ΣΤΗΛΕΣ

Γιορτές μπροστά στην TV

Γιορτές μπροστά στην TV

ΕΜΕΙΝΑ ΣΤΟ ΡΑΦΙ: O Σιδερής Πρίντεζης βγάζει s(h)elfies στα ράφια της δισκοθήκης του.  

 

Από τα χρόνια των δύο μόνο καναλιών (ΕΙΡΤ και ΥΕΝΕΔ), περάσαμε στα πολλά ιδιωτικά κανάλια για να φτάσουμε σήμερα στο live streaming. Αναφέρομαι στα εορταστικά προγράμματα της τηλεόρασης. Χωρίς νοσταλγική διάθεση και χωρίς να με ενδιαφέρουν λόγοι καταγραφής ή ταξινόμησης, παρά μόνο ό,τι έχει μείνει έντονα χαραγμένο στη μνήμη.

Ως παιδί τηλεορασόπληκτο, αλλά κολλημένο με τη μουσική και το σινεμά (και το θέατρο μεγαλώνοντας), οι γιορτινές μέρες ήταν αυτές που προσδοκούσα για να δω ξένα μιούζικαλ στην τηλεόραση και ονομαστές ταινίες από το παρελθόν. Υπενθυμίζω πως τα χρόνια εκείνα οι διεθνείς ταινίες αργούσαν να έρθουν στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες σε σχέση με άλλες χώρες. Και μαζί μ’ αυτές, έβλεπα και αρκετά μουσικά προγράμματα που συγκέντρωναν πολλούς τραγουδιστές. Κι ας ήταν playback τα περισσότερα, αν θυμάμαι καλά.

Είμαστε στα χρόνια πριν το βίντεο και το στοίχημα ήταν πώς να δεις τις εκπομπές που ήθελες απερίσπαστος την ώρα που προβάλλονταν, χωρίς να πρέπει να πηγαίνεις ή να δέχεσαι επισκέψεις, καθώς το προσωπικό βέτο ήταν ηλικιακά ανίσχυρο, ενώ το δέλεαρ των επισκέψεων ήταν ισχυρό διότι συνοδευόταν από δώρα (δίσκους δηλαδή, που θα ήταν και γαϊδουριά να μην πεις ένα «ευχαριστώ» στον άνθρωπο που στους αγόρασε – και μάλιστα κάποιες φορές μετά από δική σου «παραγγελία»).

Με το βίντεο τα παραπάνω ζητήματα λύθηκαν. Άσε που μπορούσε να γράφει και την ώρα που υπήρχε κόσμος στο σπίτι. Εκεί πια ο τρόμος μου επικεντρωνόταν σε αυτό το έθιμο που ο πατέρας κατέβαζε τον γενικό διακόπτη του ρεύματος την ώρα που συντονιζόσουνα με την ΕΡΤ για την αλλαγή του χρόνου. Ο τρόμος μου συγκεκριμένα ήταν τι θα συνεχίσει να δουλεύει με το ανέβασμα πάλι του διακόπτη. Έπρεπε λέει να μας βρει ο χρόνος όρθιους ώστε να είμαστε έτσι καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Το να είσαι όρθιος και με το πηρούνι στο χέρι, ήταν μία λεπτομέρεια που δεν αλλοίωσε ποτέ το νόημα του εθίμου.

ertarchive

Τα εορταστικά προγράμματα με την πάροδο των δεκαετιών ήταν πολλά και ποικίλα... μέχρις ενός σημείου. Άλλοτε μαγνητοσκοπημένα ειδικά για το κανάλι που τα πρόβαλε, μερικές φορές με κάποιο κεντρικό χαρακτήρα ή θέμα πέρα από την εορταστική συγκυρία, άλλοτε ενταγμένα ήδη σε προϋπάρχουσες εκπομπές και άλλοτε μουσικές παραστάσεις βιντεοσκοπημένες απευθείας από τους χώρους που πραγματοποιούνταν.

Έγραψα παραπάνω πως μου άρεσε να βλέπω αγαπημένες φωνές, αλλά και το playback έχει τα όριά του. Το να βλέπεις έναν τραγουδιστή να ανοιγοκλείνει το στόμα του σε μία σχεδόν σύγχρονη ηχογράφηση είναι εντός ορίων ανεκτό. Το να βλέπεις όμως σύγχρονα πρόσωπα με προ εικοσαετίας τουλάχιστον ηχογραφήσεις, κάπου είναι αστείο. Πάντα θυμάμαι ένα εορταστικό στην ΕΡΤ-2, μετά την Ανάσταση ήταν, με ένα πολύ πρωτότυπο και ευχάριστο αφιέρωμα στα ελληνικά pop των 60’s και 70’s όπου εμφανίζονταν πολλά πρόσωπα όπως ήταν τώρα, αλλά με τις φωνές του τότε, λόγω playback από τα παλιά δισκάκια τους. Σκεφθείτε τι γινόταν με το παραμικρό σκρατς που διέφυγε της προσοχής.

