ΣΤΗΛΕΣ

Μια κούπα σουβενίρ

Μια κούπα σουβενίρ

ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ; Ο Βύρωνας Κριτζάς σε κείμενα που κανείς δε διαβάζει. 

 

Κάθε που πάω να γράψω για το δίσκο ενός καλλιτέχνη τον οποίο έχω συναναστραφεί, δυσκολεύομαι πολύ.

Αν γράψω καλά λόγια, θα φανούν ψεύτικα σε όσους γνωρίζουν τη μεταξύ μας σχέση. Αν γράψω άσχημα, θα είναι λίγο πισώπλατη μαχαιριά (παρ’ ότι συντελεσμένη ενώπιον όλων!). Μήπως είναι καλύτερα να μη γράψω τίποτα; Κανείς δεν με αναγκάζει.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, συνήθως μετακινούμαι από τον αυθορμητισμό στη διπλωματία με χαρακτηριστική άνεση, σαν αίλουρος της γραφής και της έκφρασης. Κάποιοι το εκτιμούν αυτό το στρογγυλεμένο, το αντικειμενικό, το αμερόληπτο. Εμένα με στεναχωρεί. Δε ευχαριστιέμαι καθόλου το να είμαι αντικειμενικός με τη μουσική. Προτιμάω να βρίζω, να γελάω, να φανατίζομαι, να κοροϊδεύω. Οι αγαπημένοι μου καλλιτέχνες, μηδενός εξαιρουμένου, μου φαίνονται όλο και πιο αδύναμοι όσο μεγαλώνω, κανονικοί άνθρωποι, ενίοτε γελοίοι, πονηροί και γεμάτοι αντιφάσεις. Κάθε υπεράσπισή τους σε συζητήσεις ή κείμενα έχει και μια δόση ψευτιάς από μέρους μου, γιατί ξέρω καλά πως δεν τους αγάπησα για τις αρετές τους, τους αγάπησα παρά τις αδυναμίες τους. Όπως άλλωστε και τους φίλους μου.

Αλλά ας αφήσω τα προσωπικά. Ο νέος δίσκος των Παιδιών Της Παλαιότητας που κυκλοφορεί από την Inner Ear με τίτλο Ενθύμιον Νεανικών Συντροφιών, είναι για μένα ένας δίσκος-έκπληξη. Θα το πω ωμά: Δεν περίμενα από αυτή τη μπάντα να βγάλει αυτό το δίσκο. Δεν περίμενα από τον Π.Ε.Δημητριάδη να απομακρυνθεί τόσο χαριτωμένα από το indie rock και να κινηθεί προς το ελληνικό τραγούδι με τέτοια ωριμότητα. Όπως δεν περίμενα και από τον Μάριο Πλασκασοβίτη να κάνει τέτοιο βήμα ως «μαέστρος», μπλέκοντας μπουζούκια, ηλεκτρικές κιθάρες, κλαρινέτα, όμποε και σαξόφωνα με έναν τρόπο κωμικό και υποβλητικό μαζί, σαν ταινία του Λάνθιμου.

ENTHYMION WEB

Αντίθετα με ό,τι συνέβαινε στους δύο προηγούμενους δίσκους των ΠτΠ, η μουσική εδώ είναι το ίδιο σημαντική με τους στίχους, όσο και αν οι τελευταίοι σε πολλές περιπτώσεις δείχνουν να την αγνοούν έχοντας προηγηθεί αυτής. Ο Π.Ε. Δημητριάδης εμφανίζεται σε όλα τα τραγούδια, είναι ξεκάθαρα ο πρωταγωνιστής των ιστοριών τους, αλλά οι μουσικοί που τον πλαισιώνουν καθιστούν σαφές ότι ακούμε μια συλλογική προσπάθεια. Στην οποία μάλιστα εμπλέκονται δεκάδες άνθρωποι, πράγμα καθόλου αυτονόητο σε τσιγκούνικες εποχές σαν κι αυτές.

Το άλμπουμ κατά τη γνώμη μου ξεκινάει αδύναμα. Θα τολμούσα να πω «εκνευριστικά». Κλασικός Παντελής, στα όρια του γραφικού, στο πρώτο τραγούδι ανακυκλώνει ιδέες από τουλάχιστον τρία παλιότερα τραγούδια του και στο δεύτερο το παίζει χαριτωμένος τρελούλης, στέλνοντας μηνύματα σε πρώην εραστές και ακροατές επί ματαίω.

Κι ύστερα μπαίνουν «Τα πληγωμένα μηνύματα αναθεωρημένα» και αναθεωρώ. Από πού έρχεται ένα κομμάτι σαν κι αυτό; Ένας θεός ξέρει. Όλα είναι παλιά κι όλα είναι καινούργια εδώ. Ο παλμός, το ριφάκι του πιάνου, η Ερωτική Πρόβα του Λάγιου, το μακροσκελές ρεφρέν, η ποπ φλέβα της φράσης «δεν υπάρχω πια για σένα, δε ζω», ο ντεμοντέ ερωτισμός της λέξης «αδυσώπητο», το σαξόφωνο, το τσέλο της Χριστίνας Παπαλίτσα, τα βιολιά, η λέξη «τελικά», ο «Σατανάς της γειτονιάς», το μπουζούκι στο τέλος. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα κομμάτια που έχει γράψει ο Π.Ε. Δημητριάδης, ένα δώρο για όσους ακούν ακόμα.

