegant pop”. Σε εκφράζει αυτός ο όρος; Είναι ακριβής;

Ναι; Δεν το έχω δει… Πολύ ωραίο ακούγεται. Δεν ξέρω αν υπάρχει, αλλά μου αρέσει.

Μήπως όμως η θετική χροιά της λέξης “elegant” είναι παρεξηγήσιμη, όπως π.χ. η λέξη «έντεχνο» αναδύει μια αυταρέσκεια;

Θα μπορούσε… Δεν ξέρω.

Εσύ θα έλεγες ότι φτιάχνεις indie pop;

Nαι. Και ανάλογα το κομμάτι. Ο προηγούμενος δίσκος πήγαινε λίγο προς folk και jazz. Τώρα έχει περισσότερα pop και R&B στοιχεία… Το indie είναι τεράστια ομπρέλα, αλλά προσωπικά με εκφράζει και σα νοοτροπία.

Σε αυτή τη «σκηνή» που ανήκεις, υπάρχουν πράγματα που σε ενοχλούν;

Ηχητικά εννοείς;

Γενικά. Δημιουργικά, κοινωνικά…

Ίσως το γεγονός ότι ακριβώς επειδή αυτή η σκηνή αποτελεί ένα πολύ μικρό κομμάτι της πίτας και είναι πολύ λίγοι οι πόροι, αναγκάζομαι να κάνω πολλά πράγματα μόνος μου. Θα ήθελα να συνεργαστώ και με άλλους καλλιτέχνες, να φτιάξω βίντεο… Το οποίο βέβαια μπορεί να έχει να κάνει με το ότι είμαι στην αρχή, ή με το ότι είμαι αρκετά εσωστρεφής. Κατά τα άλλα, η αίσθηση που έχω πάρει είναι πολύ θετική. Και οι άνθρωποι που έχω γνωρίσει… Μου αρέσει η έννοια της κοινότητας γύρω από ένα είδος μουσικής, που περιλαμβάνει και μουσικούς και άλλους επαγγελματίες.

Έχεις σπουδάσει στο Λονδίνο… Τι σπούδασες;

Κιθάρα και ηχοληψία.

Δραστηριοποιήθηκες και μουσικά;

Είναι περίεργο… Όσο ήμουν εκεί, ίσως επειδή σπούδαζα, μου είχε κοπεί η όρεξη να κάνω μουσική. Οι σπουδές μου είχαν έναν αρκετά επιχειρηματικό προσανατολισμό. Δε συνδέουν τη μουσική με τη δημιουργία, αλλά με το business. Μου είχε κοπεί τελείως η όρεξη να φτιάξω κάτι. Είχα κάποια σχήματα με τα οποία παίζαμε covers, standards και τέτοια. Τραγούδια ξεκίνησα πάλι να γράφω αφού γύρισα. Σήμερα φτιάχνω μουσική για θέατρο, για ταινίες μικρού μήκους, για διαφημιστικά σποτάκια…

Τα οποία παίζονται πού;

Κάποια στο ραδιόφωνο. Με ένα παιδί που συνεργαζόμαστε, δημιουργούμε κάτι σαν βιβλιοθήκες από την οποίες μπορεί κάποιος να πάρει μουσικές και να τις χρησιμοποιήσει.

Υπάρχουν Μέσα από τα οποία ενημερώνεσαι για μουσική, πέρα από τα social;

Ναι… Τώρα τελευταία προσπαθώ να παίρνω πληροφορίες μέσα από φίλους, γιατί αλλιώς χαώνομαι. Όταν έχω πρόσβαση σε άπειρη πληροφορία, με τη δεύτερη μπουκιά έχω σκάσει. Από εκεί και πέρα, ακολουθώ πολύ κόσμο, διαβάζω και το δικό σου το σάιτ, που είναι η ιστορία του μοντέρνου ελληνικού τραγουδιού και έχει πράγματα που δεν έχω ακούσει…

Smalfeels

Πάντως για να γυρίσουμε στα δικά σου, μου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι ενώ είσαι κιθαρίστας, δεν δείχνεις να περιορίζεσαι σε αυτό και κυνηγάς έναν ήχο αρκετά απαιτητικό...

Μακάρι… Αν όντως ισχύει, χαίρομαι πολύ. Κοίτα, μ’ αρέσουν τα τραγούδια γενικά. Ο στίχος... Βλέπω την κιθάρα σαν ένα εργαλείο με το οποίο μπορώ να δημιουργήσω ένα τραγούδι. Κάπως έτσι…

Τα κομμάτια σου δεν έχουν ρεφρέν ή σημεία που τραγουδιούνται. Δε θέλεις ή δεν μπορείς;

Δεν ξέρω... Υπάρχουν κάποια επαναλαμβανόμενα σημεία, τα οποία όμως προς το παρόν είναι μη τραγουδίσιμα. Πολλές φορές βλέπω σαν ρεφρέν μια μελωδία που κινείται ανεξάρτητα από τη φωνή. Στο “Some Stars”, σαν ρεφρέν θεώρησα περισσότερο τη μελωδία που έρχεται μετά από τα σημεία που μοιάζουν με ρεφρέν, παρά αυτό που τραγουδάω.

Στην Αθήνα, ποιος χώρος εξυπηρετεί καλύτερα τη μουσική σου;

Στο Ρομάντσο είναι πολύ ωραία, όσες φορές είχα παίξει. Και κάτω και στην ταράτσα. Στο six d.o.g.s. επίσης. Αλλά επειδή ξεκίνησα πρόσφατα, θα μου άρεσε να παίξω όσο πιο πολύ μπορώ, ανεξαρτήτως χώρου!

Κάτι τελευταίο: Το να μαζεύονται παιδιά για κιθαροβραδιές, σε σπίτια, σε πάρκα ή σε παραλίες, είναι ντεμοντέ πια;

Δεν ξέρω τι γίνεται γενικά, μπορώ να σου μιλήσω για τον κύκλο μου μόνο. Εμείς είμαστε μια παρέα μουσικών. Καμιά φορά παίζουμε χωρίς ακροατές. Γενικά μου αρέσει σαν κόνσεπτ αυτό που λες, αλλά δε συμβαίνει συχνά. Και όσο μεγαλώνουμε, συμβαίνει πιο σπάνια. Περνάμε αλλιώς το χρόνο μας.

Smalfeels

https://www.facebook.com/smalfeels

https://www.instagram.com/smalfeels

LOGIN