ΣΤΗΛΕΣ

Ήρθε η ώρα να πω ένα 'φχαριστώ στη Μελίνα Τανάγρη

Ήρθε η ώρα να πω ένα 'φχαριστώ στη Μελίνα Τανάγρη

Ο Άρης Δημοκίδης αρπάζει επιτέλους την ευκαιρία.  

 

Θέλω να το βγάλω από μέσα μου. Μια φορά πήγα στην Αθήνα και πήρα συνέντευξη απ' τη Μελίνα Τανάγρη (την οποία συνάντησα για πρώτη φορά, μετά από δυο δεκαετίες που ήμουν φαν) και μετά γυρνώντας Θεσσαλονίκη την έσβησα κατά λάθος πριν την απομαγνητοφωνήσω. Το χειρότερο ήταν πως, λόγω μετέπειτα μεθυσιού, δεν θυμόμουν τίποτα απ' όλα τα ενδιαφέροντα που μου είχε πει. Δεν της είπα τίποτα, ελπίζοντας να είχε ξεχάσει το όλο θέμα και να μην περίμενε πάνω απ' τη στήλη μου Μικροπράγματα κάνοντας refresh ξανά και ξανά για χρόνια. (As if.)

Την ντρεπόμουν για πολύ καιρό οπότε όταν ξαναζήτησα συνέντευξη φρόντισα να γίνει γραπτά, μέσω ημέιλ. Δέχτηκε και μου μίλησε για τα αγαπημένα της πράγματα: Τα Ποιήματα του Καβάφη, τη Melancholia του Λαρς Φον Τριερ, τον Άντονι Χόπκινς, τη συναυλία του Leonard Cohen στο Terra vibe, την αγαπημένη της σειρά (Downton Abbey).

Γιατί όμως έχω τόσο κόλλημα μαζί της; 

Καταρχάς δεν έχει βγάλει ούτε έναν κακό ή έστω μέτριο δίσκο. Από την πρώτη φορά που άκουσα σε κασέτα τις πρώτες νότες του «Θανατηφόρου Πυρετού» στο μαγαζί της μαμάς μου (ένα μαγαζί με είδη δώρων στο κέντρο της Θεσσαλονίκης), αγάπησα τα πάντα πάνω της.

Σύντομα εκτός από αγαπημένη της μαμάς και της θείας μου -που έπαιζαν συνεχώς τις κασέτες της στο μαγαζί, λίγο αργότερα αγόρασαν και την προηγούμενή της, το Όλα Μπερδεύονται Γλυκά- έγινε και δική μου. Πήγαινα ωδείο τότε και οι μελωδίες της Τανάγρη μου φαίνονταν καλύτερες κι από κλασική μουσική, το ίδιο και οι ενορχηστρώσεις της.

Μερικά χρόνια αργότερα, όταν αγοράσαμε compact disc player, ένα απ' τα πρώτα CD που πήραμε, μετά από κοινή οικογενειακή απόφαση, ήταν το καινούργιο της, τότε, το Μελίνα Απ' το Μέλι. Γεμάτο με πιασάρικα σουξέ και απίθανα σλόγκαν, το CD αυτό έχει, κατά τη γνώμη μου, κι ένα απ' τα πιο συγκινητικά, τρυφερά και όμορφα ελληνικά τραγούδια, το «Φιλενάδα».

Τώρα συνειδητοποιώ πως αγάπησα τόσο το τραγούδι γιατί το ταύτισα με τη μαμά μου και τις φίλες της, έβλεπα πόσα σήμαινε γι' αυτές και χαιρόμουν.

Ποίηση.   

 

Σαν αστεράκι κάτω εδώ για συντροφιά μου

σαν ερημώνει και ο κόσμος κι η καρδιά μου

κοιτάζω μέσα από του χρόνου τη σχισμάδα

και βλέπω εσένα, φιλενάδα, φιλενάδα

 

Τόσα καλά που μας χαρίζει η ζωή μας

χωρίς την κοριτσίστικη γιορτή μας

πες μου τι θα ‘τανε χωρίς την τρυφεράδα

της μοιρασιάς τους, φιλενάδα, φιλενάδα

 

Σαν φυσικό μοιάζει το δώρο ετούτο

δεν χωράει 'φχαριστώ

μα φιλενάδα ήρθε η ώρα να στο πω

 

Και όταν ψάχνω μες του χρόνου τη ρυτίδα

κι εγώ σου λέω για τα τόσα που δεν είδα

πως απ' τα βάρη μας θα μείνει η ελαφράδα

αυτό το ξέρεις , φιλενάδα, φιλενάδα

 

