MAKING OF

«Για μουσική μιλάμε. Ό,τι πιο ελεύθερο υπάρχει στον κόσμο!»

«Για μουσική μιλάμε. Ό,τι πιο ελεύθερο υπάρχει στον κόσμο!»

Ο Στέφανος Κορκολής κάνει σκόνη και θρύψαλα τους μουσικούς καθωσπρεπισμούς (ΜΕΡΟΣ Β’).

ΤΟΥ ΒΥΡΩΝΑ ΚΡΙΤΖΑ 

 

Mετά το Α’ΜΕΡΟΣ, ακολουθεί η συνέχεια της ενδιαφέρουσας κουβέντας μας με τον Στέφανο Κορκολή. Μιας κουβέντας που πραγματοποιήθηκε με αφορμή τις τρέχουσες εμφανίσεις του στη μουσική σκηνή Σφίγγα, κάθε Παρασκευή του Νοέμβρη.

 

Το ’95 κυκλοφορείτε το «Με το σημάδι του σκορπιού», από τα πιο παθιασμένα ελληνικά τραγούδια και τεράστια επιτυχία…

Τεράστια επιτυχία, σε βαθμό που στην Κύπρο βαράγανε τατουάζ με σκορπιούς. Μετά, στο δίσκο Ξέσπασα (όπου ναι μεν υπάρχει μέσα ο «Κλεμμένος αναπτήρας» που κακώς μπήκε σε αυτό το δίσκο και μετανιώνω), υπάρχει η συμμετοχή του Rasmussen, ο οποίος ήταν ο παραγωγός των Metallica.

Από το συγκεκριμένο δίσκο ξεχωρίζω το «Μια νύχτα στην Ομόνοια», που ξεπερνάει τα εννιά λεπτά. Ένας συνθέτης σε απόλυτη ελευθερία!

Έχεις εντοπίσει ωραία πράγματα. Eκεί είναι η συμμετοχή του Rasmussen! Και το videoclip του «Ξέσπασα» είναι γυρισμένο κινηματογραφικά, σε 16 mm. Αυτός ο δίσκος όντως ήταν κάτι. Και η Εύη Δρούτσα έχει γράψει καταπληκτικά πράγματα. Οι κριτικοί τον ξεχώρισαν αυτό το δίσκο. Οι «ψαγμένοι» το ίδιο. Στα fans μου δεν άρεσε. Θέλανε άλλου τύπου. Εκεί εγώ έκλεισα τον κύκλο. Μετά ο επόμενος δίσκος, οι Ανοιχτές Σελίδες, βγήκε επειδή έπρεπε να εξαντλήσω το συμβόλαιό μου με την εταιρία. Το άφησα στη μοίρα του, δεν με ενδιέφερε ιδιαίτερα, γιατί δούλευα το ορχηστρικό. Με τη γερμανική BMG πλέον, τη μαμά εταιρία. Και βέβαια μιας και αναφέραμε τον Rasmussen, να σου πω και ότι πολλά χρόνια αργότερα συνεργάστηκα και συνεργάζομαι ακόμα ανά διαστήματα με το ιερό τέρας Haydn Bendall. Μιλάμε για τον άνθρωπο που, πέρα από όλες τις συμφωνίες του Μπετόβεν, έχει φτιάξει όλη την Kate Bush, Pet Shop Boys, “Still got the blues”, Bowie, Queen και πολλά άλλα. Μπαίνεις στο Wikipedia και τρελαίνεσαι.

Τι είναι πιο περιοριστικό: Oι εμπορικοί κανόνες της ποπ ή ο συντηρητισμός της κλασικής/λογίας μουσικής;

Και τα δύο. Όμως εγώ το Ξέσπασα το γούσταρα πάρα πολύ προσωπικά, απ’ όλες τις απόψεις. Είχα χρυσάφια και δεν άκουγα κανέναν. Ήξερα καθώς το έφτιαχνα ότι θα έκλεινα τον κύκλο, μάλιστα το λέω και σ’ ένα κομμάτι προς το τέλος.

IMG 3786

Μετά σταματάτε να κάνετε τραγούδια και επιστρέφετε το 2004…

Mέχρι το 2004 όμως δεν είναι μια μαύρη τρύπα. Είναι ο γύρος του κόσμου τρεις φορές! Κάνω μια αδιανόητη promo tour για το First Touch από Ιαπωνία μέχρι Βραζιλία. Ο δίσκος αυτός έγινε σε 24 χώρες πλατινένιος.

