ΣΤΗΛΕΣ

M' αρέσει στα κρυφά κι ο Παντελίδης

M' αρέσει στα κρυφά κι ο Παντελίδης

Ο Βασίλης Μανιάς θυμάται τον τύπο από τη Νέα Ιωνία που τα κατάφερε μόνος. 

 

Κιτρινισμένος τοίχος, μουσταρδί στρώμα, κρεβάτι από μελαμίνη με σιδερένιο κάγκελο. Πλάνο θολό από κάμερα κινητού, χωρίς πρωταγωνιστή.

Ένα Κενό.

Και ξαφνικά από το πουθενά εμφανίζεται στην οθόνη ένας άγνωστος νεαρός. Κοντοκουρεμένος, με ροδαλά μάγουλα, φοράει ένα λευκό τσίτακόρντα μπλουζάκι. Κρατάει στα χέρια του μία κλασσική κιθάρα, δεν έχει μικρόφωνο, τα μάτια του είναι διαρκώς κλειστά, η φωνή του δε χάνει ούτε νότα. Τραγουδάει επιθετικά σημαδευόντας, επί προσωπικού μάλλον, τον ανεκπλήρωτο έρωτα.

Τα νέα κυκλοφορούν όπως το κύμα σαρώνει την άμμο στην ακροθαλασσιά και τα views πιάνουν για αστείο μέσα σε μέρες το εκατομμύριο, ο κόσμος συζητάει σα να μην υπάρχει αύριο τον άγνωστο μέχρι τότε νεαρό, για τον οποίο με κάποιον παράξενο τρόπο οι πάντες μιλάνε με έναν αξιοπερίεργο θαυμασμό, αλλά και μία αυθόρμητη συμπάθεια. Ποιος είναι, από πού εμφανίστηκε, πώς είναι δυνατόν όλα τα τραγούδια να είναι δικά του, να γράφει δηλαδή μουσική αλλά και στίχους τέτοιους που μιλάνε τόσο άμεσα στην καρδιά των νεαρών και των ερωτευμένων, αλλά και των μεγαλύτερων και των απελπισμένων, των μοναχικών και των αδικημένων, βασικά να μπορεί με έναν απρόσμενα προσωπικό τρόπο να αγγίζει με τις νότες του ευαίσθητες χορδές, λες και η κιθάρα του είναι ο Μαγικός Αυλός.

Ολόκληρη η χώρα λικνίζεται μαζικά στους ρυθμούς του «Δεν ταιριάζετε σου λέω/ τόσο αντικειμενικά στο λέω/ και άσ’ τις φίλες σου να λένε το αντιθετΌ».

Προσωπικά παρακολουθώ με ενδιαφέρον το φαινόμενο, αλλά κρατάω και κάποια απόσταση. Στο κινητό μου εδώ και χρόνια έχω την ίδια ακριβώς μουσική: Pearl Jam, ACDC, Aerosmith, Tori Amos, Oasis. Το φαινόμενο όμως με κατακλύζει από παντού και πιάνω τον εαυτό μου να σιγοψιθυρίζει «Χειρότερη να είναι η κάθε σου η μέρα/ χειρότερα να ζεις κάθε στιγμή μαζί του». Τώρα θυμάμαι πια με τη μία και το όνομα του. Αλλά όχι μόνο αυτό. Πλέον αναγνωρίζω ξεκάθαρα και τη φωνή. Είναι ο τύπος από τη Nέα Ιωνία που τα κατάφερε μόνος του. Μπήκε στο χώρο με το σπαθί του και με την αγάπη των ανθρώπων οι οποίοι άκουσαν τον ήχο του, έφτασε (;) εκεί όπου ο ίδιος ονειρευόταν.

pantelidis

Μετά ομολογώ πως χάσαμε επαφή για λίγο καιρό. Εγώ βέβαια μάθαινα ακόμα νέα του, άκουγα το όνομά του σε παρέες, το διάβαζα στα περιοδικά, οι πιστοί του υπήκοοι στο άκουσμά του ονόματός του και μόνο έπιναν νερό. Ναι, λογικά και πάρα πολύ ουίσκι.

Πριν από λίγα χρόνια φιλοξένησα στο σπίτι μου δύο κορίτσια από την Αθήνα. Ήταν καλοκαίρι, η γειτονιά άδεια, ετοιμαζόμασταν να πάμε στη θάλασσα. Η Ιοκάστη ήθελε να βάλει μανιωδώς ένα καινούριο τραγούδι στο ίντερνετ. Η τηλεόραση ήταν συνδεδεμένη στο youtube, και δε θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που άκουσα μια γνώριμη φωνή να (μου) λέει: «Μένω εδώ γιατί τα όνειρα τα έκανα μαζί σου/ ισορροπώντας τη ζωή μου μες τα κύματα/ μα για φαντάσου/ όλα τα ρούχα μου να λείπουν απ’ τα σκοινιά σου». Σκούπισα γρήγορα τα δάκρυα από τα μάτια μου για να μην εκτεθώ και μπήκα στο αυτοκίνητο.

1918321 10209117200306654 3233892545372594081 n 1

Και κάπως έτσι, εντελώς φυσιολογικά και δίχως καμία απολύτως πίεση, οι δυο μας γίναμε φίλοι. Εγώ συνέχισα να μαθαίνω τα νέα του, χαιρόμουν από καρδιάς με την επιτυχία του, απολάμβανα την αποστροφή του προς τα μέσα, τον έβλεπα πάντα γελαστό και έτοιμο να διασκεδάσει και τους υπόλοιπους φίλους μας, μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Δε χρειάζεται να μιλήσω με λεπτομέρειες για τη στιγμή. Δεν υπάρχει λόγος. Πλέον όμως, στα άλμπουμ μου, πίσω από τον Sinatra και τον Eddie Vedder, κρύβεται και μια συλλογή του. Ένα Best Of το οποίο αγόρασα από το itunes. Άλλωστε όπως θα έλεγε και ο Τζιμάκος: «Θέλω να γίνω σαν Αμερικάνος/ μ αρέσει στα κρυφά κι ο Παντελίδης».

LOGIN