MAKING OF

«Το Σύνδρομο το είχα διαγράψει από τη μνήμη μου, ως ένα βαρύ φορτίο».

«Το Σύνδρομο το είχα διαγράψει από τη μνήμη μου, ως ένα βαρύ φορτίο».

Ο Νικόλας Γκίνης θυμάται την ιστορία του πιο ανοιχτού ροκ σχήματος των 80’s (ΜΕΡΟΣ Α’).

ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΥΡΩΝΑ ΚΡΙΤΖΑ. / ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ: 2020.

 

 

 

Καλώδια, κιθάρες, αρμόνια, βιβλία φιλοσοφίας, τασάκια, μπιχλιμπίδια... Στο στούντιο-γραφείο του Νικόλα Γκίνη επικρατεί οργανωμένο χάος. «Εσύ είσαι που μου μίλησες απ’ το τηλέφωνο στον πληθυντικό;», λέει μόλις με βλέπει.

Έχω έρθει να του πάρω συνέντευξη για το Σύνδρομο, το γκρουπ στο οποίο υπήρξε ο frontman και ο βασικός δημιουργός πίσω στο πρώτο μισό των 80’s. Αφορμή δύο κυκλοφορίες της B-Other Side records: Το σπάνιο ομώνυμο ντεμπούτο από το 1982 που βγαίνει ξανά με καλύτερο ήχο και έξτρα tracks και το Στίγμα Της Στιμής, που ηχογραφήθηκε το 1984 αλλά λόγω συγκυριών έμεινε 35 χρόνια στο ράφι, κάνοντας κάποιους να μιλήσουν για ένα χαμένο αριστούργημα.

Για το ελληνικό ροκ, ο Νικόλας Γκίνης είναι θα λέγαμε ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον Σιδηρόπουλο και τον Σαλβαδόρ. Για τη μουσική γενικότερα, μια νοητή γέφυρα που ενώνει τον David Byrne με το παραδοσιακό μας τραγούδι. 40 ολόκληρα χρόνια μετά τo ξεκίνημα των Σύνδρομο, ο λόγος του είναι ο λόγος ενός ανθρώπου που έζησε την υπόθεση ροκ «από μέσα», με επιτυχίες και στραπάτσα. Προς τιμήν του, καθώς μιλάει, δε φαίνεται να κυνηγάει κάποιου είδους όψιμη δικαίωση για τα παλιά, παρά μόνο την απόλαυση του τώρα, το στίγμα της στιγμής.

Σύνδρομο 1982ΝΙΚΟΛΑΣ ΓΚΙΝΗΣ ΚΩΣΤΑΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΟΣ ΤΣΙΚΟ ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΡΟΒΕΣΗΣ

Νικόλα, σε μεγάλο βαθμό, οι Σύνδρομο σήμερα είναι ένα άγνωστο συγκρότημα. Γιατί πιστεύεις συμβαίνει αυτό;

Δεν ήμασταν άγνωστοι. Ήμασταν το πρώτο, αν δεν κάνω λάθος, ροκ γκρουπ που γέμισε το Λυκαβηττό. Κάναμε συναυλία στα Γιάννενα και είχαμε 25.000 κόσμο σπαρμένο γύρω από ένα κάστρο…

Δε λέω για τότε. Για τώρα λέω…

Περίμενε περίμενε. Δεν ήμασταν άγνωστοι. Απλά ήμασταν αντιστάρ. Οι σταρ ήταν οι Τερμίτες. Ο Λαυρέντης ο Μαχαιρίτσας, που κυνήγαγε συνεντεύξεις κλπ. Εμάς για να μας πάρει συνέντευξη κάποιος έπρεπε να μας κυνηγάει 2-3 μήνες. Όχι ότι το παίζαμε ιστορία, ήταν έτσι η νοοτροπία μας. «Δεν έχω τίποτα να σου πω» λέγαμε και ξεμπερδεύαμε. Λοιπόν, μετά, όταν διαλύσαμε, συνεχίσαμε ο καθένας τις δικές του δραστηριότητες. 

Δεν υπήρχε κανείς να το σπρώχνει λοιπόν…

Ναι. Επίσης πάντα ήμασταν σε εμπόλεμη κατάσταση με τις εταιρίες. Άλλος για ιδεολογικούς λόγους, άλλος για προσωπικούς, εγώ γιατί τους έβρισκα καλαμπόρτζηδες… Μου έστελνε η εταιρία παραγωγό, ερχόταν ο παραγωγός - και η καλύτερη προσφορά που είχε κάνει ήταν να φέρει τους καφέδες. Αυτοί χτίζανε το Μαζωνάκη, τον κάθε Μαζωνάκη. Οπότε δεν υπήρξε συνέχεια. Για να υπάρξει συνέχεια πρέπει να υπάρχει συνεχής τροφοδοσία, δηλαδή να είσαι μέσα στο σύστημα. Αυτοί από τη γενιά μας που ήταν μέσα στο σύστημα, επιβιώσανε, διακριθήκανε, ο συγχωρεμένος ο Μαχαιρίτσας, ο Ζιώγαλας, ένα σωρό πολύ ωραίοι καλλιτέχνες. Τρέχανε, δίνανε κομμάτια, παίζανε όπου τους λέγανε… Εμείς μπήκαμε σε μαγαζί για συναυλία που ήταν κλεισμένη, δε μας άρεσε ο χώρος και φύγαμε. Τραβούσε τα μαλλιά του ο μαγαζάτορας. Ανεβαίναμε στη σκηνή, δεν είχαμε κέφι και λέγαμε «ραντεβού το άλλο Σάββατο» (γέλια). Αλλά όταν βγαίναμε, καιγόταν το μαγαζί. Ήμασταν απίστευτοι, τέτοια ενέργεια… Iggy Pop φάση. Η νοοτροπία ήταν «τα δίνω όλα σήμερα, γιατί δεν υπάρχει άλλη φορά». Δεν ξέρω, σου απάντησα;