Δεν το ήξερα αυτό…

Δε βγαίνω να τα λέω. Ξέρεις κάτι; Δε μπορώ να λέω τι έχω κάνει έξω για να χαίρονται οι μέσα. Εκείνα τα χρόνια ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο και παράλληλα δίνω ρεσιτάλ κλασικής μουσικής με μεγάλες ορχήστρες. Όπου παίζω κυρίως δικά μου και ένα κλασικό που κάθε φορά αλλάζει. 

Πώς τα βιώνατε αυτά τα χρόνια;

Τεράστια ικανοποίηση, αλλά και αδιανόητη κούραση. Μια φορά πήγα από την Ιαπωνία στο Ρίο Ντε Τζανέϊρο μέσω Φρανκφούρτης! Κι από το Ρίο Ντε Τζανέϊρο σε άλλη πόλη, γιατί εκεί ξεκινούσε η περιοδεία. Δηλαδή καταλαβαίνεις… Είχα χάσει τη μπάλα. Νομίζω είχα φύγει Μεγάλη Παρασκευή και όταν έφτασα ήταν ακόμα Μεγάλη Παρασκευή. Σα να μην πέρασε μια μέρα, που λέει και ο φίλος μου ο Γιώργος ο Δημητριάδης.

Και κάποια στιγμή επιστρέφετε στα ελληνικά τραγούδια…

Ναι, ως συνθέτης. Πρώτη συνεργασία με την Άλκηστη, «Ο άγγελός μου» και «Κάθε φορά που με κοιτάζεις». Μεγάλα hits. Με την Άλκηστη ξεκινάμε τότε στο Gazarte εμφανίσεις πιάνο-φωνή. Εμείς το επιβάλλαμε. Προ κρίσης. Μετά την κρίση ήταν που άρχισαν να μειώνονται τα όργανα της μπάντας… (γέλια). Έτσι για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Λογικό είναι, απλά το λέω λίγο με χιούμορ…

Hρώδειο 2012

Το 2005 κάνετε το «Σ’ έχω ερωτευτεί» με το Ρουβά. Η ιστορία του;

Είχε κάνει ένα cd η Ηρώ. Μόνη της. Λόγω του ότι δεν είχε πάει σε σωστά studios, το αποτέλεσμα ηχητικά ήταν λιγάκι απαίδευτο, με αποτέλεσμα να με πάρει η Μαργαρίτα η Μάτσα και να μου πει «Στέφανε μπορείς να παρέμβεις;». Είπα ότι κάποια πράγματα πρέπει να γίνουν από την αρχή, γιατί την αγαπάω πάρα πολύ την Ηρώ και μ’ αγαπάει κι αυτή. Χωρίς να είμαστε κολλητοί. Τεράστιο ταλέντο και εξαιρετική πιανίστα. Κάποια στιγμή μου έρχονται οι στίχοι του «Σ’ έχω ερωτευτεί» από το Γιώργο τον Παυριανό. Το γράφω απευθείας, φωνάζω την Ηρώ, δεν τη βλέπω ενθουσιασμένη. Δεν επιμένω. Το λέω στη Μάτσα, της στέλνω και το κομμάτι, μου λέει «να το δώσουμε στο Ρουβά;». Λέω «και δεν το δίνουμε;». Έγινε τεράστια επιτυχία και χαίρομαι γιατί άνοιξε τη βεντάλια για το Σάκη από θέμα κοινού. Ήταν γι’ αυτόν ένα τραγούδι πιο ευρείας ακρόασης, ας το πω έτσι, χωρίς να σημαίνει ότι αυτά που έκανε ως τότε δεν ήταν καλά.

Μητροπάνος;

