ΣΤΗΛΕΣ

Νίνα & Τάσος (& Τάκης)

Νίνα & Τάσος (& Τάκης)

OTAN AKΟΥΩ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ: Η Ηλιάνα Κωτσίλα σε ιστορίες της διπλανής πόρτας. 

 

 

                                                                                                                                                                 Αθήνα, 10 Μαρτίου, 2:32 π.μ.

Τάσο σου γράφω από το Αστυνομικό Τμήμα Ζωγράφου, αλλά πάλι αυτό το ξέρεις ήδη γιατί εσύ φρόντισες να βρίσκομαι εδώ με τη γελοία μήνυση που μου έκανες και τώρα κάθομαι και ξεροσταλιάζω περιμένοντας τον Αξιωματικό Υπηρεσίας να μου πάρει κατάθεση.             

Δεν πειράζει όμως, πολύ σύντομα η αλήθεια θα λάμψει και οι αστήρικτες κατηγορίες σου για βιαιοπραγία, φθορά ξένης περιουσίας, εξύβριση κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο βρήκες να μου προσάψεις, θα αποσυρθούν κι ύστερα θα είσαι εσύ που θα βρεθείς κυνηγημένος – αν όχι από το νόμο σίγουρα από τη συνείδησή σου, όση έστω σου έχει απομείνει.

Εγώ Τάσο ό,τι έκανα το παραδέχομαι. Και το καλό σου το κοστούμι πέταξα στο φωταγωγό, και την πιατέλα τη Μουράνο που σου είχε φέρει η θεία Ελίζα έκανα θρύψαλα, και ανάλγητο τομάρι σε αποκάλεσα, αλλά όταν σε είδα να σπας στα δύο το Τσάι Γιασεμιού θόλωσα και πίστεψέ με αν δεν ήσουν ένα κι ενενήντα και εκατό κιλά, θα ‘χα κάνει και χειρότερα.

Γιατί τον αγαπούσα αυτόν το δίσκο και το γνώριζες! Δεν είναι μόνο που ήταν της μαμάς ή που τον είχε υπογράψει η Αρλέτα η ίδια – πού θα τη βρω εγώ ξανά την Αρλέτα, Τάσο; - πιο πολύ είναι που είχε μέσα τον «Τάκη» κι εσύ κρακ του έδωσες μία του «Τάκη» πάνω στο γόνατό σου και τον κομμάτιασες, κι αν αυτή Τάσο δεν ήταν φρικτή βιαιοπραγία, έλα και πες μου τι ήταν.

83253990 2612235535730304 399414228903002112 n

Την καημένη τη μαμά. Μπρος στα μάτια μου την έχω να διορθώνει διαγωνίσματα και να μου λέει «Σήκωσε τη βελόνα Νίνα μου να πάει στο εννιά» κι ύστερα να μουρμουρίζει «να πας αλλού, να πας αλλού» και ν’ αφήνει στο τέλος ένα τόσο δα αναστεναγμό «Αχ Αρλέτα» και να σκουπίζει δήθεν το σκουπιδάκι από το μάτι της. Αλλά το μήλο κάτω από τη μηλιά πάει και πέφτει. Την κορόιδευα τότε λίγο τη μαμά με τα μελό της και τα σκουπιδάκια της και ιδού τώρα τα αποτελέσματα: αμφότερες ψωνίσαμε από σβέρκο.

Άλλο βέβαια που εσύ περνιόσουν για φιλέτο. Κι άλλο βέβαια που κι εγώ το ‘χα πιστέψει.

Το είχα πιστέψει όταν ξημεροβραδιαζόμασταν στα μπαρ και πίναμε και γελούσαμε και τους ξέραμε όλους και μας ήξεραν κι αυτοί και δεν ξέρω αν το θυμάσαι αυτό Τάσο, που με είχες πάει μια Τρίτη στο MG στη Σούτσου που μετά πήγαινα και μόνη μου και όταν ήταν πολύ αργά κάτι πήγες και είπες στο Μίμη και γέλασε αυτός και μετά έπαιξε τον «Τάκη».

Και συνέχισα να το πιστεύω ακόμα κι όταν έκανε ο Ντίνος ο οδοντίατρος εκείνο το αποκριάτικο πάρτυ κι εγώ δεν ήθελα να έρθω κι εσύ έλεγες «Όχι Νίνα, έλα, θα περάσουμε τέλεια στ’ ορκίζομαι» και ήρθα κι όλο το βράδυ χαχάνιζες μ’ ένα βαμπίρ κι ένα πιγκουίνο και στο τέλος τσακωθήκαμε πάρα πολύ και σηκώθηκα κι έφυγα και πήγα στη Λιοσίων μες τη νύχτα και πήρα το λεωφορείο και πήγα στην Όλγα στο Βόλο -  και όχι στη Θεσσαλονίκη στον Άρη τον Τόμπρα, όπως σε είχα αφήσει να πιστεύεις και καλά έκανα. Και να τα δάκρυα Τάσο στη διαδρομή. Έκλαιγα ασταμάτητα από τη Μαλακάσα ως την Αλίαρτο, έκλαιγα και τραγουδούσα τον «Τάκη» ξανά και ξανά, με όλα του τα λόγια, απ΄ την αρχή ως το τέλος, σα ξόρκι.

Τί κάθομαι και θυμάμαι θα μου πεις. Η αλήθεια είναι πως πλέον τίποτα απ’ όλα αυτά δεν έχει και τόση σημασία. Οι πράξεις σου μιλήσανε άπαξ και δια παντός και να μη σου περάσει καν απ’ το μυαλό πως θα σε συγχωρήσω. Ο μόνος λόγος που σου γράφω είναι για να νιώσω εγώ καλύτερα κι εσύ χειρότερα﮲ μήπως και επέλθει, έστω κι έτσι, μια κοσμική ισορροπία που κι εσύ αν κρίνω από τα νεύρα που έχεις τελευταία, την έχεις τόσο ανάγκη.

Θα τα πούμε όταν έρθει η ώρα,

Νίνα  

 

Υ.Γ: Να πιεις το γάλα γιατί λήγει αύριο και το κοστούμι καλύτερα να το πετάξεις, ο φωταγωγός είναι γνωστή εστία βρωμιάς και μικροβίων.

LOGIN