Ήθελα λοιπόν και τη ζωντανή ορχήστρα, ήθελα και τις μουσικές εκπλήξεις, τραγούδια δηλαδή που – με τους συγκεκριμένους ερμηνευτές -  δεν είχαν κυκλοφορήσει σε δίσκο ή δεν περίμενα ότι θα τους άκουγα σε αυτά. Δεν ήταν σίγουρα ό,τι πιο οικονομικό (ορχήστρα, πρόβες κλπ.), αλλά θα ήταν κατά κάποιο τρόπο μοναδικό. Η οικονομική λύση των συνθεσάιζερ που είχε προκριθεί σε αρκετές περιπτώσεις – ήταν και η μόδα της εποχής – δεν οδηγούσε στο καλύτερο αποτέλεσμα, ειδικά όταν αντικαθιστούσαν παραδοσιακά λαϊκά όργανα.

Στα πρώτα χρόνια της ιδιωτικής τηλεόρασης, κάποια βασικά εορταστικά των καναλιών τα είχαν αναλάβει τα δημοφιλή σήριαλ της εκάστοτε σεζόν, με πολλαπλάσια διάρκεια επεισοδίου, με διαφοροποιήσεις λόγω των ημερών στο σενάριο, με καλεσμένους και άλλους καλλιτέχνες, αλλά και με το μόνιμο καστ της σειράς σε τραγουδιστικό ρόλο. Εκεί ευτυχώς δεν υπήρχε περιορισμός και στο ρεπερτόριο, ειδικά όταν συνέβαιναν χιουμοριστικές αναδρομές στο παρελθόν. Ποιος δε θυμάται αλήθεια το εορταστικό των «Απαράδεκτων» και αρκετά ακόμα.

Αν τώρα πρέπει να ξεχωρίσω ένα μουσικό στιγμιότυπο από τα τηλεοπτικά εορταστικά όλων αυτών των ετών, δε θα δυσκολευτώ να σταθώ στη συνύπαρξη δύο μεγάλων τραγουδιστών με κοινή σχεδόν αφετηρία, με εξαιρετικά πετυχημένες παράλληλες πορείες στη συνέχεια, που όμως οι κοινές τους συναντήσεις ενώπιον κάμερας είναι πολύ λίγες.

Η αλλαγή της χιλιετίας στην ΕΤ-1 γίνεται με ένα πρόγραμμα που ετοίμασε ο Γιώργος Νταλάρας με τον τίτλο «Στην άκρη του χρόνου». Αρκετοί συνάδελφοί του οι καλεσμένοι και ανάμεσά τους ο Γιάννης Πάριος, με τον οποίο τραγουδούν μαζί 3 τραγούδια: 2 συνθέσεις του Απόστολου Καλδάρα που είχαν τραγουδήσει ξεχωριστά στα πρώτα τους βήματα, το «Καναρίνι» (στίχοι: Γιώργος Σαμολαδάς) και τη «Φαντασία» (στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου) και τέλος το παραδοσιακό «Σ’ αγαπώ γιατί εισ’ ωραία». Απορούσα τότε πώς δε βγήκαν αυτές οι 3 εκτελέσεις σε ένα κοινό cd-single. Θα ήταν μοναδική συνύπαρξη και δισκογραφικά.

Σήμερα βέβαια ο καθένας μας μπορεί να φτιάξει το δικό του πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα, ακόμα και το δικό του διαδικτυακό κανάλι με την πανσπερμία των clips που υπάρχουν αναρτημένα στο internet. Πολλές φορές μάλιστα ξεχωριστές στιγμές ενός προγράμματος αυτονομούνται και ταξιδεύουν στο χρόνο χωρίς να συνδέονται πλέον με το καλλιτεχνικό περιβάλλον από το οποίο προήλθαν και για το οποίο δημιουργήθηκαν. Το παν και εδώ είναι η σχέση ανάμεσα στο τώρα και στο μετά. Ποια δηλαδή από όλα αυτά τα προγράμματα θα αποδειχθούν διαχρονικά για λόγους ιστορικούς, καλλιτεχνικούς, κοινωνικούς και ποια από αυτά θα έχουν ξεχαστεί μετά από λίγες μέρες. Μια διάκριση δηλαδή που δεν ισχύει μόνο για τα στιγμιότυπα από τα εορταστικά προγράμματα, αλλά και για τα καλλιτεχνικά επιτεύγματα της κάθε χρονιάς συνολικά.

LOGIN