Το μεγάλο κεφάλαιο. Το οποίο βέβαια το είχα ζήσει και στα 90’s με το «Κάποιες φορές» και με τη συνεργασία μας στο Διογένη με τον Τόκα. Όλοι μου λένε «έχεις περάσει από πίστες και νύχτα». Από πίστες ναι, από νύχτα όχι. Οι συνεργασίες μου ήταν με τον Πάριο, τον Μητροπάνο, την Αλέξια, τον Τόκα, τον Χατζηνάσιο. Μετά από χρόνια λοιπόν έκανα με τον Μητροπάνο τον οποίο λάτρευα από παιδί ένα ολόκληρο cd και βγήκε το «Σβήσε το φεγγάρι», που ήταν η πρώτη μεγάλη επιτυχία. Το «Θες», όπως σου είπα, αρχικά κάποιοι παραγωγοί δεν το θέλανε γιατί το θεωρούσαν αντιεμπορικό. Για ‘μένα το καλύτερο του δίσκου ήταν το «Στο δρόμο που μαχαίρωσαν τη Στέλλα». Μουσικά πάντα. Βαρύ, περίεργο, dark, rock ζεϊμπέκικο. Μετά από χρόνια βγαίνει η διαφήμιση όπως είπαμε και γίνεται αυτό που γίνεται με το «Θες». Όταν μου το ‘πανε έλεγα «μα πώς θα το ταιριάξουνε;». Και βγαίνει και ήταν τόσο καλαίσθητο το άτιμο το σποτ… Εντάξει, αυτά είναι τα τυχερά που λέμε.

IMG 0795 Αντιγραφή

Ξέχασα να σας ρωτήσω νωρίτερα για το «Δεν είσαι εδώ». Σας είχα ακούσει σε μια τηλεοπτική συνέντευξη να λέτε πως το κομμάτι αυτό δεν είναι «της Γαλάνη», αλλά «του Καρασούλου και του Κορκολή, σε ερμηνεία της Γαλάνη». Σκέφτηκα αμέσως το Μάνο Ελευθερίου, που μου είχε πει «τα τραγούδια ανήκουν στους τραγουδιστές»…

Παρ’ ότι τον λάτρευα και με λάτρευε, δε θα συμφωνήσω με τον Μάνο. Είναι δια του τρία.

Σας ενοχλεί που σε πολλά τραγούδια ο κόσμος δεν ξέρει ότι ακούει δικές σας συνθέσεις;

Ναι. Με ενοχλεί και γι’ αυτό θα επέμβω μουσικώς στο άμεσο μέλλον.

Δηλαδή;

Δεν είναι ανακοινώσιμο ακόμα. Θα είσαι από τους πρώτους που θα το μάθουν. Κοίταξε, όλοι οι ερμηνευτές στους οποίους έχω δώσει κομμάτι, δεν υπάρχει περίπτωση να μην αναφέρουν σε συνέντευξή τους ποιοι είναι οι δημιουργοί. Προς τιμήν τους οι άνθρωποι. Ο Αντώνης Ρέμος μου το είχε πει ωραία μια φορά: «Στέφανε, εμείς ναι μεν αλλά». Δηλαδή αν δεν υπήρχαν οι δημιουργοί, εμείς τι θα τραγουδούσαμε;

Ποιος δεν αναφέρει τους δημιουργούς;

Οι εταιρίες και τα ραδιόφωνα. Πάντα στα ψιλά γράμματα περνάει.

Έχουν ακόμα τόση εξουσία τα ραδιόφωνα;

Μεγάλη. Από εκεί μαθαίνει ο κόσμος τα τραγούδια. Εγώ θα σου πω ένα παράδειγμα. Σε ένα talent show λένε δικό μου τραγούδι. Ενώ λοιπόν ο κριτής είναι ο ίδιος τραγουδοποιός, λέει «το τραγούδι του τάδε» και εννοεί τον τραγουδιστή. Ο κόσμος εντάξει, λογικό είναι να τα ταυτίζει με τον τραγουδιστή. Αλλά οι δημιουργοί; Τα ραδιόφωνα; Είπαμε, θα επέμβουμε με την άμεση δράση! (γέλια).

Το τελευταίο σας προβεβλημένο έργο είναι η μελοποίηση ποιημάτων του Καβάφη. Καταρχάς έχω μια απορία: Μια εταιρία με σαφή εμπορική ποπ ματιά όπως η Panik Records πώς αντέδρασε όταν της είπατε «θέλω να βγάλω Καβάφη»;

