ΣΤΗΛΕΣ

Ένα τραγούδι του Μούτση που αγάπησα φέτος

Ένα τραγούδι του Μούτση που αγάπησα φέτος

ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ;: O Bύρωνας Κριτζάς σε κείμενα που κανείς δε διαβάζει. 

 

Είναι κάτι τραγούδια που τα ακούς και τα ξανακούς και δεν παίρνεις χαμπάρι τι λένε. Μέχρι που κάποια στιγμή φωτίζονται μπροστά σου, αποκαλύπτονται και σε κοιτάνε χαμογελώντας με νόημα.

Ένα τέτοιο τραγούδι υπήρξε φέτος για ‘μένα το «Μη το ψάχνεις …δεν πειράζει» του Δήμου Μούτση, από το δίσκο Nα!... του 1987. Δεν ξέρω αν θεωρείται από τα κορυφαία του συνθέτη/τραγουδοποιού, πιθανότατα όχι. Όμως αναρωτιέμαι πόσοι έχουν κάτσει να ακούσουν προσεκτικά τους στίχους.

Η ηρωίδα εδώ είναι μια φοιτήτρια που βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο των σπουδών της, σπουδές σοβαρές, πάνω σε μια επιστήμη. Ένα βράδυ όμως, κοιτάζοντας το φεγγάρι απ’ το παράθυρο, η κοπέλα γυρνάει μερικά χρόνια πίσω. Τότε που, ως έφηβο κορίτσι, άκουγε φανατικά έναν καλλιτέχνη και τον λάτρευε σα Θεό της. Ήξερε απ’ έξω όλα τα τραγούδια του και είχε δύο αφίσες του στον τοίχο της.

Καθώς κυλούν οι στίχοι, αντιλαμβανόμαστε ότι η νεαρή θαυμάστρια έτρεφε κάτι παραπάνω από έναν πλατωνικό έρωτα για τον καλλιτέχνη αυτόν. Συγεκεκριμένα είχε σεξουαλικές σχέσεις μαζί του, εκπληρώνοντας τόσο τη δική του όσο και τη δική της φαντασίωση (win-win). Σήμερα όμως, ανατρέχοντας στο παρελθόν, αναρωτιέται τι κέρδισε από ολ' αυτά. Τι ήταν δικό της. Ποια ήταν η αμοιβή της γι’ αυτό που έδωσε, σε εκείνη την αθώα ηλικία.

O καλλιτέχνης, είναι πλέον «πολύ μακριά». Σίγουρα απρόθυμος να μπει σε εξηγήσεις ή να γυρίσει στην παλιά εκείνη περιπέτεια με τη θαυμάστριά του. Μην το ψάχνεις…δεν πειράζει. Ο καλλιτέχνης έχει πάει παρακάτω. Ο «αχαλίνωτος ρομαντισμός» που ανέδυαν τα τραγούδια του (έρωτες, καρδούλες και αρώματα…), εξυπηρέτησε τελικά μια συνουσία.

Δήμος Μούτσης

Φυσικά, όταν οι κακές γλώσσες αναλαμβάνουν δράση, η μαμά του κοριτσιού δε ξέρει τίποτα για τα παλιά: «Βίζιτα η κόρη μου, θα είστε τρελός/ Το καημένο επιστήμων τελειώνει!». Κι όμως, στον τελευταίο στίχο, υπονοείται ότι τόσο το δήθεν εξαπατημένο κορίτσι, όσο και οι γονείς του, γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τι συνέβη: «ξέρεις τι σημαίνουν όλ' αυτά θαρρώ/ κι εσύ το ξέρεις κι οι δικοί σου». Η κοπέλα είχε πλήρη συνείδηση του τι έκανε και η μαμά, αν και δεν έμαθε ποτέ τις λεπτομέρειες, έδειξε ανοχή στα σημάδια, ως ανοιχτόμυαλη και μοντέρνα. Κανείς δεν είναι άγιος στο θέατρο αυτό.

Στα τελευταία δευτερόλεπτα ένα πλήθος φωνάζει, πιθανότατα στρεφόμενο προς τον πονηρό καλλιτέχνη που εκμεταλλεύτηκε ένα ανήλικο. Όμως το ίδιο αυτό πλήθος, στο παρελθόν μπορεί να υπήρξε σιωπηλός μάρτυρας των γεγονότων, βγαίνοντας τώρα να αναφωνήσει «αίσχος!» ευκαιριακά και επιπόλαια, μέσα στην ανωνυμία του όχλου.

Είναι κάπως κωμικό που όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα κομμάτι το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ποπ, με την παιχνιδιάρικη μελωδία ενός ευχάριστου ρεφρέν και όχι π.χ. με την αγριάδα μιας ροκ μπαλάντας. Ο Μούτσης ήταν ήδη 49 ετών όταν το κυκλοφόρησε, κάπως ξόφαλτσος στον κόσμο της ελληνικής mainstream ποπ που τότε άνοιγε τα φτερά της. Το θαυμαστό δεν είναι μονάχα η τόλμη του να θίξει ένα τέτοιο άβολο θέμα, αλλά και η επιλογή του να μιλήσει σε πρώτο πρόσωπο στην ηρωίδα του («εγώ μικρό μου είμαι πολύ μακριά»).

Αν και εκ πρώτης όψεως δεν του φαίνεται, νομίζω πως το «Μην το ψάχνεις …δεν πειράζει» είναι ένα από τα πιο σκοτεινά τραγούδια της ελληνικής δισκογραφίας, η «αρνητική» εκτύπωση του“Sweet little sixteen”, η ιστορία μιας Λολίτας των 80’s στην ενήλικη συνειδητοποίησή της.

Δεν θα το περιόριζα όμως μόνο στη σεξουαλική σχέση μεταξύ νάρκισσου καλλιτέχνη και έφηβης φαν. Η ίδια ιστορία, με μικρές τροποποιήσεις, θα μπορούσε να φωτογραφήσει έναν καλλιτέχνη ο οποίος μεγαλώνοντας αφήνει εκτεθειμένους όσους τον πίστεψαν και διαμορφώθηκαν από το έργο του, την ώρα που εκείνος με τις πράξεις του πλέον φωνάζει «εγώ μωρό μου είμαι πολύ μακριά»

LOGIN