ΣΤΗΛΕΣ

Nύχτωσε και σ' αγαπάω

Nύχτωσε και σ' αγαπάω

Με αφορμή τα 70α γενέθλια του Βασίλη, 26 fans εύχονται Χρόνια Πολλά διαλέγοντας το αγαπημένο τους από τα τραγούδια του!

 

 

Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου είναι κάτι σαν το Γυμνάσιο: Όλοι περάσαμε κάποτε. Άλλοι συνεχίσαμε σε πιο «εναλλακτικά» μονοπάτια, άλλοι ακούσαμε classic rock, άλλοι metal, άλλοι χορέψαμε με Μαζωνάκη και άλλοι κάναμε λίγο απ’ όλα. Υπάρχουν βέβαια κι εκείνοι που δεν τον ξεπέρασαν ποτέ, αιώνιοι μεταξεταστέοι που στο μηδέν ξαναγυρνάνε διαρκώς. Ακόμα περνούν αμάξια που παίζουν δυνατά το «Χαιρετίσματα».

Aν είσαι πάνω από 30 χρονών, τότε ίσως θυμάσαι ότι κάπου εκεί μετά το 2000 το να ακούς Βασίλη σταμάτησε να είναι cool και το βέλος έδειξε προς έναν άλλον Παπακωνσταντίνου, που ήταν πιο μαζεμένος, ήταν καθιστός και φορούσε γυαλάκια. Σήμερα, παραδόξως, το πιο δημοφιλές τραγούδι του Βασίλη στο Spotify είναι το «Να κοιμηθούμε αγκαλιά» - απόδειξη ότι κάθε γενιά τον αγαπάει με έναν δικό της, διαφορετικό τρόπο.

Στις 21 Ιουνίου του 2020, ο Βασίλης, όσο περίεργο κι αν φαντάζει, γίνεται 70 χρονών!

Θέλοντας να ευχηθεί με το σωστό τρόπο στον σημαντικότερο εγχώριο τραγουδιστή εκτός λαϊκού ρεπερτορίου, έναν καλλιτέχνη που λατρεύτηκε όσο λίγοι στην Ελλάδα, το Sounds Greek to me ζήτησε βοήθεια. Άνθρωποι που γράφουν τακτικά για μουσική, αλλά και «απλοί» fans που σημαδεύτηκαν μέσα στα χρόνια από τη φωνή του, κλήθηκαν να επιλέξουν το αγαπημένο τους τραγούδι από όσα ηχογράφησε σε προσωπικό του δίσκο - και να πουν δυο λόγια γι’ αυτό.

Η ανταπόκριση υπήρξε ενθουσιώδης. Αυτό λοιπόν είναι το δικό μας Χρόνια Πολλά!

a METRONOMOS 1

 

 

 

 

Οι Ψυχές Και Οι Αγάπες

(Μουσική-Στίχοι: Απόστολος Μπουλασίκης)

Αν και ο πιο αγαπημένος Βασίλης ήταν συνήθως εκείνος των ροκ και μη συμμετοχών («Αν Είσαι Μάγκας», «Τρίτος Παγκόσμιος») ή ο κεραύνιος, βρυχώμενος Παπακωνσταντίνου του Νέου Φαλήρου, στην προσωπική δισκογραφία η μπίλια καθόταν συχνά στα απροσδόκητα. Όπως σε αυτήν την υπόγεια, ψιθυριστή νευρικότητα με την οποία αντανακλάται εδώ ένας κόσμος γοργά μεταβαλλόμενος, μέσω του «άστεγου νου» μιας παρατεταμένης εφηβείας, που –όπως πάντοτε φανταζόμουν– διήνυε πια τις τελευταίες της ηρωικές ημέρες, κάπου «ανοιχτά της Οικουμένης». Αποδείχθηκε επίσης σύνορο και για τη σχέση μου με τον Παπακωνσταντίνου, για αρκετό διάστημα· πάλι με χρόνια και καιρούς, βέβαια, ξαναβρεθήκαμε. – Χάρης Συμβουλίδης 

 

 

