ΣΤΗΛΕΣ

«Με αναστατώνει ευχάριστα»

«Με αναστατώνει ευχάριστα»

ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟΠΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ: Η Φιλίππα Δημητριάδη κουνάει ωμάκι και μοιράζεται τα 10 αγαπημένα της ελληνικά τραγούδια. 

 

 

Στέλιος Καζαντζίδης – «Δε σε πιστεύω»

Κλαίει η φαρφίσα, κλαίει και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας στον «Γεροντοκόρο», κι όμως έχω αποσυνδέσει εντελώς το κομμάτι από την ταινία, παρόλο που σε αυτήν το άκουσα πρώτη φορά. Είναι τα πλήκτρα του Βασίλη Βασιλειάδη που επιδρούν πάνω μου με έναν τρόπο μοναδικό, έρχονται και οι στίχοι του Πυθαγόρα να περιγράψουν όσο πιο εύστοχα γίνεται τη διαδικασία του να ξεπερνάς έναν έρωτα και αυτό το τραγούδι με αναστατώνει ευχάριστα.  

Στράτος Διονυσίου – «Εγώ να δεις»

Έχω μόλις παραιτηθεί από μια φρικτή δουλειά και βρίσκομαι μαζί με ένα αγόρι σε ένα ταξί στη Σύρο με προορισμό την Άνω Σύρο. Ο ταρίφας (συγγνώμη από τον κλάδο, αρμόζει όμως στην περιγραφή), μερακλής, τσιμπάει ένα τσικ την ένταση όταν μπαίνει ο Στράτος και οδηγεί νευρικά. Το αγόρι έλεγε πολύ συχνά την ατάκα «Εγώ να δεις» κι εγώ το αγαπούσα πολύ.  

Θάνος Μικρούτσικος – «Οι 7 νάνοι στο S/S Cyrenia»

Δεν θυμάμαι πια τι συνέβη πρώτα, διάβασα ποίηση του Καββαδία σε κάποιο ανθολόγιο ή βιβλίο λογοτεχνίας στο σχολείο ή άκουσα τη μελοποιημένη εκδοχή της σε κάποιο δίσκο στο σπίτι; Σε κάθε περίπτωση κλείδωσα με τον ποιητή, τον αγάπησα, μάζεψα σιγά - σιγά τις συλλογές του και παράλληλα άκουγα τα ποιήματά του σε μορφή τραγουδιού. Ξεχωρίζω με διαφορά το «7 νάνοι στο S/S Cyrenia», σε ερμηνεία του μάστορα Θάνου και μόνο του Θάνου. 

Πελόμα Μποκιού – «Ανατριχίλα»

Από το πυροτέχνημα του ελληνικού ψυχεδελικού ροκ, για μένα, η πιο φωτεινή ουρά υπήρξε η «Ανατριχίλα» των Πελόμα Μποκιού που έβαλε εντελώς απροσδόκητα την ελληνική παράδοση να συνομιλήσει με το «ροκ», πολύ πριν καν φανταστούμε ότι ένα σημαντικό κομμάτι της εναλλακτικής αθηναϊκής σκηνής θα πειραματιζόταν με αυτόν ακριβώς τον ήχο από τα μέσα των 10s κι έπειτα. Η εισαγωγή -  με τη χαρακτηριστική φωνή του Βλάσση Μπονάτσου - που μοιάζει λες και θα ακολουθήσει κάποιο βαρύ ηπειρώτικο, κάνει πάντα το στομάχι μου να σφίγγεται.   

πελόμα μποκιού

Σωτηρία Μπέλλου – «Μην κλαις»

Πονάει λιγάκι που πρέπει να αφήσω πίσω το «Ζεϊμπέκικο», όμως οφείλω να παραδεχτώ ότι το κλειστοφοβικό «Μην κλαις» έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Τελευταία, με αφορμή μια συζήτηση που είχα, άρχισα να σκέφτομαι αν έχω το δικαίωμα να συγκινούμαι με το τραγούδι αυτό. «Φτωχοί», «μοναχοί», «χαμηλά σπίτια» κι «ατέλειωτοι χειμώνες» έρχονται σε σύγκρουση ίσως με την εντύπωση που δίνει κανείς προς τα έξω, αν δεν μοιάζει  πραγματικά μόνος και φτωχός. Ευτυχώς η πρόσκληση του Sounds Greek to me μου θύμισε ότι δε χρειάζεται να εξιστορεί κανείς τις καταβολές του για να εξηγήσει γιατί τον συγκινεί ένα τραγούδι. 

