ΣΤΗΛΕΣ

H πρώτη και τελευταία φορά που έστειλα γράμμα σε περιοδικό

H πρώτη και τελευταία φορά που έστειλα γράμμα σε περιοδικό

Ο Κώστας Μανιάτης σε εφηβικές γραφικότητες. 

 

Κάπου στο Γυμνάσιο θα ήταν, δευτέρα ή τρίτη Γυμνασίου, πολύ δύσκολα να έγινε σε κάποια άλλη τάξη, γιατί πολύ δύσκολα θα μιλούσα για τον Σιδηρόπουλο σε κάποια άλλη ηλικία. Στο Λύκειο τον είχα ξεπεράσει, το ίδιο και αργότερα στη σχολή, οπότε μας μένει η πρώτη Γυμνασίου ή το Δημοτικό, πράγμα που αποκλείεται, πολύ μικρός για κάτι τέτοιο. Άσε που ακόμα δεν είχε κυκλοφορήσει εκείνο το τεύχος του Ποπ και Ροκ που έδινε δώρο το Ταξιδεύοντας, ένα cd με κάποιες live εκτελέσεις των τραγουδιών του. Μέχρι εκείνη την ημέρα δεν ήξερα καν το όνομά του, μετά κόλλησα. Ίσως κάποιοι να το θυμάστε το cd, είχε μέσα και μία πιο funky εκτέλεση του «Στο βιβλιο των ηρώων», που ακόμα και σήμερα, αυτή έχει κολλήσει στο μυαλό μου ως η κανονική.

R 2323692 1314981953.jpeg

Επιμένω τόσο με τον χρόνο, γιατί δεν μπορώ να κάνω το ίδιο και με το περιεχόμενο του γράμματος. Θυμάμαι ελάχιστα. Θυμάμαι για παράδειγμα ότι το κύριο κομμάτι του ήταν η αντιπαράθεση του Σιδηρόπουλου με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, η οποία, μην το ψάξετε, δεν υπήρξε ποτέ. Ήταν μια αντιπαράθεση που είχα το σχολείο με κάποιους συμμαθητές και στο μυαλό μου είχε πάρει κανονικές διαστάσεις, σαν να υπήρχε όντως αυτό το ζήτημα. Θυμάμαι ότι στο γράμμα μου κατηγορούσα τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου για το γεγονός ότι δεν έγραφε ο ίδιος τα τραγούδια του, ότι φορούσε συνεχώς την ίδια «καζάκα» και κουνούσε τα χέρια του «σαν πελαργός» (ήμουν 13-14, μέχρι εκεί έφταναν οι παρομοιώσεις που μπορούσα να κάνω, συγγνώμη κιόλας ε) και πως γκάριζε. Δεν μου άρεσε καθόλου η φωνή του, δεν την άντεχα τότε, με τα χρόνια βέβαια τη συνήθισα κάπως. Για τον Σιδηρόπουλο απ’ την άλλη δεν θυμάμαι τι έλεγα, φαντάζομαι τα ακριβώς αντίθετα, ότι έγραφε ο ίδιος τα τραγούδια του, δεν φορουσε την ίδια «καζάκα» και δεν γκάριζε. Ίσως και το πόσο αληθινός ήταν, πόσο με εντυπωσίαζε που έγραφε αυτά που ζούσε, όσο τραγικά κι αν ήταν, λογικά κάτι που θα κινούταν σε αυτό το πνεύμα θα είχα γράψει.

Η έκφραση του κολλήματός μου με τον Σιδηρόπουλο περιοριζόταν στα πολύ βασικά. Σε μία μαύρη μπλούζα με κουκούλα, η οποία στην πλάτη έγραφε φαρδυά πλατιά το όνομά του και μπροστά είχε το πρόσωπό του, σ’ αυτό το cd που σας είπα, σ’ άλλο ένα διπλό cd και σε μια κασέτα με τα καλύτερα τραγούδια του (υποτίθεται). Και στο βιβλίο του Ντίνου Δηματάτη που μόλις είχε κυκλοφορήσει, το «Μοναχικό μπλουζ του πρίγκηπα». Θυμάμαι ότι στο βιβλίο είχε και μια φωτογραφία του τάφου του στον Κόκκινο Μύλο και σκεφτόμουν τότε ότι αν ζούσα στην Αθήνα (μεγάλωσα στη Θήβα), σίγουρα θα πήγαινα να τον δω, να διαβάσω τι έγραφαν πάνω του με μολύβι και στιλό τα υπόλοιπα παιδιά που περνούσαν από εκεί. Ακόμα πάντως δεν έχω πάει στο νεκροταφείο, τόσα χρόνια μετά.

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος χαμογελά λίγο πριν ανέβει στην σκηνή του Φεστιβάλ της Πρέβεζας. Φωτ.Μ

Πέρσι, κάναμε στο Oneman ένα μεγάλο αφιέρωμα στο Ποπ και Ροκ και μίλησα από κοντά με τον Γιάννη Πετρίδη. Μέσα σε όλα τ’ άλλα, βρήκα και μια γωνίτσα για να χώσω αυτήν την ερώτηση, σχεδόν τόσο αφελή, όσο και αυτά που έγραφα ως μαθητής Γυμνασίου: «Είχα στείλει ένα γράμμα που έβριζα τον Παπακωνσταντίνου και έλεγα πόσο "καλύτερος" ήταν ο Σιδηρόπουλος. Υπάρχει περίπτωση να το είχε διαβάσει κανείς στο περιοδικό, το θυμάστε»; Εννοείται ότι δεν το θυμόταν, αλλά εννοείται ότι διάβαζαν όλα τα γράμματα που έφταναν από κάθε ταχυδρομείο της χώρας τότε στο Ποπ και Ροκ. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, ποιος κακομοίρης να το είχε διαβάσει και αν θα είχε χαμογελάσει έστω και λίγο με την αφέλειά μου, ή αν θα είχε νευριάσει που έχασε κάποια λεπτά απ’ τον χρόνο του.

Απ’ ό,τι μου είπε πάντως ο Πετρίδης, έχει ένα ολόκληρο δωμάτιο γεμάτο με γράμματα αναγνωστών, -τόσα πολλά είναι αυτά που έχει δεχτεί, είτε για τη δουλειά του στα περιοδικά, είτε για την εκπομπή του- οπότε ποιος ξέρει, ίσως να βρίσκεται κάπου εκεί μέσα ακόμα.

Αυτή ήταν η μόνη φορά που έστειλα γράμμα σε περιοδικό, και τώρα που το σκέφτομαι μάλλον έμοιαζε με μία πράξη που φώναζε «βοήθεια». Περίμενα κάποιον να με καταλάβει, κάποιον να μου δώσει δίκιο και προφανώς αν αυτό το έβρισκα στους διπλανούς μου, δε θα έμπαινα στη διαδικασία να ψάχνω πώς λειτουργούν τα ταχυδρομεία και τα γραμματόσημα. Τόσο δύσκολο σας ήταν να μου πείτε «ναι, έχεις δίκιο, είναι καλύτερος ο Σιδηρόπουλος, πιες την αμίτα σου τώρα»; Κοιτάτε τι με βάλατε κι έκανα.

LOGIN