Φεύγουν Καράβια

(Μουσική: Αντώνης Βαρδής/ στίχοι: Πάνος Φαλάρας)

Έχω πάει σε φεστβάλ τις ΚΝΕ μόνο και μόνο για να τον δω live. Έχω φωνάξει «τελεία και παύλα Βασίλη είσαι καύλα». Πώς να διαλέξεις μονάχα ένα κομμάτι του; Σε ένα δωμάτιο μιας κλινικής των Εξαρχείων, φωλιάζουν από το «σκασμένο» παράθυρο γέλια και μουσικές από τον Ρινόκερω της Ασκληπιού. Η ζωή συμβαίνει, η δική μου σε μία επίπονη παύση. Βάζω τα ακουστικά, πατάω το play στο discman (!) και ακουώ το «Φεύγουν Καράβια». – Φιλίππα Δημητριάδη 

 

 

Έλα Να Με βρεις

(Μουσική: Γιάννης Ζουγανέλης/ Στίχοι: Δώρα Σιτζάνη)

«Νικοτίνη δυνατή», γήπεδα, κόκκινες σημαίες στα φεστιβάλ, δερμάτινα, κουρσάροι της ασφάλτου, ροκ (μεταξύ ιταλικής μπαλάντας και Chris de Burgh), όλα αυτά ποτέ δεν με συγκίνησαν κατά βάθος, οδήγησαν σε ατελείωτες κόντρες (όχι με… μηχανές) με αιώνιους φίλους, κατά έναν τρόπο τα τραγούδια του Βασίλη (τότε δεν χρειαζόταν επώνυμο) υπήρχαν πάντα τριγύρω… κι αν κάποια τα άκουγες βράδυ σε μια μπουάτ κάπου στην Σόλωνος, «στα Εξάρχεια, κάτω απ’ τις αφίσες τα σκουπίδια και τον τρόμο», έχοντας βάλει πριν κι ένα διπλό, μπορεί και να αισθανόσουν μια τσιμπιά συγκίνησης (και σήμερα ανάμνησης). – Aντώνης Ξαγάς 

vasilisp

 

Στο Πεζοδρόμιο (Βabakos)

(Μουσική-Στίχοι: Απόστολος Μπουλασίκης)

Ασήκωτο ροκ ζεϊμπέκικο, δεν ξέρεις αν πρέπει να χτυπηθείς, να χορέψεις ή να χαθείς κοιτάζοντας το κενό όταν το ακούς. Η κιθάρα άλλοτε πατάει με σιγουριά στον κλασσικό ρυθμό του ζεϊμπέκικου σαν να μην είχαν μπουζούκι στην ηχογράφηση, άλλοτε παίρνει θάρρος για μικρές γέφυρες. Μετρημένη, δωρική ενορχήστρωση, όπως και ο γεμάτος εικόνες στίχος που σε βουτάει στη βρωμιά του νυχτερινού λιμανιού για να βγεις καθαρότερος. - Σταμάτης Στεφανόπουλος 

  

 

Με Το Μπομπ Ντύλαν

(Μουσική: Αντώνης Βαρδής/ Στίχοι: Πάνος Φαλάρας)

Mε εισαγωγή που πάει λίγο να θυμίσει το “Diamonds and rust” της Joan Baez (πριν μπει στο χαρακτηριστικό του ριφ), και όντας μη καπνιστής, ο πρώτος στίχος του πρώτου τραγουδιού του πρώτου προσωπικού δίσκου του Βασίλη, με πέτυχε στον έναν από τους δύο εθισμούς που αναφέρει. Αλλά αυτό που με έκανε να ταυτιστώ με το συγκεκριμένο κομμάτι, και να καταχωρηθεί ως ένα από τα αγαπημένα μου, ήταν όταν υπήρξα νεοφερμένος επαρχιώτης στην Αθήνα, που ήρθε για να κυνηγήσει και αυτός τα όνειρά του και να ξεχωρίσει αλλά κατέληξε εν τέλει να σωπάσει μπροστά   στην γειωτική πραγματικότητα και να χαθεί στο σωρό των χιλιάδων όμοιών του. - Πάρις Ρούπος 

 

 