Nαι. Πώς σας ήρθε να βγάλετε ξανά τόσο τον πρώτο σας δίσκο (με καλύτερο ήχο και extra tracks), όσο και το χαμένο άλμπουμ Το Στίγμα Της Στιγμής;

O Mimis G Vas μέσω της εταιρίας του, της Β-Οther Side records, είχε επαφές με τον Γιάννη τον Κύρη (σ.σ.: πρώην μέλος του Σύνδρομο). Συγκεκριμένα ο Γιάννης του έκανε τα remastering. Να σου πω εδώ, αν δεν το ξέρεις, ότι ο Γιάννης ήταν ένας από τους 2-3 καλύτερους Έλληνες μουσικούς που δούλεψαν στη διαφήμιση, έχει πάρει πάρα πολλά βραβεία κλπ. Κάποια στιγμή λοιπόν ο Μίμης λέει στον Γιάννη «ρε συ το ‘χω καημό να βρω ένα παλιό συγκρότημα, τους ψάχνω και δεν τους βρίσκω πουθενά, κάτι έχω ακούσει εδώ κι εκεί στο διαδίκτυο και είναι φοβεροί…». Του λέει ο Γιάννης, «ποιοι είναι αυτοί ρε;». «Το Σύνδρομο» του απαντάει. «Καλά ρε, για εμάς μου μιλάς τόση ώρα;» (γέλια). Δεν είχε κάνει τη σύνδεση! Διότι ο Γιάννης ήταν μέλος του συγκροτήματος στο δεύτερο, ακυκλοφόρητο μέχρι πρόσφατα δίσκο μας, το Στίγμα Της Στιγμής, για τον οποίο δεν υπήρχαν στοιχεία στο διαδίκτυο. Κάπως έτσι ξεκίνησε λοιπόν το όλο πράγμα, με σκοπό να βγάλουμε αυτό το δίσκο. Στην πορεία όμως, από τις επαφές που είχε, γιατί είναι πολύ δικτυωμένος, ο Μίμης βρήκε τέσσερα κομμάτια των οποίων την ύπαρξη εγώ είχα ξεχάσει! Συν ότι δεν τον ικανοποιούσε ο ήχος του πρώτου μας LP, οπότε έψαξε και βρήκε τα ανάλογα κομμάτια σε κάτι άλλες ταινίες, από παλιές ηχογραφήσεις που είχαν γίνει στο στούντιο σε στιλ πρόβας. Και έτσι βγήκε το «άσπρο». Εξαιρετικό παιδί ο Μίμης και καλός επαγγελματίας. Όσο αφορά τη δικιά μας τη δουλειά, είχα να δω τέτοιον επαγγελματία 30 χρόνια.

Σύνδρομο Β other side records

Με αφορμή τις πρόσφατες κυκλοφορίες, γράφτηκαν πρόσφατα κάποια ενδιαφέροντα κείμενα για το Σύνδρομο. Ξεχωρίζω αυτά του Τρούσα και του Καραμπεάζη. Τα διάβασες; Πως σου φάνηκαν;

Τα διάβασα ναι. Μια χαρά. Δεν θα τα έγραφα καλύτερα από αυτούς. Και να φανταστείς με τα παιδιά αυτά δεν είχαμε επαφές, δε μιλήσαμε καν μαζί. Έκαναν οι ίδιοι δηλαδή την έρευνα.

Πάμε λίγο πίσω. Εσύ γεννήθηκες στην Αθήνα;

Ναι εδώ, Αθηναίος.

Η εφηβεία σου συνέπεσε με τη Χούντα. Πώς ήταν αυτό;

Σκληρό. Ήταν πολύ σκληρό. Κοίταξε, ήταν εποχές που δεν μπορούσες να πεις αυτό που ήθελες και δεν μπορούσες να φερθείς όπως ήσουν. Από την απόλυτη και αχαλίνωτη ελευθεριότητα που ζούμε τώρα, όπου ο καθένας κάνει ό,τι θέλει αλλά χωρίς νόημα, τότε δεν είχαμε ούτε καν την πιθανότητα να είμαστε ιδιαίτεροι. Ούτε στις ιδεολογικές πεποιθήσεις, ούτε στις σεξουαλικές προτιμήσεις, ούτε σε τίποτα. Υπήρχε ένα μοντέλο κι άμα έβγαινες απέξω, έπεφτε ράβδος.

