ΣΤΗΛΕΣ

Nα κομπλάρει ο Ανταμό

Nα κομπλάρει ο Ανταμό

YΠΑΡΧΕΙ ΤΟΠΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ: Ο Δημήτρης Μανιάτης για ένα δίσκο που αγάπησε μεγάλος. 

 

1978: Το έτος γέννησής μου έμελλε να φέρει έναν δίσκο ιδρυτικό για το νεότερο ελληνικό νεολαϊκό τραγούδι. Η Εκδίκηση της Γυφτιάς δεν έμοιαζε με τίποτε πριν, περιέχοντας όμως ένα χρυσό Παρελθόν. Οι μελωδίες του Νίκου Ξυδάκη και οι παντελώς ανατρεπτικοί μα και τόσο σπουδαίοι στίχοι του Μανώλη Ρασούλη φτιάχνουν ένα νέο κλίμα, ενδιάμεσο των γενεών και των ειδών.

R 5578883 1397075900 7012.jpeg

Αν από την μία δεσπόζει το ελαφρολαϊκό και από την άλλη ένα φορτισμένο πολιτικό τραγούδι -πέντε χρόνια μετά την Εξέγερση του Πολυτεχνείου και τέσσερα μετά την Προδοσία της Χούντας στην Κύπρο- η Εκδίκηση της Γυφτιάς είναι ακριβώς αυτό που λέει: ο ιδρυτικός μύθος της απενοχοποίησης του λαϊκού αισθήματος. «Ντελαπάρισε η καρδιά μου μες στο διάβα σου», λέει ο στίχος. Ο Ρασούλης βάζει τους νεοέλληνες να αυτολοιδωρούνται, να παραπονιούνται, να αυτολατρεύονται, να θαυμάζουν - χωρίς να χάνουν την ευαισθησία τους, τον ερωτισμό τους, στο πιο περήφανο ερωτικό έπος του κύκλου («Τρελή Κι Αδέσποτη») και στο πιο αλληλέγγυο («Χαβαλεδιάρικο»).

Θυμάμαι τον δίσκο σαν τώρα, με το εξώφυλλο του Κυριτσόπουλου. Τα λόγια του Διονύση Σαββόπουλου πίσω. Το πρόσωπο του Νίκου Παπάζογλου, αυτού του Neil Young του Θερμαϊκού. Ο δίσκος σύστησε μια παρέα, γράφτηκε σε ένα μυθικό στούντιο (Αγροτικόν), υπήρξε ο φορτιστής ενός χαμένου λαϊκού ρεύματος για δεκάδες νέους. Οι φωνές των Παπάζογλου, Κοντογιάννη, Διαμαντή, Νιόνιου, το «Κανείς εδώ Δεν τραγουδά» του Τάκη Σιμώτα (παρεπιπτόντως και συγγραφέα του κομβικού Κυνηγού), υπήρξαν η εκδίκηση της εξωστρέφειας και ενός χαμένου ρομαντισμού που όμως είχε και μέτρο και πειθαρχία και επεξεργασμένες μελωδίες και ακριβή και σαφή λόγια.

Νίκος Παπάζογλου στο στούντιο Αγροτικόν 1977 η ηχογράφηση του δίσκου Η εκδίκηση της Γυφτιάς. Στο βάθος ο Διονύσης Σαββόπουλος

Δεν ξέρω αν ανήκει σε κάποια γενιά ο εν λόγω κύκλος, πάντα πιστεύω πως υπάρχουν δίσκοι που δεν ανήκουν βιολογικά σε κάποιον, π.χ. ο Σταυρός του Νότου. Θα πω όμως κάτι περίεργο: Παρότι τον δίσκο τον θυμάμαι από παιδί, παρότι έχω το άκουσμά του σχεδόν εγγενές μου, παρότι η ζωή και οι αλληλουχίες με έφεραν να γνωρίσω, να συνδεθώ, να κάνω παρέα με τους περισσότερους εκ των συντελεστών (πρώτα και κύρια τον Γιώργο Κοντογιάννη που του χρωστώ), παρότι ξέρω ακριβώς πώς δημιουργήθηκε, τον κατάλαβα μεγάλος. Τον αγάπησα μεγάλος. Και τον αγάπησα σε μια εποχή που οι συλλογικότητες διαλύονταν. Το λαϊκό ξαναγινόταν παρεξηγήσιμο. Οι Αθηναίοι αρχιτέκτονες με τα φουλάρια χόρευαν ξυπόλητοι σε μωσαϊκά Κότσιρα και Ρόκκο. Και τα αισθήματα των ανθρώπων, έμπαιναν στην προκρούστεια κλίνη των ερμηνειών.

Η Εκδίκηση της Γυφτιάς θα μας θυμίζει πάντα την ιερότητα της έκφρασης.

LOGIN