Πρέβεζα

(Μουσική: Γιάννης Γλέζος/ ποίηση: Κώστας Καρυωτάκης)

Στον Παπακωνσταντίνου δεν υπάρχουν ενδιάμεσες αποχρώσεις, όπως ροζ, πορτοκαλί, λαχανί, σιέλ κλπ. Μόνο κόκκινο, μαύρο και μπλε, straight και σταράτα πράγματα. Η φωνή του έχει κάτι το απόλυτο, είναι οδοστρωτήρας. Στην «Πρέβεζα» ξεχωρίζω το μπάσο του Ζηκογιάννη, την ενορχήστρωση συνολικά, την ποίηση, τη μελοποίηση, αλλά πάνω απ’ όλα την ερμηνεία, που συνδυάζει αγριάδα με ειρωνεία. Κάθε φορά, φαντασιώνομαι ότι είμαι ο μαέστρος του τραγουδιού. Δεν φοράω όμως κοστούμι, αλλά κόκκινο πουκάμισο, μαύρο πέτσινο μπουφάν και μπλουτζήν, έτοιμος να υποδεχτώ τον «κύριο Νομάρχη» καταλλήλως... - Βύρωνας Κριτζάς 

1976

 

Στέλλα

(Μουσική: Γιάννης Ζουγανέλης/ Στίχοι: Γιώργος Οικονομέας)

Δύο στάδια πέρασα στην προσαρμογή μου στην Αθήνα, τα οποία μπορούν να συνοψισθούν σε δύο τραγούδια του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Κι αν η «Βικτώρια» αντανακλά την εχθρική πόλη που σου κατατρώγει το είναι, η «Στέλλα» βασίζεται στη γνώση που αποκτάς από το τι ζεις, η οποία συνδυάζεται μάλιστα και με το κοινωνικοπολιτικό στοιχείο –έστω στην πιο ρομαντικοποιημένη του οπτική. Με την ερμηνεία του Παπακωνσταντίνου να ενσαρκώνει την ελπίδα ότι μ' ένα «μαζί» (όχι απαραίτητα ερωτικό), τα πράγματα θα 'ναι λιγότερο άγρια. - Χριστίνα Κουτρουλού 

 

 

Πριν Το Τέλος

(Mουσική: Lucio Battisti/ Στίχοι: Mogol, Ελλ. Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου)

Το Δεκέμβριο του 1984 που κυκλοφόρησε ο τρίτος προσωπικός δίσκος του Βασίλη Διαίρεση, κόντευα δύο χρόνια υπηρεσίας στον ελληνικό στρατό. Με το λοχία και κατόπιν αρχιτέκτονα και συγγραφέα Κώστα Ποντικόπουλο ακούσαμε το δίσκο ένα βράδυ που είχαμε υπηρεσία λίγες μέρες πριν γεννηθεί η κόρη μου. Όμορφη ιταλική μελωδία που μάγεψε τον ιταλοσπουδαγμένο φίλο μου. Καθηλωτικός στίχος της Λίνας Νικολακοπούλου.Κολλήσαμε ακούγοντάς το …λανθασμένα «κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος …μοιραίο». – Αντώνης Μπερκούτης 

 

 

Χαμένες Αγάπες

(Μουσική: XριστόφοροςΚροκίδης/ Στίχοι: Bασίλης Γιαννόπουλος)

Στο Λύκειο ήμουν μεταλλάς, μακριά μαλλιά, σκουλαρίκια, απ’ όλα. Κατά συνέπεια καταδίκαζα την ελληνική μουσική απ’ όπου κι αν προερχόταν. 2-3 χρόνια μετά την κυκλοφορία του «Χαμένες Αγάπες», ένας φίλος μου με υποχρέωσε να το ακούσω. Η δυσοίωνη εισαγωγή, το ριφάκι και το κολλητικό κρεσέντο, μου φάνηκαν οικεία και με τράβηξαν. Το «Χαμένες αγάπες» ήταν το πρώτο ελληνικό τραγούδι που αγάπησα. Το πρώτο που με έκανε να πω «ρε λες να μην είναι για πέταμα η ελληνική μουσική;». Ε, 15 χρόνια μετά δεν το λέω. Το φωνάζω. Χρόνια πολλά Βασίλη. – Κωνσταντίνος Μπούρας-Μπαϊμάκος. 