Πώς ήρθες σε επαφή με το ροκ;

Υπάρχει ένας παραγωγός και DJ, να ‘ναι καλά, ο Αντρέας ο Φρογουδάκης. Αυτός είναι υπεύθυνος για όλα, κατά κάποιον τρόπο. Ήταν ειδικός από τότε. Δούλευε και στο Pop Eleven, το ιστορικό δισκάδικο. Πήγαινα σπίτι του και ακούγαμε Who, Deep Purple... Αρχές δεκαετίας ’70. Από πριν έπαιζα ροκ μουσική, αλλά τότε κατάλαβα ότι είμαι για αυτό το πράγμα. Παρ’ ότι δεν μπορούσα να παίξω τότε έτσι, καταλάβαινα τον Blackmoore. Αλλά τότε δεν ήταν μόνο μουσική. Ήταν νοοτροπία. Ήμασταν οι ροκάδες. Δηλαδή ξύλο με τους καρεκλάδες, τα ξέρεις… Ήταν τρόπος ζωής. Οι κοπέλες μας ήταν διαφορετικές. Ο τρόπος που μιλάγαμε. Τα στέκια μας. Μετά έφυγα, πήγα Αμερική για να σπουδάσω.

7NIKOLAS A GKINIS3

Τι σπούδασες;

Mass Communication and Media Arts. Το ’74. Εκεί είδα όλο το ροκ. Έμενα στο Greenwich Village, που ήταν ας πούμε η αντίστοιχη Πλάκα. Εκεί έμεναν και όλοι οι καλλιτέχνες. Είδα Patti Smith, Taliking Heads στην αρχή τους… Το Recording ήταν ένα από τα κεφάλαια στο Πανεπιστήμιο και θυμάμαι να γράφω σε στούντιο που έμπαιναν και τζαμάρανε μέσα o Jimmy Page με τον B.B.King. Μπροστά μου ήταν. Εγώ ήμουν λάτρης του Jimmy Page. Τον γούσταρα πολύ, πάρα πολύ. Μπορώ να σου παίξω Jimmy Page για πλάκα ας πούμε. Μ’ άρεσε ο τρόπος του.

Τότε περίπου γεννιόταν και το πανκ εκεί…

Ε, λίγο μετά. Το ανάλογο του πανκ της Αγγλίας στην Αμερική ήταν οι Ramones, αλλά οι Ramones δεν ήταν πανκ. Ήτανε χοντροκομμένο ροκ. Κάποια στιγμή επέστρεψα από Αμερική, πήγα στρατιώτης και μετά έφυγα Παρίσι. Εκεί γνώρισα το έθνικ. Salif Keita κλπ. Πάλι σαν βοηθός ηχολήπτη. Βέβαια ήδη από πριν οι Talking Heads είχαν ξεκινήσει να αναμειγνύουν με το ροκ τα αφρικάνικα και τα λατινοαμερικάνικα, στα οποία μετά έδωσε μεγάλη έμφαση ο David Byrne. Αλλά στη Γαλλία πια γνώρισα ατόφια τα αφρικάνικα στοιχεία.

Πότε επιστρέφεις Ελλάδα;

Στο Παρίσι πήγαινα για τετράμηνα, εξάμηνα. Τότε ζούσα πιο πολύ στην Ίο, ως DJ, ερχόμουνα μετά Αθήνα έτσι για κάνα μήνα και ξανάφευγα. Εκείνη την περίοδο λοιπόν άρχισα να σκέφτομαι για ένα γκρουπ. Έφτιαξα πρώτα τους Λίζα και μετά έφτιαξα το Σύνδρομο. Το 1980. 

Τι θυμάσαι από τα πρώτα χρόνια του γκρουπ;

Τότε είχα πιο πολύ επιρροές από funk. Ταυτόχρονα ήμουν και ροκάς. Βρήκα κάτι φίλους μουσικούς και ξεκινήσαμε. Πρώτο live στου Ζωγράφου. Από εκεί είναι και η φωτογραφία που σου έστειλα. Δεν την είχα εγώ, ήρθε στα χέρια μου τώρα, επειδή μου ζήτησες ακυκλοφόρητη φωτογραφία. Εγώ μέχρι πριν λίγους μήνες το Σύνδρομο το είχα διαγράψει από τη μνήμη μου, ως ένα βαρύ φορτίο για να το σηκώνω. 

ΣΥΝΔΡΟΜΟ 1η εμφάνιση Ζωγράφου

Γιατί το λες «βαρύ φορτίο»;

Βαριά ζωή. Το 1/3 του γκρουπ έχουν πεθάνει από καταχρήσεις. Δεν ήταν εύκολα τα πράγματα.

Πώς φτάνουμε στον πρώτο δίσκο;

Εμείς ήμασταν ουσιαστικά η πρώτη παραγωγή του Στέλιου του Φωτιάδη. Όμως ο Στέλιος ακόμα δεν είχε δική του εταιρία και δεν έβρισκε πού να διαθέσει το προϊόν. Στην πορεία βρέθηκε ο Μάκης ο Μηλάτος, έβαλε κι ο ίδιος κάποια λεφτά και το πήγε στην Polygram.

Να διευκρινίσουμε εδώ ότι μιλάμε για τον ξάδερφο του συνονόματου δημοσιογράφου/παραγωγού…

Για εμάς ο δημοσιογράφος είναι ο ξάδερφος. Ο δικός μας ο Μάκης, που η παρέα του για να καταλάβεις ήταν οι τσοπεράδες, κάποια στιγμή αρρώστησε, αποσύρθηκε και τότε ήταν που βγήκε ο ξάδερφός του. Ο οποίος για ένα διάστημα, δεν θα πω εκμεταλλευόταν, αλλά τέλος πάντων προχωρούσε με το δρόμο που είχε ανοίξει ο συνονόματος. Βέβαια με τα χρόνια έγινε ένας πάρα πολύ καλός παραγωγός, πολύ ενημερωμένος κλπ.