Σε πληροφορώ ότι η πρόταση ήρθε από την εταιρία. Από τον Αρσενάκο! Έχοντας κάνει δύο διπλά cd σε έργα του Μίκη, τα οποία έγιναν χρυσά (νομίζω η Συνάντηση Ι έχει φτάσει κοντά στα 20.000 αντίτυπα), μου έγινε η πρόταση για Καβάφη. Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε από τον ίδιο τον Μίκη, που μου πρότεινε να μελοποιήσω τους ποιητές όπως εκείνος κάποτε – χωρίς να μου αναφέρει τον Καβάφη. Η Άλκηστη μου είχε δώσει επίσης την ιδέα να καταπιαστώ με τον Καβάφη, σε μια παράσταση που κάναμε στο Ηρώδειο πριν από τέσσερα χρόνια. Και ήρθε κι έδεσε. Εγώ είπα στην εταιρία ότι οι απαιτήσεις για αυτό το έργο είναι πάρα πολλές. Μου απάντησαν «ό,τι θέλεις. Θέλεις να το ηχογραφήσεις με ξένες ορχήστρες; Να το κάνεις». Λέω δεν θέλω ξένες ορχήστρες, θέλω ορχήστρες της περιφέρειας. Γνωρίζοντας τη συγκλονιστική Ορχήστρα της Λάρισας, τη συγκλονιστική Καμεράτα του Βόλου, τις χορωδιάρες της Πάτρας. Ήθελα να βάλω την Περιφέρεια στο παιχνίδι, γιατί θεωρώ ότι παράγει πολύ πιο σημαντικό έργο απ’ ότι εμείς στο κέντρο. Δύο χρόνια από τη ζωή μας φάγαμε μαζί με τον παραγωγό Αντώνη τον Παπαβομβολάκη. Όχι μόνο ηχογραφήσεις. Πάρα πολύ διάβασμα για τη ζωή του Καβάφη, για όλα, από διάφορες βιβλιογραφίες, για να μπω όσο πιο βαθιά μπορώ στην ψυχή του. Όσο το κατάφερα. Το στοίχημα ήταν να μπορέσει να τραγουδηθεί. Δεν ήταν να δείξω τις ικανότητές μου, ούτε να χρησιμοποιώ δωδεκαφθογγικά, για να το κάνω να αρέσει πολύ στους λίγους. Αυτό που ήθελα ήταν να παιχτεί στο ραδιόφωνο. Και παίχτηκε! Το «Ένας γέρος» παίχτηκε στο ραδιόφωνο - και πάρα πολλές φορές. Υπάρχει η άποψη, σεβαστή, ότι κάποιους ποιητές δεν πρέπει να τους ακουμπάμε, αλλά να τους αφήνουμε στις σκονισμένες βιβλιοθήκες. Εγώ πιστεύω ότι ειδικά τέτοια πράγματα, αν τα περάσεις παραδίπλα, έχεις κάνει κάτι.

A3050

Σας δυσκόλεψε ο Καβάφης;  Έχουν σκοντάψει πολλοί συνθέτες…

Όχι. Ας πούμε το «Σπίτι της ψυχής», που είναι ένα κείμενο κατεβατό, βγήκε με την πρώτη. Ευτυχώς που είχα δίπλα μου το κινητό και πάτησα το rec. Ευτυχώς για ‘μένα τουλάχιστον (γέλια).

Έχοντας ακολουθήσει όλη αυτή την πορεία τα τελευταία χρόνια (κλασικά έργα, Ηρώδειο, Θεοδωράκης, Καβάφης), πόσο συμφιλιωμένος είστε με το ποπ παρελθόν σας;

Πάρα πολύ. Είμαι μονίμως συμφιλιωμένος.

Ένας λόγος που σας ρωτάω είναι γιατί αισθάνομαι ότι κάποια στιγμή τραβήξατε μια διαχωριστική γραμμή…

Καθόλου, μα καθόλου! Δε θα εγκλωβιστώ ποτέ σε διαχωριστικές γραμμές λόγω καθωσπρεπισμού. Μ’ αρέσει να είμαι ελεύθερος. Και σ’ όποιον αρέσω. Δε θα μου πεις κανείς «α, επειδή έκανες Καβάφη, δε θα κάνεις το άλλο». Μπορώ να κάνω ο,τι θέλω εκείνη την ώρα! Δεν πιστεύω στο αύριο και στο μεθαύριο. Είναι η προσωπική μου στάση, έχοντας τραβήξει τα διαόλια μου με την αρρώστια μου. Γουστάρω να χαίρομαι το σήμερα. Δε μπορείς να εγκλωβίζεις ένα πνεύμα το οποίο είναι ελεύθερο. Όπως μ’ αρέσει να βλέπω μπάλα και να κινδυνεύει η τηλεόραση να τη σπάσω, έτσι θα με δεις στο πιάνο πολύ σοβαρό να παίζω ένα κλασικό έργο. Το έχουμε μεγαλοποιήσει! Για μουσική μιλάμε. Ό,τι πιο ελεύθερο υπάρχει στον κόσμο! Εδώ ο John Cage έκανε το 4’33’’. Βλέπεις έναν άνθρωπο επί 4 και 33 λεπτά να μην κάνει τίποτα, διότι έφτασε τη φιλοσοφία του στο απόγειο. Έφτασε στον βήχα του ακροατή. Τους θορύβους.