Βασίλης 80s

 

Με Το Μπομπ Ντύλαν

(Μουσική: Αντώνης Βαρδής/ Στίχοι: Πάνος Φαλάρας)

«Με νικοτίνη δυνατή και τον Μπομπ Ντύλαν / και τους ρεμπέτες στα παλιά γραμμόφωνα / τα όνειρά μου στην πρωτεύουσα με στείλαν / για να μιλάω πάντα χαμηλόφωνα» ή «Πάλι βρέχει / τα τραίνα όπως πάντοτε θα ψάχνουν για καινούργιες ξενιτιές» του Αντώνη Βαρδή και του Πάνου Φαλάρα, από τον πρώτο «προσωπικό» δίσκο του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. 1978. Δε μ’ αρέσει να διαλέγω «ένα» τραγούδι. Πολύ περισσότερο, δεν θεωρώ το τραγούδι «προσωπική» υπόθεση ενός. Μού έρχονται στο νου όλοι οι συνθέτες και στιχουργοί που συνεργάστηκαν με τον Παπακωνσταντίνου και του μετέφεραν κάτι από τις δημιουργικές τους ανησυχίες – χωρίς να υπηρετήσουν το «μύθο» του. Μού αρέσει ο Παπακωνσταντίνου, όταν δεν υπηρετεί το μύθο του. Και μάλιστα χαμηλόφωνα… Αυτή ήταν η πρώτη φορά που τον ανακάλυψα έτσι. Και μάλιστα με δημιουργούς που δεν συνδέθηκαν με τη μυθολογία του. Μπορώ να διαλέξω και το «Που είσαι;» του Τάσου Λειβαδίτη από το Φυσάει του Γιώργου Τσαγκάρη ή τις «Μέρες που δικάζουν» των Κραουνάκη–Ιωάννου, με Αλεξίου και Ανδρέου στο πιάνο; Είπαμε «ένα», όμως! Το πρώτο… Και σας το στέλνω γρήγορα, για να μην έχω περιθώρια να αλλάξω γνώμη!  - Γιώργος Τσάμπρας

  

 

Ένα Μπλουζ

(Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος/ Στίχοι: Kώστας Τριπολίτης)

Σχεδόν 20 χρόνια έχουν περάσει, αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ πώς με έκανε να νιώσω το τραγούδι «‘Ένα μπλουζ» από το κορυφαίο άλμπουμ του Βασίλη, Όλα Από Χέρι Καμένα. Θα μου θυμίζει πάντα ένα καλοκαίρι σε ρυθμούς μπλουζ, μια αγάπη σε τόνους πένθιμους και σουρεάλ και ότι τελικά «η ζωή είναι θέμα πιθανοτήτων». - Κατερίνα Πετράκη

  

 

Πόρτο Ρίκο

(Μουσική: Σταμάτης Μεσημέρης/ Στίχοι: Άλκης Αλκαίος)

Πολλά είναι τα τραγούδια του Βασίλη τα οποία έχουν χαραχτεί μες στην ψυχή μου. Θυμάμαι τον εαυτό μου τότε στο σχολείο,  που χάραζα τους στίχους του στο θρανίο μου. «Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο / κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει»… Θυμάμαι μία-μία όλες τις συναυλίες του. Κάθε χρόνο παρών εκεί μπροστά με καπνογόνα και άπειρη λαχτάρα να τον ακούσουμε. Χρόνια πολλά λοιπόν αιώνιε έφηβε… Να' μαστε καλά, ν’ αρμενίζουμε παρέα! – Γιώργος Κοσκινάς 

59361962 1318688784955826 294989533689151488 n 

 

Αλλά Τα Βράδια…

(Μουσική: Γιώργος Τσαγκάρης/ Ποίηση: Τάσος Λειβαδίτης)

Θα ήθελα να σταθώ σε έναν από τους πιο ιδιαίτερους και εσωτερικούς δίσκους του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, το Φυσάει, με μουσική του Γιώργου Τσαγκάρη σε ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη, που κυκλοφόρησε το 1993. Από εκεί ξεχωρίζω το «Αλλά τα βράδια…» στο οποίο νομίζω πως η ερμηνεία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου εναρμονίζεται απόλυτα με την απαγγελία του σπουδαίου ηθοποιού Γιώργου Μιχαλαχακόπουλου. Και για το διπλό a cappella «Δωσ’ μου το χέρι σου» στο τέλος. – Σιδερής Πρίντεζης

  

 

Μπαλάντα Για Τον Γιάννη Κ.