Από τις ηχογραφήσεις τι θυμάσαι;

Ανακατευόμασταν πολλοί μουσικοί. Σήμερα έπαιζε μαζί σου ο τάδε, αύριο ο άλλος. Οι Σύνδρομο ήταν ένα τελείως ανοιχτό γκρουπ. Τζαμάραμε στην ουσία, περνούσαμε καλά. Υπήρχε περίοδος που παίζαμε κάθε μέρα 7-8 ώρες.

Το εξώφυλλο του πρώτου δίσκου, που μου αρέσει πολύ, πώς έγινε;

Δε θες να ξέρεις. Ό,τι φαντάζεσαι και παραπάνω έγινε (γέλια). Ο Κύρης είχε βγάλει τη φωτογραφία. Σκεφτόμουν ότι αυτό το παιδί δε θα θέλει να μας ξαναδεί στα μάτια του και τελικά μετά από λίγο καιρό έγινε κι αυτός Σύνδρομο.

R 3204861 1457347270 4718.jpeg

Τα τραγούδια εδώ τα έχετε γράψει όντως όλοι μαζί, όπως γράφει ο δίσκος πάνω, ή εσύ;

Κοίτα, στο 90% ο αρχικός δημιουργός ήμουν εγώ. Αλλά όπως σου είπα, εμείς τζαμάραμε. Έφερνα ένα τραγούδι, καθόμασταν το παίζαμε 300 ώρες, ε από ένα σημείο και μετά ο καθένας έχει βάλει κάτι και δεν είναι πια δικό σου τραγούδι.

Αυτό που εγώ ακούω στο άλμπουμ είναι μια φοβερή μπάντα που προσπαθεί να ξεπεράσει τις επιρροές της από το κλασικό ροκ και το funk και να το πάει αλλού…

Ναι, έτσι ακριβώς. Οι Τερμίτες ας πούμε παίζανε φορμαρισμένα, σταμπιλαρισμένα πράγματα. Οι Φατμέ το ίδιο. Αυτοί παραήταν σταμπιλαρισμένοι. Δεν είχανε αυτό που λέμε «φευγιό». Στην πορεία αποκτήσανε βέβαια. Από τους προπάτορές μας, φευγιό είχαν οι μπάντες που έφτιαχνε ο Λογαρίδης. Σε πηγαίνανε κάπου αλλού.

Μουσικές Ταξιαρχίες;

Ο Βαγγελάκης! (σ.σ. Βέκιος, ο ντράμερ του γκρουπ). Εσείς γνωρίσατε τον Τζιμάκο, ως περφόρμερ, αλλά για μένα Μουσικές Ταξιαρχίες ήταν ο Βαγγελάκης. Ο Τζίμης πήγε μερικές κασέτες σε ένα γκρουπ που υπήρχε και τον αφομοιώσανε. Βέβαια ο Τζιμάκος είχε μια πολύ ιδιαίτερη αξία, ήταν ο σύγχρονος Αριστοφάνης σα να λέμε, από τότε. Επίσης είχε μέσα του δύναμη. Εσείς τον ακούγατε και γελάγατε, τον Τζιμάκο όμως τον κυνηγούσε η Αστυνομία, τον τρέχανε στα δικαστήρια… Δεν ήτανε απλά τα πράγματα. Θα πω κάτι: To κυνηγητό που έφαγε από το σύστημα ο Τζιμάκος, δε νομίζω να το ‘φαγε ο Άσιμος. Αλλά αυτό είναι μια δική μου γνώμη.

Άλλες μπάντες που σου αρέσανε τότε; 2002GR, Sharp ties, Scraptown, Head leaders…

Για ‘μένα όλοι αυτοί ήταν παιδιά του συστήματος που παίζανε καλή μουσική. Ας πούμε οι Sharp Ties ήταν αξιόλογοι. Σου είπα για τον Λογαρίδη… Να αναφέρω και τον Θείο Νώντα φυσικά... Βέβαια τα λέγαμε και στο τηλέφωνο: Ο Πουλικάκος για ‘μένα δεν είναι μουσικός. Δεν είναι ποιητής. Είναι μια κοινωνική προσωπικότητα, που μπορεί να κάνει οτιδήποτε. O άνθρωπος παίζει 4 ακόρντα, σύνολο 30-40 κομμάτια. Ούτε περφόρμεν ήταν. Όμως ήταν μια προσωπικότητα που εξαιτίας της γινόντουσαν πράγματα. Γεννούσε καταστάσεις. Και δεν το έκανε και ηθελημένα (γέλια).

Μου έλεγες στο τηλέφωνο ότι ο χαρακτηρισμός «ροκ» τον περιορίζει…

Κατά τη δική μου ταπεινή εκτίμηση, ναι. Είναι μια προσωπικότητα κοινωνική, που έχει διαλέξει να παίζει και μουσική. Είναι μια περσόνα. Άμα του τη δώσει και αρχίσει να μιλάει για ποίηση, θα μείνεις κάγκελο. Αλλά δεν είναι Λειβαδίτης. Άμα θελήσει να ροκάρει, θα πούμε αμάν τι έγινε, αλλά δεν είναι σπουδαίος μουσικός. Είναι όλα αυτά μαζί και κάτι άλλο, άπιαστο! Και τέτοιοι άνθρωποι δε γεννιούνται κάθε 50 ή 100 χρόνια. Μιλάμε για τον Πανούση… Τον Άσιμο… Τον Πουλικάκο… Μέχρι εκεί.