Μεγαλύτερη ικανοποίηση αντλούσατε όταν τραγουδούσατε ιδρωμένος μπροστά σε ενθουσιασμένους fans, ή τώρα που παίζετε πιάνο σε μια αίθουσα με τέλεια ακουστική;

Τo δεύτερο. Αυτό που γίνεται στη Σφίγγα. Όπου παίζω όλη αυτή τη συνέντευξη που κάνουμε τώρα. Τις μουσικές μου ιστορίες. Οι οποίες βέβαια δεν αφορούν μόνο δικά μου έργα. Μουσική μου ιστορία είναι και το “I miss you” του Μπίγαλη. Big Alice. Το άκουσα στο Παρίσι και χορεύανε οι Γάλλοι σαν παλαβοί με έναν τυπάκο από τη Νέα Φιλαδέλφεια! Δεν το ήξερα ότι ήταν από Έλληνα – μετά το έμαθα. Και υπάρχουν στην παράσταση και οι μουσικές που έγραψαν ιστορία στον τόπο μας. 

IMG 8151

Έχουμε αριστουργηματικούς δίσκους στην ελληνική ποπ;

Εννοείται! Μα τι εννοούμε ποπ; Οι Φατμέ τι ήτανε, ροκ; Υπάρχει ελληνικό ροκ; Το «Καλοκαιράκι» τι είναι; Το «Να με προσέχεις»; Το «Πάνω απ’ τα σύννεφα»; Οι Κατσιμιχαίοι δεν κάνανε το «Ρίτα-Ριτάκι»; Πώς γίνανε ευρέως γνωστοί; Το «Φιλαράκι»; Το «Ροζ»; Το «Πόσο σε θέλω»; Έχει ροκ ήχο, αλλά είναι ένα ποπ τραγούδι. Το ροκ δεν το καθορίζει η παραμόρφωση του ήχου της κιθάρας. Δηλαδή αν είχε μεγαλύτερη παραμόρφωση θα ήταν metal; Αυτό είναι πολύ σημαντικό που σου λέω, μουσικολογικά. Ο στίχος είναι που προσδιορίζει το είδος, όπως είπαμε. 

Η ελληνική ποπ του 2019 πώς σας ακούγεται; Demy, Φουρέιρα…

Η Demy είναι μια γλυκύτατη κατάσταση, «υγιής» ποπ. Η Φουρέιρα αυτό που κάνει το κάνει καταπληκτικά. Μια όμορφη κοπέλα που χορεύει και είναι δυναμίτης. Θα γυρίσω την πλάτη; Όσοι κάνουν αυτό που μπορούν να κάνουν και το κάνουν καλά, ευπρόσδεκτοι. Εγώ στη Demy έχω γράψει τραγούδι, το ήξερες; Της έδωσα μια ωραία ποπ μπαλάντα. Λέγεται «Κύκλος». Η Φουρέιρα αυτό που έκανε ήταν πάρα πολύ ωραίο, απλώς πέσανε άλλα κόλπα και δε βγήκε πρώτη. Δε βάζω όμως να ακούσω… Εγώ δεν ακούω καν μουσική.

Ε πώς; Μόνο γράφετε;

Όταν είμαι σε περιόδους που παίζω συνέχεια πιάνο, δεν αντέχει το αυτί μου, ο εγκέφαλος καίγεται. Αν θέλω να ακούσω θα βάλω συγκεκριμένα πράγματα.

Θα κάνατε ποπ σήμερα;

Ναι. Με χαρά. Αλλά θα έκανα κάτι βρετανικό σαν παραγωγή. Γιατί το ποπ έχει κάποια στοιχεία που βασίζονται στη λεπτομέρεια του ήχου. Κάνεις ποπ, κάντο σωστά. Κάνεις ζεϊμπέκικο, κάντο σωστά.