(Μουσική-Στίχοι: Ανδρέας Τσιφλώνης)

Άκουγα εμμονικά Βασίλη Παπακωνσταντίνου όταν πήγαινα Δημοτικό, στα μέσα των 80’s. Πριν κάτι χρόνια, επέστρεψα στον...τόπο του εγκλήματος. Επανακροάσεις της δισκογραφίας του με νέα πια, μεσήλικα αυτιά. Η «Μπαλάντα για το Γιάννη Κ.» ύψωσε ακαριαία το επιβλητικό ανάστημα της, διαχρονικό και αγέραστο, το πρώτο ενήλικο παραμύθι που άκουσα ποτέ, δραματικό και συγκινητικό, και μου θύμισε στο έπακρο τη σπάνια και πολύτιμη ερμηνευτική δεινότητα του Παπακωνσταντίνου. – Μιχάλης Νικολίτσης

  

 

Μονόλογος στο μπαρ

(Μουσική: Γιώργος Αϊβαλιώτης/ Στίχοι: Oδυσσέας Ιωάννου)

OK δεν είναι ακριβώς το αγαπημένο μου από όοολη τη δισκογραφία του, αλλά το αγαπάω και νομίζω πως το έχουν ακούσει λίγοι. Δίνει μια πολύ ρεαλιστική εικόνα του ίδιου να πίνει το ποτό του μόνος σε μια μπάρα, αργά το βράδυ, την ώρα που έξω στο δρόμο μυρίζει φωτιά. Νομίζω του ταιριάζει (και μας ταιριάζει) απόλυτα. - Mαρίνα Οικονόμου 


sakis mpoulas vasilis papakwnstantinou 570

 

Άσε Με Να Κάνω Λάθος

(Μουσική-Στίχοι: AνδρέαςΤσιφλώνης)

Είναι ο Συρανό Ντε Μπερζεράκ του ελληνικού τραγουδιού. Πολλές «Ρωξάνες» τον ερωτεύτηκαν, παρά τη μεγάλη του μύτη. Τις σαγήνευε η -όχι χωρίς αιτία- επαναστατικότητά του αλλά και αυτή η φωνή: τη μια στιγμή απαλή σαν χάδι, την άλλη αγριεμένη σαν χαστούκι. Βάζω ν’ ακούσω το «Άσε με να κάνω λάθος, άσε με να δω καλά». Ίδιον της ωριμότητας είναι να παραδέχεσαι τα λάθη σου (δεν ασχολήθηκα ποτέ ιδιαίτερα) και να βλέπεις πέρα απ’ τις ταμπέλες. Αυτό προσπαθώ να κάνω τώρα. Πέρα  απ’ τον φαινομενικά ρηχό χέβιμέταλ ήχο, βρίσκω έναν άνθρωπο που νιώθει την επιτακτική ανάγκη να απελευθερωθεί από τα εσωτερικά και τα εξωτερικά δεσμά που τον βασανίζουν: Οι προοδευτικές γκόμενες, το Κόμμα, η καταναλωτική κοινωνία, ό,τι, δηλαδή, χαρακτήριζετην εποχή της Μεταπολίτευσης. Το αξιοθαύμαστο με τον Β.Π. είναι ότι δεν παλεύει με όλα τα παραπάνω αποστασιοποιημένα,σαν διανοούμενος,  αλλά με τρόπο σωματικό, δηλαδή με τη φωνή του. O Βασίλης, λοιπόν, είναι πάνω απ’ όλα, ένας πάσχων τραγουδιστής. – Αχιλλέας Ραζής