Υπάρχει ένα πρόσωπο που δεν μου έχεις αναφέρει. Τον Παύλο…

Ο Παυλάκης. Άστο, αυτός είναι άλλη περίπτωση. Εδώ που καθόμαστε στο στούντιο κάναμε πρόβες με το Σύνδρομο και δίπλα είναι το σπίτι μου. Εκεί βρισκόμασταν. Με τον Παύλο έχουμε περάσει ατέλειωτα βράδια. Βέβαια εγώ δεν είχα την αδυναμία που είχε ο Παύλος σε κάποια πράγματα.

Καταχρήσεις εννοείς…

Καλά καταχρήσεις κάναμε όλοι, εννοώ συγκεκριμένες καταχρήσεις. Εμένα μ’ άρεσε πάντα να έχω control.

Το κατάφερες αυτό;

Ναι. Δε με βλέπεις; Είμαι ακόμα εδώ (γέλια).

Σωστό κι αυτό…

Έχω μια κόρη 36 χρονών, ένα γιο 16, έκανα καριέρα όταν θέλησα να βγάλω χρήματα, ακόμα γράφω μουσική, ακόμα έχω έμπνευση…. Λένε ο κάθε άνθρωπος έχει το Θεό του. Όχι θρησκευτικά. Το ανώτερο Εγώ. Εμένα το ανώτερο Εγώ μου με θέλει control, σε συνεχή επαγρύπνηση και δημιουργικότητα. Δεν μπορώ να αράξω. Κάθε μέρα κοιμάμαι 5 το πρωί γιατί κάθομαι και δουλεύω. Ή θα εξασκούμαι σε κάποιο όργανο, ή θα ηχογραφώ τον αυτό μου, ή κάποιους άλλους. Κι όταν πια κουράζεται το μυαλό μου με τη μουσική αρχίζω και διαβάζω φιλοσοφία, εσωτερισμό... Λοιπόν ο Παύλος ήταν επίσης μια περσόνα, αλλά ο Παύλος είχε και κάτι άλλο: Μια εσωτερική καλλιέργεια και μια ευγένεια αξιοζήλευτη. Όλοι οι άλλοι οι σπουδαίοι που σου ανέφερα ως περσόνες, είχαν και κάτι brutal μέσα τους. Ο Παύλος είχε κάτι πολύ τρυφερό. Από ανατροφή. Έτσι μεγάλωσε. Υπολόγιζε να μη σε στεναχωρήσει, τα συναισθήματά σου. Ερχόταν και σου μίλαγε. Εγώ από τον Παύλο διδάχτηκα το σεβασμό στον άλλον.

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος

Στις ερμηνείες σου στο πρώτο άλμπουμ διακρίνω κάτι από την ειρωνεία και τη μαγκιά του. Όπως επίσης ακούω και τον Σαλβαδόρ, που ήταν μεταγενέστερος…

Με το Σαλβαδόρ δεν είχα καμία επαφή, ποτέ, αλλά τον σέβομαι πάρα πολύ για αυτά που έκανε. Με τον Παύλο παίζαμε μαζί. Είχαμε κοινά πρότυπα. Ας πούμε μας άρεσε πολύ ο Bowie. Θυμάμαι ακούγαμε Bowie και μου έλεγε «πωπω είδες τι έκανε;» και εγώ του απαντούσα «ναι αλλά είδες τι έκανε ο Brian Eno από πίσω;» (γέλια). Ο Παύλος έγραφε στίχους γιατί τους ζούσε, έβγαζε την ψυχή του. Εγώ στους στίχους περιέγραφα τον εαυτό μου να ζει.

Το «Στης ανάγκης τον απάνθρωπο ρυθμό» που ανοίγει τον πρώτο δίσκο των Σύνδρομο να φανταστώ μιλάει για τα ναρκωτικά;

Όχι μόνο. Θα μπορούσε να μιλάει και για μια γκόμενα. Όπως το «Αγάπη μου Ηρώ» θα μπορούσε να μιλάει για την Ηρώ τη φιλενάδα. Δεν ξέρω αν μιλάει για αυτήν, μάλλον όχι...

Ακούγοντας τα κομμάτια μου δημιουργείται η αίσθηση ότι η μουσική γραφόταν πάντα πρώτη…

Όχι. Δεν είναι έτσι. Όλα παίζανε. Κοίταξε, έχεις κάτι στο κεφάλι σου. Παίρνεις την κιθάρα, ρίχνεις δύο ακόρντα, σιγομουρμουρίζεις κάτι… Το ένα σπρώχνει το άλλο.

KΥΤΤΑΡΟ2

Δυνατό κομμάτι θεωρώ και το «Ρίχνω ψέμμα, σκόρπιο θέμα», που συμπεριλαμβάνεται στην επανέκδοση σε ξεχωριστό εφτάιντσο single.

