ΣΤΗΛΕΣ

Μαύρο χιόνι χιόνιζε

Μαύρο χιόνι χιόνιζε

ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟΠΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ: O Eυθύμιος Σαββάκης Zoomάρει στο μακρινό 1992. 

 

Μέχρι μία σεβαστή ηλικία (δηλαδή πέρσι) πίστευα ότι ο θείος και η θεία μου στην Πτολεμαΐδα είχαν το δικό τους κρυφό βιβλιοπωλείο–κατάστημα με CD στο σπίτι τους. Ήταν ΤΟΣΑ πολλά που κάθε φορά που περνούσα την πόρτα κοιτούσα κρυφά στο κουδούνι τους αν είχε κρυμμένο κανένα «ΙΑΝΟΣ». Δεν είχε. Έτσι, από το Δημοτικό, σχεδόν κάθε φορά που ανεβαίναμε με τους γονείς μου τα 13 σκαλοπάτια που χώριζαν τα δύο σπίτια, παρατούσα τις ενήλικες φιγούρες τους στο καθιστικό και έτρεχα μόνος μου στο τεράστιο δωμάτιο. Έψαχνα μάταια κάποιο ενδιαφέρον παιδικό βιβλίο (μα καλά κι αυτοί οι θείοι μου ολόκληρος «Εκδοτικός» να μην έχουν παιδικό τμήμα) και στη συνέχεια έπαιρνα ένα τυχαίο CD και το έβαζα να παίξει (εκείνη την εποχή, άλλωστε, το Youtube ήταν κάτι σαν την αδερφή μου. Δεν είχε γεννηθεί ακόμα). Αν το CD αποδεικνυόταν ξενόφωνο έκανα πως το καταλαβαίνω και ανοιγόκλεινα τα χείλη (δεν ήξερα γρι αγγλικά τότε), οπότε γονείς και θείοι απολάμβαναν πολλές φορές το θέαμα με γέλια. Αν πάλι το CD είχε ελληνικά τραγούδια, σημείωνα όσες λέξεις δεν καταλάβαινα (συνήθως το μισό CD) και μετά ζητούσα από τους γονείς μου να μου τις εξηγήσουν. Έτσι, οι καημένοι κάθονταν και μου ανέλυαν (πόση υπομονή) επί ώρες τί μπορούσε να εννοούσε η Αλεξίου, ο Νταλάρας, ο Θηβαίος και γενικότερα το μισό ελληνικό πεντάγραμμο.

zoom92

Σε μία απογευματινή επίσκεψη το χέρι μου έπιασε τυχαία μία ζωντανή ηχογράφηση. Έλεγε «ZOOM 1991/1992». Το έβαλα να παίζει πιστεύοντας, αρχικά, από τον τίτλο ότι πάλι έπεσα σε αγγλόφωνο CD. Είχα κάνει λάθος. Μετά από μία απίστευτα ανεβαστική εισαγωγή (τη θυμάμαι ακόμα) οι πρώτοι στίχοι από τα χείλη της Πρωτοψάλτη δεν άφηναν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Θυμάμαι ότι ήταν το πρώτο CD που άκουσα ολόκληρο μέσα σ’ αυτό το δωμάτιο. Πότε χτυπώντας χέρια – πόδια για ρυθμό, πότε σημειώνοντας άγνωστες λέξεις – περίεργες φράσεις (το «μαύρο χιόνι χιόνιζε» ήταν η σημαντικότερη απορία της τότε ζωής μου), πότε ψάχνοντας τον όρο «Πρωτοψάλτη» και στα υπόλοιπα ράφια της (δυστυχώς όχι ψηφιακής) βιβλιοθήκης. Το τέλος του CD με βρήκε να κατεβαίνω τα 13 σκαλοπάτια με 183 άγνωστες λέξεις και έναν μεγάλο έρωτα. Είχα αγαπήσει τόσο τη φωνή της, που όταν έμαθα ότι θα έρθει σε κοντινή περιοχή για συναυλία ήμουν έτοιμος να οργανώσω μέχρι και ολόκληρη παιδική απεργία πείνας (από αυτές που δεν τρως από πείσμα τα βράδια και ξυπνάς μετά μετανιωμένος τους γονείς σου χαράματα για ένα τοστ). Ευτυχώς δεν χρειάστηκε. Πήγαμε με το πράσινο τότε αμάξι μας στην κοντινή περιοχή, πιάσαμε μία καλή θέση (από τη γκρίνια μου πρέπει να πήγαμε 3 ώρες πριν τη συναυλία, σε βαθμό που οι τότε σεκιουριτάδες μας κοιτούσαν σαν Αυστραλούς που είχαν τάμα να έρθουν από την Αδελαΐδα για αυτή τη συγκεκριμένη συναυλία και θα επέστρεφαν το ίδιο βράδυ) και λίγο μετά τις 22:00 (αφού γκρίνιαζα - σαν 7χρονο που σέβεται τον εαυτό του – για τη μισάωρη καθυστέρηση από την ώρα της αφίσας) η Πρωτοψάλτη βγήκε. Και ήταν μία από τις καλύτερες παιδικές μου αναμνήσεις (ελάχιστα πιο κάτω από την τάπα του Βράνκοβιτς στο Παρίσι και τους Power Rangers).

Πρωτοψάλτη Zoom live

Κυρίως γιατί εκείνη ακριβώς τη φωνή ακούω κάθε φορά που τη βλέπω live. Κι ας πέρασαν 25 χρόνια. Κυρίως γιατί οι στίχοι της είναι στα μισά μου σχολικά βιβλία (αν υπήρχε ΤΕΙ Πρωτοψάλτη θα το τελείωνα με υποτροφία). Κυρίως γιατί ΚΑΘΕ φορά που είμαστε Πτολεμαΐδα και η μάνα μου ανακοινώνει ότι πάλι χιονίζει εγώ αναρωτιέμαι τί χρώμα και τραγουδάω τον «αντιρατσιστικό» στίχο φωναχτά. Και γελάω. Μόνος μου.

 

LOGIN