 

 

Σφεντόνα

(Moυσική-Στίχοι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου)

Είναι πολύ δύσκολο να επιλέξεις μόνο ένα τραγούδι του Παπακωνσταντίνου. Για ποιο να πρωτοπείς; Παρ’ ολ’ αυτά, για ‘μένα είναι εύκολη υπόθεση, διότι τα τελευταία 2,5 χρόνια σιγοψιθυρίζω κάθε βράδυ το νανούρισμα της «Σφεντόνας» για να κοιμήσω τα μικρά μου... Φαντάζομαι ότι τα πιτσιρίκια μου θα παραξενεύονται όταν ακούνε το κλασικό νανούρισμα χωρίς να λέει στο τέλος «πάρε και τη σφεντόνα του/ φρόνιμο κάνε μου το». Χρόνια πολλά Βασίλη! - Κώστας Μαγουλάκης

  

 

Πριν Το Τέλος

(Mουσική: Lucio Battisti/ Στίχοι: Mogol, Ελλ. Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου)

Η Διαίρεση ήταν όλη δισκάρα. Κιβωτός μιας ανήσυχης νεολαίας του ‘80. Λεγεωνάριοι, μαύροι ταξικοί γάτοι. Λάθη ηθελημένα. Μια γενιά της πολυκατοικίας. Γήπεδα και καφετέριες. Ο Βασίλης εξέφρασε όλο αυτό το τσιμεντένιο σύμπαν. Και εκεί που λες πως ο δίσκος είναι όλα αυτά ή μόνον αυτά, να σου το «Πριν το Τέλος» - ελεγεία ενός ερωτικού πένθους, μια υπενθύμιση του απραγματοποίητου. Τα παιδιά σκοτώνονται με μηχανές ή τσακώνονται στα γήπεδα. Και απ’ την άλλη φυλάσσουν για εκείνα ένα τραύμα, έναν ερωτικό πόνο. Ο Μπατίστι και η απόδοση της Λίνας. Η μεγάλη ερμηνευτική στιγμή του Βασίλη. «Αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά». Αιώνια μπαλάντα.  – Δ. Ν. Μανιάτης

  

 

Χαμένες Αγάπες

(Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης/ Στίχοι: Bασίλης Γιαννόπουλος)

Ομολογώ ότι είδα πρώτα το videoclip με το περίφημο 5άρι λεωφορείο της γραμμής Σαλαμίνα-Παλούκια, όπου και άκουσα το «Χαμένες Αγάπες» και μετά έκατσα ένα πρωινό του 2000 να ακούσω τον ομότιλο δίσκο. Το τραγούδι αυτό επιβεβαιώνει για άλλη μία φορά την άποψη που θέλει τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου να είναι άφθαστος κυριολεκτικά στις μπαλάντες με ενορχηστρωμένες κορυφώσεις. Ερμηνεία με εκπληκτικές δυναμικές, που δύνανται να περάσουν από τον σχεδόν εσωτερικό ψίθυρο σε αγωνιώδες κρεσέντο. - Στυλιανός Τζιρίτας 

29060801 10157220799674027 7760176579015197467 o

 

Μπλέξαμε

(Μουσική: Bασίλης Παπακωνσταντίνου/ Στίχοι: Λίνα Δημοπούλου)