Αυτό είχε παιχτεί live στο Κύτταρο. Τότε είχαμε τρεις κιθαρίστες στη σκηνή! Εμένα, το Στάυρο Θεοδωράκο και το Βασίλη τον Κοροβέση. Μπάσο Κώστας Θεοδωράκος και βέβαια Τσίκο (Πάνος Κατσικιώτης) στα ντραμς. Εκείνη την περίοδο ήμασταν εμείς και κανένας άλλος. Μετά βέβαια βγήκε και ο Παύλος με το φοβερό γκρουπ που έφτιαξε, τους Απροσάρμοστους. Τα πρώτα κομμάτια που ηχογράφησαν μαζί τα κάναμε εδώ δίπλα. Έχω και κασέτα τέτοια. Τo λέω γιατί δημιουργήθηκαν κάτι νομικά προβλήματα αργότερα, κάποια Απροσάρμοστοι θέλησαν να ζητήσουν δικαιώματα. Είναι αυτό που σου έλεγα πριν, ξεκίναγες ένα τραγούδι, συμπλήρωνε ο άλλος και μετά σου έλεγε «μα κι εγώ συμμετείχα, είναι και δικό μου». Δεν είναι δικό σου τραγούδι μεγάλε, ξέχασέ το. Όταν έμαθα ότι κάποιοι από τους Απροσάρμοστους πάνε να αξιώσουνε δικαιώματα, τρελάθηκα. Λέω τι κάνετε ρε παιδιά; Αυτό είναι προσβολή, είναι ανήθικο. Βέβαια καταλαβαίνω ότι συμμετείχαν ενεργά και βάλανε τον εαυτό τους μέσα. Αλλά να πάρεις τα δικαιώματα ότι εσύ το ‘γραψες; Αυτό είναι ανήθικο. Γιατί έχω τις κασέτες, που ερχόμασταν εδώ δίπλα και τα κάναμε, για να του κάνω εγώ τις ενορχηστρώσεις και να τα παίξει μετά το Σύνδρομο. Αλλά το συζήτησα με το γκρουπ τότε και το γκρουπ δε συμφωνούσε. Οπότε έμεινα να του κάνω εγώ τη δουλειά. Ερχόταν εδώ, φορμάραμε τα κομμάτια και πήγαινε μετά στο Sierra. Θυμάμαι και την κουβέντα που μου είχε πει: «Βρήκα κάτι παιδιά που μπορεί να αξίζει τον κόπο». Και έτσι βγήκαν οι Απροσάρμοστοι, που ήταν εξαιρετικοί μουσικοί και πάρα πολύ καλά παιδιά όλοι τους.

Καλύτερη μπάντα από τους Σπυριδούλα λες;

Α, κοίταξε, η Σπυριδούλα ήταν ροκ μπάντα από πριν. Οι δυο Σπυρόπουλοι είναι από μόνοι τους η ιστορία της ροκ. Μουσικάρες, way of thinking, way of living, τα πάντα όλα. Εκεί πέρα μπήκε ο Παυλής σαν περφόρμερ, ενσωματώθηκε, φτιάξανε αυτό τον αξιόλογο δίσκο και αυτό ήταν. Οι Απροσάρμοστοι …προσαρμόστηκαν με τον Παύλο! Είχανε βέβαια την ιδιαίτερή του αξία ο καθένας, γι’ αυτό και συνεχίσανε μετά, αλλά μέσα στη μπάντα υπήρχε το DNA του Παύλου. Ενώ πριν ήταν οι Σπυρόπουλοι το DNA.

Πάμε πίσω στο Σύνδρομο. Πόσο εύκολη ήταν η μη αλλοίωση του ήχου σας μέσα στο στούντιο; Σε ρωτάω γιατί ο Βαγγέλης ο Βέκιος μου έλεγε κάποτε ότι είχε τεράστιο πρόβλημα να συνεννοηθεί με τους ηχολήπτες όταν ηχογράφησε με τις Μουσικές Ταξιαρχίες…

Ναι το είχα ζήσει αυτό που λες, με είχε φωνάξει στο στούντιο ο Βαγγέλης να του διορθώσω τον ήχο. Εμείς δεν είχαμε πρόβλημα, γιατί εγώ ήμουνα ηχολήπτης, είχα σπουδάσει στην Αμερική παραγωγή. Τα μόνα εμπόδια ήταν οι παραγωγοί που μας βάζανε οι εταιρίες. Θέλανε να έχουν έναν δικό τους, ο οποίος δεν καταλάβαινε τι κάναμε, εγώ τον σνόμπαρα και τον έστελνα για τσάι (γέλια).

Πάντως διάβασα κάπου «όποιος δεν έχει ακούσει live τους Σύνδρομο, δεν έχει ακούσει Σύνδρομο»…

Και είναι αλήθεια. Αυτό όμως δεν έχει να κάνει με την ηχογράφηση, αλλά με την ενέργεια τη δικιά μας, η οποία δεν μεταφέρεται στην ταινία. Δε γίνεται. Να γιατί σου αρέσει το «Ρίχνω ψέμμα, σκόρπιο θέμα». Είναι live στο Κύτταρο. Ξέρεις ο περφόρμερ, όταν είναι στη σκηνή, κάπου στηρίζεται. Στηρίζεται στη στιγμή του και σε αυτούς που θα καρφωθεί, που είναι κάτω. Αν πάρω μια κιθάρα τώρα, θα παίξω για σένα, όχι για κάποιον άλλον. Αυτό που θα παίξω, θα έχει να κάνει με σένα. Είναι μια γέφυρα. Λοιπόν άμα κάτσει η στιγμή, κάτσει και η γέφυρα, αυτό δεν μπορείς να πας στο στούντιο να το φτιάξεις.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΡΟΒΕΣΗΣ ΤΣΙΚΟ6061501345086694817 o

Μήπως εκεί αναφέρεται και ο τίτλος «Το Στίγμα Της Στιγμής»;

Ακριβώς! Αυτό προσπαθούσαμε να πούμε φιλοσοφικά με αυτό το δίσκο, αλλά δε βγήκε ποτέ (γέλια). Βγήκε τώρα.