20191025 160902

Συνολικά κύριε Κορκολή είστε ευχαριστημένος από την αποδοχή του έργου σας;

Δεν υπάρχει θέμα ευχαρίστησης ή μη. Εμένα με χαροποιεί το γεγονός ότι μονίμως βλέπω πιτσιρικάδες με το πιάνο ή την κιθάρα τους, άλλοι να παίζουν το “Sensitivities”, άλλοι το «Σκόνη και θρύψαλα», άλλοι το «Κάποιες φορές»… Μια πολύ καινούργια γενιά ενδιαφέρεται για τις νότες μου. Αυτό για μένα είναι το καλύτερο. Κάτι άλλο πολύ συγκινητικό, είναι όταν έρχονται παιδιά στις συναυλίες και μου λένε «ξεκίνησα τη μουσική και το πιάνο εξαιτίας σου». Βλέπανε έναν τύπο που χοροπηδούσε και ίδρωνε στις συναυλίες, όπως πολύ σωστά είπες, αλλά κάποια στιγμή αυτός ο τύπος έπαιζε Ραχμάνινοφ σε ένα στάδιο και από κάτω δεν ακουγότανε κιχ. Όπως εγώ υπέστην απίστευτο bullying από τους καθηγητές στο ωδείο, του τύπου «μην τα παίζεις αυτά, είναι ελαφριά μουσική» (ακόμα και ο Gershwin δεν ήταν πλήρως αποδεκτός, αν είναι δυνατόν!), με τον τρόπο μου χαίρομαι που έπεισα κάποιους ανθρώπους ότι μπορούν να τα κάνουν και τα δύο. Και να σου πω και κάτι άλλο; Πάμε λίγο πιο πίσω; Χατζηνάσιος. Πιανισταράς, σολίστ αδιανόητος και έχει γράψει ένα σωρό υπέροχα τραγούδια. Κάθεται στο πιάνο και το δαγκώνει. Όταν παίζουμε μαζί με τον Γιώργο γίνεται πάρτι, μας μαζεύουνε. Όταν ξεκίνησα ο Χατζηνάσιος λειτούργησε λίγο σαν πρότυπο, με την έννοια ότι μπορεί και κάνει αυτό, αλλά μπορεί και το άλλο.

Άρα γίνεται…

Άρα γίνεται! Αν αυτό που παρουσιάζεις θίγει μια αισθητική βάναυσα, τότε ναι, υπάρχει μια κόκκινη γραμμή. Είτε από τη μία μεριά, την υπερβολική ελαφρότητα, είτε από την άλλη. Γιατί κι εκεί υπάρχει μεγάλη απάτη, έτσι; Μεγάλο δήθεν.

Για τον Καρβέλα ποια η γνώμη σας;

Έχει γράψει τραγουδάρες, έχει γράψει καταπληκτικές μουσικές γενικότερα και έχει κάνει και μουσικές «φάρσες». Από εκεί και πέρα δε θα κρίνω το χαρακτήρα του. Αν είναι οξύθυμος, αν δεν είναι… Δεν τον έχω στο σπίτι μου να με ενοχλεί.

Νομίζω προσπάθησε κι αυτός να βάλει ορισμένα στοιχεία κλασικής μουσικής στην ποπ, με το «Στα 79», τους Δαίμονες κλπ…

Δεν ξέρω όμως αν είχε κλασικές σπουδές. Η σπουδή της μουσικής, σε βοηθάει σε ό,τι και να κάνεις.

Το αυτοδίδαχτος που λένε δεν υπάρχει;

Ο  αυτοδίδαχτος φτάνει μέχρι ένα σημείο, στην κλασική μουσική τουλάχιστον. Δε μπορεί να γίνει η υπέρβαση. Δηλαδή είναι σαν ένας ποιητής να μην ξέρει γράμματα.

Και για να κλείσουμε: Το πιο ωραίο που έχετε ζήσει μέσα από τη μουσική;

Η σχέση μου με τον Μίκη Θεοδωράκη. Δε μιλάω για τη μουσική μόνο. Μιλάω για την ανθρώπινη σχέση, που τυχαίνει να εμπερικλείει και τη μουσική.

Όνειρα κάνετε όταν είστε ξύπνιος;

Όχι. Δεν τολμάω. Δεν θέλω, γιατί αν κάτι δε γίνει, θα στενοχωρηθώ διπλά. Ζω στο τώρα. Δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει. Και δεν το λέω λόγω της αρρώστιας μου, το λέω επειδή ζούμε σε μια σεισμογενή χώρα, οπότε… (γέλια). Είμαι πραγματιστής. Ρεαλιστής.

IMG 1552

LOGIN