Tον Αύγουστο του 2019 πήγαμε στη συναυλία του εγώ,η 7χρονη κόρη μου, ο κουμπάρος και παιδικός μου φίλος με τον οποίο ακούμε,τραγουδάμεκαι πηγαίνουμε στις συναυλίες του ΒΠ απ’ όσο θυμόμαστε τους εαυτούς μας και η  κόρη του. Για άλλη μια φορά νιώσαμε όλοι μέθη όντας νηφάλιοι. Στο τέλος της συναυλίας αγόρασα το δίσκο Μπλέξαμε…, τον έδωσα στην κόρη μου και μετά από δύο μέρες μαζί με τη μικρότερη κόρη μου και αδερφή της επέστρεψαν στη Γαλλία, όπου ζουν με τη μητέρα τους. Εκείνη με ενημέρωσε ότι δεν περνάει μέρα χωρίς να ακούσουν τον δίσκο. Από τότε ξεκίνησα  να τους βάζω κι άλλα τραγούδια  του, με τα οποία εγώ  μεγάλωσα. Έτσι με τις κόρες μου συνδεθήκαμε, εκτός των άλλων, μουσικά και βλέπουν το άσπρο του κόσμου από τα μάτια του δικού μου πιτσιρικά.  Θα μπορούσα, κάθε μέρα να επιλέγω ένα τραγούδι από την τεράστια δισκογραφία του και για το καθένα ξεχωριστά, να γράφω τι σημαίνει για μένα. Εφόσον πρέπει ένα, επιλέγω το  τραγούδι «Μπλεξαμε», που σε ‘μένα συμβολίζει τη συνέχεια. Περιγράφει την είσοδο της ιδέας ΒΠ στον «Κόσμο των Ιδεών», έναν κόσμο με ιδέες που παραμένουν άφθαρτες στον χρόνο ακόμα και όταν η υλική τους υπόσταση ζαρώνει. Βασίληόντως δε θα πεθάνεις ποτέ,το παραδέχτηκε και η κουφάλα ο νεκροθάφτης! – Γιάννης Χονδροζουμάκης

  

 

Πόρτο Ρίκο

(Μουσική: Σταμάτης Μεσημέρης/ Στίχοι: Άλκης Αλκαίος)

Άκουγα το Πόρτο Ρίκο όταν πρωτοκυκλοφόρησε κι έλεγα να γίνω μια Σίλβια ή ένας Ερνέστο–Νίκος, όλο να φεύγω και να καίγομαι. Στα 15 η καρδιά ήταν για να σκορπίζεται και το Μετςήταν εξίσου εξωτικό με το Πόρτο Ρίκο. Σήμερα μπορώ ακόμη να το τραγουδήσω απ’ έξω κι ολόκληρο. Και μπορεί να λέω πως η Σίλβια ίσως και να σπαταλήθηκε, το όνειρο όμως το φλεγόμενο παραμένει. Το ίδιο κι ο Βασίλης, οικείος ως φίλος και «πάντα εδώ». – Ηλιάνα Κωτσίλα

 

Κάντιλακ

(Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος/ Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης)

Τα εμβατηριακά τύμπανα δίνουν τη θέση τους στη μελωδία και οι στίχοι μας μεταφέρουν σ’ ένα κινηματογραφικό σκηνικό. Ο ήρωας βρίσκεται μέσα σε μια αμερικάνικη Κάντιλακ που είναι σε «αποστολή». Η διαδρομή περιλαμβάνει τους τόπους εκτόνωσης των νέων καισυνπεπιβάτης είναι μια εντυπωσιακή κοπέλα, όμορφη και ύπουλη σαν την εξουσία. Ο ήρωας θαμπώνεται όταν η κοπέλα του «δίνεται», όμως δεν πρόκειται να μασήσει (τα άγρια γρέζια του Βασίλη δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας). Το ειδυλλιακό σαξόφωνο στη γέφυρα του τραγουδιού,του θυμίζει τι πρόκειται να «θυσιάσει» με το πείσμα του. Το κομμάτι τελειώνει όπως ξεκίνησε,με τον ήρωα να βηματίζει μόνος στον ρυθμό του εμβατηρίου, όχι πια μέσα στην Κάντιλακ.

Ο Τριπολίτης ξεκαθαρίζει με τους στίχους του ότι τα κακά χορτάρια (χασίς) και η βασίλισσα των ηδονών (ηρωίνη) είναι γρανάζια του συστήματος και ότι το πρόχειρο βάπτισμα των προβλημάτων ως κοινωνικά, κρύβει την ταξική τους αφετηρία. Ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του τραγουδιού, η συγκυβέρνηση ΝΔ και Συναπισμού της Αριστεράς και της Προόδου περιπλέκει τα πράγματα. Ιδρύεται η ιδιωτική τηλεόραση και η αποχαύνωση παίρνει νέες μορφές. – Άλκης Κριτζάς