Μάλλον ήθελε τη στιγμή του! Πες μου κάτι. Ήσασταν πολιτικοποιημένοι τότε;

Κοινωνικοποιημένοι. Στην περίοδο την τωρινή, της γενιάς σου, ή της γενιάς της κόρης μου που είναι σαν κι εσένα, ζείτε μια κομματοκρατία. Ένα φασισμό των κομμάτων, με δημοκρατική επένδυση. Τότε, παρ’ ότι πολιτικά ήταν πιο έντονα τα πράγματα, το γίγνεσθαι ήταν κοινωνικό, όχι κομματικό. Π.χ. εμείς δεν είχαμε το ίδιο κοινωνικό γίγνεσθαι με τον Καρβέλα. Εννοώ τον Καρβέλα εκείνης της εποχής, τον ρόκερ. Που ήταν ένας φανταστικός μουσικός.

Με ενδιαφέρει αυτό που λες…

Υπήρξε ένα σχήμα αδερφέ, που ήταν ο Bees από τους Sharp Ties τύμπανα, ο Πέτρος Σκούταρης κιθάρα, ο Καρβέλας πιάνο και νομίζω ο Τόλης Φασόης φωνή, το οποίο έπαιξε για κάποιους μήνες. Άμα τους άκουγες… Είχα πάθει πλάκα και είχα πει «ποιος είναι αυτός στο πιάνο ρε παιδιά;». Απίστευτος. Μια ενέργεια πολύ δυνατή, και πολύ συγκεκριμένη. Για να επιστρέψουμε σε αυτό που ρώτησες όμως, ήταν άνθρωπος του συστήματος. Θέλησε να βγάλει εκατομμύρια, το έκανε, χαλάλι του. Κάποια στιγμή και εγώ είπα «γιατί ρε συ Νικόλα να περάσεις τη ζωή σου στην ανέχεια;». Γιατί η ροκ δεν είχε μέλλον και λεφτά. Ή θα είχες μια περιουσία από τους δικούς σου, όπως π.χ. ο Πουλικάκος, ή θα πήγαινες κιθαρίστας στα μπουζούκια, ή θα έπρεπε να πεινάσεις, όπως ο Άσιμος ας πούμε. Απ’ την αρχή το ήξερα αυτό. Και κάποια στιγμή είπα «Νίκο, σου αναλογεί να είσαι άφραγκος και να μη χαίρεσαι τη ζωή;» Και μέσα μου είπα όχι, δε μου αναλογεί. Τότε πήγα και δούλεψα στα ΜΜΕ. Στην παραγωγή. 25 χρόνια. Το είχα σπουδάσει αυτό το πράγμα. Και σε κάποιες περιόδους, έφτασα να βγάζω πάρα πολύ καλά χρήματα. Ο Γιάννης ο Κύρης, που σου έλεγα προηγουμένως, κάποια διαφημιστικά του έπαιξαν παγκόσμια. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Εκατομμύρια δραχμές. Δηλαδή αν ήσουν άξιος άνθρωπος μπορούσες να βγάλεις λεφτά, δεν είναι όπως είναι σήμερα. Αν είχες μια αξία… Εγώ είχα μια αξία. Είχα διοικητικές ικανότητες, π.χ. μπορούσα να στήσω σταθμούς. Έχω στήσει 30 ραδιοφωνικούς σταθμούς σε όλη την Ελλάδα, αποδώ, αποκεί, στα νησιά. Μπορούσα να κάνω αυτό το πράγμα. Και δεν ήθελα να μπλέξω τη μουσική με την ανάγκη μου να περνάω ανθρώπινα. Γιατί εσείς σήμερα, βλέπω και την κόρη μου, δεν περνάτε ανθρώπινα. Απλά δεν έχετε ζήσει το άλλο και όταν βρείτε μια δουλίτσα που σας επιτρέπει τέλος πάντων να πηγαίνετε στο σούπερ μάρκετ, είστε και ευχαριστημένοι. Εμείς δεν ήμασταν ευχαριστημένοι με αυτό.

Υπήρχε περίπτωση ένα παιδί που έπαιζε ροκ τότε να ψήφιζε Νέα Δημοκρατία;

Nαι, βέβαια.

Δηλαδή δεν ήταν το ροκ ταυτισμένο με την Αριστερά;

Ποια Αριστερά όμως; Εδώ υπήρχαν πολλά θέματα. Η Αριστερά του ΚΚΕ άκουγε αντάρτικα τότε. Οι πολύ προχώ, οι πιο σαλταρισμένοι από αυτούς, όπως ο Αντώνης ο Φράγκος ας πούμε, ακούγανε ροκ. Τώρα βέβαια δε θέλω να είμαι απόλυτος, μπορεί να βγει κάποιος άλλος και να πει «τι λέει ο Γκίνης;». Σου λέω αυτό που έζησα εγώ, με το δικό μου φίλτρο.