Κόσμος παντού μα οι πιο πολλοί μένουνε ξένοι

κι άραγε ακόμα τι μας περιμένει

σ' αυτό το αίνιγμα που ζούμε στην Ελλάδα

ώσπου να σκίσει η ομάδα, φιλενάδα

 

Και τι πειράζει αν στο δρόμο μας χαθήκαν

όνειρα, σχέδια που αλλάξαν, ξεχαστήκαν

όλα όσα γίνανε αυτά είναι τα ωραία

κι αληθινά σαν τη δική μας την παρέα

 

Σαν φυσικό μοιάζει το δώρο ετούτο

δεν χωράει 'φχαριστώ

μα φιλενάδα ήρθε η ώρα να στο πω. 

 

Το 1992, μαζί με το Erotica της Μαντόνα, αγόρασα το Στον Κήπο, ένα άλμπουμ πολύ ξεχωριστό, μια πανδαισία μελωδιών και εικόνων (με προσωπικό μου αγαπημένο το «Ρόδα Και Τουλίπες») και ακόμα θυμάμαι τον τέλειο τρόπο με τον οποίο κλείνει: Το επτάλεπτο «Ημερολόγιο» αποτελείται από επτά μικροτραγουδάκια, ένα για κάθε μέρα της εβδομάδας.

Μετά από αποχή 7 ετών την ξανασυνάντησα στα τέλη του αιώνα με την Κόντρα Καρδιάς, που απ' ό,τι βλέπω στο Spotify είναι και αυτό με τα περισσότερα streams και το μεγαλύτερο σουξέ της στην ψηφιακή εποχή, το «Ό,τι Χάνεις».

Δυο χρόνια μετά, στην εταιρία του Πέτρου Κωστόπουλου, αν δεν κάνω λάθος, έκανε ένα make-over στη μουσική της, εκσυγχρονίζοντάς την (ενίοτε αχρείαστα) με πιο νεανικά μπιτ και παραγωγές. Το άλμπουμ αυτό, το Το 'Χεις, είναι αυτό που άκουσα λιγότερο, αλλά το τραγούδι «Άραξε» -μαζί με το βίντεοκλίπ- ήταν σούπερ πετυχημένο πείραμα και το αγαπώ πολύ.

Όταν πήγα φαντάρος το 2003, γνώρισα ένα καλό παιδί που λάτρευε κι αυτό την Τανάγρη και γίναμε φίλοι - μέχρι σήμερα. Ανταλλάσσαμε κασέτες και τραγούδια και η αγάπη μου για τη μουσική της αναζωπυρώθηκε. Χρόνια μετά θα πηγαίναμε να την δούμε λάιβ μαζί, εκείνη τη νύχτα που της πήρα και τη συνέντευξη που σβήστηκε.

Το 2009, η Τανάγρη συνεργάστηκε με το Δίδυμο, μπλέκοντας την χιπ χοπ με τις ιδιοσυγκρασιακές μελωδίες της (με άψογο αποτέλεσμα).

Τέλος (απ' ό,τι βρίσκω στο ίντερνετ τουλάχιστον), το 2016 έβγαλε ένα τραγούδι μόνο του, το πανέμορφο «Δεν έχει αλλού» που δείχνει τι ωραία άλμπουμ θα κυκλοφορούσε η Τανάγρη - ΑΝ υπήρχε ακόμα ελληνική δισκογραφία.

Τελευταία φορά που την άκουσα, ήταν στο ραδιόφωνο, τα Χριστούγεννα, ταξιδεύοντας μετά το οικογενειακό γεύμα, από Θεσσαλονίκη προς Χαλκιδική. Το Δεύτερο Πρόγραμμα είχε στο στούντιο ζωντανή συνέντευξη του εικαστικού Άγγελου Παπαδημητρίου, ο οποίος σε κάποια στιγμή είπε πως θα έπρεπε να φύγει γιατί ήταν καλεσμένος για ρεβεγιόν στο σπίτι της Τανάγρη. Την έβγαλαν στον αέρα, μίλησε -ως φίλη- για αυτόν και κατέληξε -ως οικοδέσποινα αυτή τη φορά- λέγοντας «Άντε Άγγελε, έχουμε μαζευτεί όλοι και σε περιμένουμε». Το πόσο θα ήθελα να ήμουν καλεσμένος της κι εγώ, δε λέγεται.

Κι αν το δώρο της μουσικής της ήταν φυσικό και δεν χωράει 'φχαριστώ, χαίρομαι που μου δίνεται η ευκαιρία μ' αυτό το κείμενο να της το πω.

LOGIN