 79454866 528619054398051 6567466724033610289 n

 

Δεν Υπάρχω

(Μουσική ChrisDeBurgh/ Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου)

Καλοκαίρι του 1985, τότε εγώ 11 ετών, άκουγα Στρουμφάκια. Ξαφνικά μια ξαδέλφη μου φέρνει στο σπίτι μια κασέτα και... Ήταν λέει σαν να μάκραινε ο δρόμος... Δεν υπάρχω κι είμαι εδώ! – Βασίλης Σεμπάστιαν (Επίσημο fanclub Β.Π. – Οι Ψυχές Και Οι Αγάπες). 

 

 

Μπαλάντα Για Τον Γιάννη Κ.

(Μουσική-Στίχοι: Ανδρέας Τσιφλώνης)

Μ’ αρέσουν τα τραγούδια-αφηγήματα, κομμάτια με ιστορίες που θα μπορούσαν να σταθούν και από μόνες τους ως shortstories, χωρίς την ανάγκη κιθάρας και φωνής. Και ακόμα περισσότερο όταν στηρίζονται σε αληθινές ιστορίες. Τι κι αν κάποτε θεωρούσα τη «Μπαλάντα για τον Γιάννη Κ.» ένα γενόσημο του «Φάνη», με τα χρόνια το Φοβάμαι και η Διαίρεση απέκτησαν τόσο μεγάλο βάρος που πλέον παρασέρνουν μαζί τους οποιαδήποτε αδυναμία χαράχτηκε πάνω στις στροφές τους. Η «Μπαλάντα για τον Γιάννη Καμπανάρη», λοιπόν. – Κώστας Μανιάτης

  

 

Μπουμ

(Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος/ Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης)

Στην περίπτωση του Παπακωνσταντίνου νομοτελειακά είναι πολύ δύσκολο να εντοπίσεις το πλέον αγαπημένο σου τραγούδι. Είναι σαν να προσπαθείς να τεμαχίσεις τη ζωή σου, συνυφασμένη και με τη φωνή του. Στο τραγούδι «Μπουμ» (από το Όλα Από Χέρι Καμένα του 1988)  μέσα σε 4:42 λεπτά, η διαχρονική ερμηνεία του, επική και λυγμική, ηχεί σαν του «τελευταίου ασυρματιστή» που πάντα θα έχω ανάγκη απέναντι στα αυτοματοποιημένα συστήματα «κινδύνου» και «ασφαλείας» τα οποία μού προσφέρουν οι εποχικοί σωτήρες. - Σπύρος Αραβανής

  

 

Σφεντόνα

(Moυσική-Στίχοι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου)

Δεκαετία του ‘90, ήμουν δεν ήμουν 8 χρονών και θυμάμαι αυτή την κρυστάλλινη φωνή να με ταρακουνάει. Είχα βρεθεί μαζί με τους γονείς μου σε μία συναυλία και ζήτησα να με ανεβάσουν σε ένα δέντρο, να δω ποιος είναι αυτός που του φωνάζουν όλοι «Βασίλη ζούμε για να σ’ ακούμε». Εκεί ήταν που πρωτοάκουσα το τραγούδι που μου ξυπνάει αναμνήσεις: τη «Σφεντόνα», από τον ομώνυμο δίσκο. Το συγκεκριμένο κομμάτι το έχω συνδυάσει με την αθωότητα που είχα τότε σαν πιτσιρικάς και που έχασα αργότερα στην εφηβεία- και με όλες τις δυσκολίες που αντιμετώπισα στις σχέσεις μου κάθε φορά που προσπαθούσα να ενταχθώ και να κάνω φιλίες. Ακούγοντας αυτό το χορωδιακό ηπειρώτικο μοιρολόγι -αν μπορούμε να το θέσουμε έτσι- με βλέπω να παίζω ανέμελος στο προαύλιο του σχολείου, αλλά αυτό κόβεται αμέσως όταν μπαίνει η ροκ μπαλάντα και με ταξιδεύει στην ενηλικίωση μου, το σήμερα και το αύριο. - Παύλος Γράψας 

bασίληςlive

 

LOGIN