Τζένη Βάνου – «Η βροχή ήρθε πάλι»

Είναι δύσκολο να διαλέξω ένα μόνο κομμάτι της Τζενάρας για να βάλω στα 10 αγαπημένα μου, «κατηγορώ» ωστόσο για αυτή μου την επιλογή τον Αλέξη Αλεξίου και κατόπιν τον Στέλιο Μάινα, καθώς το τραγούδι αυτό ντύνει μια από τις καλύτερες σκηνές, όχι μόνο της ταινίας «Τετάρτη 04:45» στην οποία ακούγεται, αλλά και του σύγχρονου ελληνικού σινεμά γενικότερα. Έχουν ευθύνη.  

Κώστας Χατζής – «Απ’ τ’ αεροπλάνο»

Ήμουν στον ηλεκτρικό με κατεύθυνση προς Πειραιά. Χάζευα έξω από το παράθυρο ακούγοντας ραδιόφωνο, όταν στα ακουστικά μου μπήκε το «Απ’ τ’ αεροπλάνο». Τινάχτηκα, καθώς το ίδιο πρωί έπαιζε μέσα στο κεφάλι μου, χωρίς όμως να το έχω ακούσει πρόσφατα. Είναι ωραίες αυτές οι μικρές συμπτώσεις. Τότε θυμήθηκα πόσο με συγκινούν οι στίχοι της Σώτιας Τσώτου τους οποίους και εξυψώνει η βραχνάδα του Χατζή. Λειτουργούν πάντα λυτρωτικά και μου υπενθυμίζουν ότι φτάνει να ανέβεις μονάχα λίγο πιο ψηλά από όσα σε βασανίζουν, για να κατανοήσεις την πραγματική τους διάσταση. 

Γιώργος Νταλάρας – «Ξένος για σένανε κι εχθρός»

Πονάω με το «Ξένος Για Σένανε Κι Εχθρός», από τον καλύτερο κτγμ δίσκο του Γιώργαρου Μη Μιλάς, Κινδυνεύει Η Ελλάς, πίσω από το οποίο βρίσκεται το ultimate combo Νικολόπουλου – Παπαδόπουλου. Είναι εκείνο το κομμάτι που ακούς αφού έχεις βάλει ένα ουισκάκι, έχεις ανάψει τσιγάρο, τα δίνεις όλα πάνω στο κρεσέντο του «Σκότωσέ με» επειδή πονάει η καρδούλα σου, αλλά κουνάς και ωμάκι με το riff στο ενδιάμεσο.  

νταλάρας89

The Βοy feat. Joy – «Θέλω»

Θέλω ό,τι θέλει η μυστηριώδης Joy. Αυτό το κομμάτι του Αλέξανδρου Βούλγαρη, soundtrack της ταινίας μικρού μήκους του Νίκου Πάστρα «Ακρυλικό», είναι για μένα θέληση για ζωή, για ελευθερία, είναι η έκφραση εκείνης της μικρής στιγμής στη ζωή κάθε ανθρώπου που νιώθει απόλυτα παραδομένος σε αυτό που αποκαλούμε έρωτα, όταν δεν έχει τον έλεγχο της κατάστασης και θέλει να μπορούσε να βάλει τον άλλο κάτω από το δέρμα του. 

Nalyssa Green – «Καλοκαίρι»

Σκέφτηκα να μη βάλω κάποιο πολύ πρόσφατο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι στη λίστα μου, καθώς για να είναι αγαπημένο, πάει να πει ότι έχει συντροφεύσει πολλές στιγμές σου, έχει συνδεθεί ίσως με περισσότερες από μία αναμνήσεις, τέλος πάντων ότι κουβαλάει μία ιστορία. Κι όμως το «Καλοκαίρι» της Nalyssa κατάφερε να κερδίσει μία θέση σε τούτο εδώ το top 10, καθώς και να γίνει το soundtrack του φθινοπώρου που πέρασε. Μίλησε μέσα μου με την πρώτη ακρόαση, ειδικά ο στίχος «και κουράστηκα αχ πόσο, τρέχοντας για να γλιτώσω από μένα απ’ την ψυχή μου μα την κουβαλώ μαζί μου από μένα απ’ το κορμί μου μα το κουβαλώ μαζί μου». Θέλησα να το μοιραστώ και δίστασα, τελικά είχα την ευκαιρία να το ακούσω live με τον άνθρωπο που επιθυμούσα και τώρα μοιραζόμαστε την αγάπη για το «Καλοκαίρι» παρέα. Τι καλύτερο από το να μοιράζονται τα τραγούδια στα δύο; 

 

Aν θέλετε, μπορείτε να ακολουθήστε τη Φιλίππα Δημητριάδη εδώ!

LOGIN