Λαλιώτης Παπανδρέου Καστρί 1985

Η ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α. (Μουσική Συνεργατική Κίνηση Αθηνών), της οποίας ήσουν συνιδρυτής, με ποιες σκέψεις είχε στηθεί τότε, το 1984; Είχατε πρόβλημα στη χρηματοδότηση;

Κοίταξε, τότε ήταν το ΠΑΣΟΚ στην αρχή του. Υπήρχε ένας καινούργιος φορέας, η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, που την είχε φτιάξει ο τότε Λαλιώτης. Ο οποίος δεν είχε καμία σχέση με τον μετέπειτα Λαλιώτη. Ήταν ένας νέος ευφυέστατος, με πολύ ανοιχτό μυαλό, που δεν το προλάβαινες. Έγινε λοιπόν ένα τεράστιο άνοιγμα, που προφανώς αυτοί που το κάνανε είχανε πολιτικές βλέψεις, αλλά όσοι ήταν μέσα εκεί ζούσανε μια μικρή επανάσταση. Την ίδια περίοδο, αναλαμβάνει υπουργείο Πολιτισμού η συγχωρεμένη. Διεθνής προσωπικότητα, μεγάλη ηθοποιός, σταρ. Δεν μπορούσες να μιλήσεις μαζί της και να μην κάνεις αυτό που θέλει. Για άλλο πήγαινες, άλλο έπαιρνες και έφευγες και ευχαριστημένος. Η οποία Μελίνα έβαλε το θέατρο στις πολιτιστικές εκδηλώσεις ακόμα και του πιο απόμακρου χωριού, με επιδοτούμενες παραστάσεις. Μέχρι τότε δεν υπήρχε θέατρο, κάτι θίασοι μόνο, τα μπουλούκια που λέμε. Κάτι τέτοιο θέλησε να κάνει λοιπόν ο Λαλιώτης με τη μουσική. Και εκεί πέρα πάνω, αναρτήθηκαν διάφοροι φορείς. Τότε εγώ είχα γυρίσει οριστικά από το Παρίσι, όπου είχα γνωρίσει τους ανιματέρ. Ο ανιματέρ ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος ζούσε με τους καλλιτέχνες, τους έλυνε κάποια προβλήματα, είχε επαφή με το κατεστημένο… Γιατί όλοι αυτοί ήτανε περιθώριο, δε μπορούσαν αν συζητήσουν με το κατεστημένο, δεν είχαν καν την ίδια γλώσσα. Φαντάστηκα λοιπόν, βλέποντας και αυτά που είχε κάνει η Μελίνα με το θέατρο, ότι θα συνέβαινε το αντίστοιχο στην Ελλάδα με τη μουσική. Το συζήτησα με τον Λήτη, τον Ηρακλή Τριανταφυλλίδη και τον Θοδωρή Τρύφωνα, τα βάλαμε κάτω και είπαμε να φτιάξουμε μια τέτοια ιστορία, τη ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α. Τότε γνώριζα και τον Πάνο Ηλιόπουλο, παραγωγό της ΕΡΤ που έπαιζε ψαγμένη τζαζ, ο οποίος δούλευε στη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς. Κάπως έτσι άρχισε να σχηματίζεται το πράγμα. Πολύ σύντομα έφυγε ο Λαλιώτης και στη θέση του ήρθε ο Γιωργάκης.

Ο Παπανδρέου;

Ναι. Με τον οποίο συναντήθηκα μια φορά και δεν κατάλαβα αν κατάλαβε για τι πράγμα του μίλαγα. Δεν κατάλαβα αν συναντηθήκαμε καν (γέλια). Τέλος πάντων, χάρη στον Πάνο τον Ηλιόπουλο βγάλαμε κάποιες επιδοτήσεις τις οποίες τις κάναμε συναυλίες. Επίσης το «Στίγμα Της Στιγμής», είναι ένας τίτλος που τον έχει βγάλει ο Πάνος ο Ηλιόπουλος. Για τραγούδι μας.

Το καλοκαίρι του ’84 παίζετε στο Λυκαβηττό. Τι θυμάσαι από αυτό;

Θυμάμαι τα καμαρίνια (γέλια).

Ωχ, κάτι έγινε εκεί… Θα ετοιμάζατε μάλλον το εξώφυλλο του δεύτερου δίσκου…

Πάντως καταφέραμε και βγήκαμε και παίξαμε (γέλια). Ναι. Πριν από εμάς είχε βγει ο Λάκης ο Παπαδόπουλος και άλλα ένα-δύο σχήματα που δεν τα θυμάμαι. Ένα πράγμα που θυμάμαι είναι η στιγμή που βγήκαμε, που ήτανε γεμάτο το θέατρο. Με το που βγαίνουμε, ανοίγουν τα φώτα και αισθάνομαι ένα κύμα να με χτυπάει. Τον κόσμο. Ένα «πααααφ». Αυτό το θυμάμαι. Δεν το ξαναέζησα αυτό. Ποτέ στη ζωή μου.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ Β' ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ.

ΚΟΡΟΒΕΣΗΣ

LOGIN