Αρκετά είναι τα τραγούδια που με κερδίζουν όχι τόσο με τη σύνθεση και τους στίχους, όσο με την ενορχήστρωση, το delivery της ερμηνείας, τη συνολική αύρα. Ας πούμε τα «Αναμνηστικά», περιλαμβάνουν ένα φοβερό ορχηστρικό middle part. Μια πολύ δυνατή συγκινησιακά στιγμή, σε ένα κομμάτι που κλείνει το μάτι στους Κόρε. Ύδρο. ποικιλοτρόπως και μάλιστα με ονομαστική αναφορά.

Από τη μέση και μετά, το Ενθύμιον Νεανικών Συντροφιών κινείται αλάνθαστα, συνεχίζοντας αυτό που οι Κόρε. Ύδρο. είχαν ξεκινήσει 11 χρόνια πριν με το Όλη Η Αλήθεια Για Τα Παιδιά Του ’78. Ιδιαίτερα εμπνευσμένες μάλιστα βρίσκω τις στιγμές στις οποίες ο δίσκος βουτάει το δάχτυλο στην ποπ – και μάλιστα με μια deadpan σοβαρότητα. Το δεύτερο μισό του «Ο ρόλος της ζωής σου» είναι μια τέτοια στιγμή, ακουμπώντας στην επίπλαστη πλην όμως αγνή μεγαλοπρέπεια τραγουδιών από τα 90’s, που στόχευσαν λίγο πιο πάνω από εκεί που μπορούσαν να φτάσουν. Όσο για το αγαπημένο μου από το δεύτερο μισό του δίσκου, είναι μάλλον «Η πιο τρελλή Πρωτομαγιά», που γεφυρώνει τους ύστερους Radiohead με τον Σαββόπουλο και τον Χατζιδάκι με τον Δάκη. Η σωστή χρήση της χορωδίας, η υποδειγματική ενορχήστρωση, η ανατριχιαστική ερμηνεία του Π.Ε., αφήνουν ένα αριστούργημα που κοιτάει προς Ηρώδειο (ακούω την αγάπη και δεν ακούω τις σκέψεις μου).

Παιδιά της Παλαιότητας 1 by Σπύρος Χυτήρης

Αυτές τις μέρες, δεκάδες ήταν τα posts που είδα σχετικά με το Ενθύμιον Νεανικών Συντροφιών. Ο Τρούσας μοιραζόταν σκέψεις παράλληλα με την ακρόαση σε στιλ live μετάδοση, ο Καραμπεάζης χαρακτήρισε την κριτική του άλμπουμ «βουνό», ο Ξαγάς έκανε τα δικά του σχόλια, ο Ορφανουδάκης ανέβασε στίχους, ενώ πλήθος δημοσιογράφων και ανθρώπων της μουσικής έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στη γνωστοποίηση της κυκλοφορίας (πάντα στο μικρόκοσμο του προσωπικού μου timeline). Δε θα μου έκανε καμία εντύπωση αν όλα αυτά άφηναν μια τρύπα στο νερό από πλευράς πωλήσεων και αριθμού ψηφιακών ακροάσεων. Καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, το νο1 τραγούδι στις τάσεις του YouTube είναι το «Αθήνα μου» του Κων/νου Αργυρού. Ακόμα ένα τραγούδι …παλαιότητας σε επίπεδο γραφής και αισθητικής πρότασης, που όμως με όπλο μια μεγάλη panikόβλητη εταιρία και έναν όμορφο τραγουδιστή-διασκεδαστή μετρά ήδη 5 εκατομμύρια views. (Το “Ladies” της Fiona Apple έχει κάνει μόλις 350.000, οπότε εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς εδώ πως κάτι δεν πάει καλά. Γενικώς τα views που συγκεντρώνει ένα τραγούδι στις μέρες μας, τις περισσότερες φορές είναι αντιστρόφως ανάλογα της αξίας του. Οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα).

Ασφαλώς, οι αντίπαλοι του Παντελή δεν είναι ούτε ο Αργυρός, ούτε η Fiona Apple, ούτε οι ομότεχνοι συμπατριώτες του που γράφουν περίεργα μελαγχολικά τραγούδια, σαν τον The Boy ή την Ναλύσσα Γκρην. Αντίπαλοί του είναι η γενική απαξίωση της τέχνης του, η παρακμή του πολιτισμού που τη γέννησε.

Και οι σύμμαχοί του;

Θυμάμαι όταν πριν χρόνια μου είχε πει ότι σκέφτεται να ονομάσει το νέο του σχήμα Τα Παιδιά Της Παλαιότητας, τσίνισα. Μου είχε φανεί άχαρο όνομα, καθόλου cool. Σήμερα αισθάνομαι ότι το συγκεκριμένο όνομα, αν και όχι ιδιαίτερα ελκυστικό, εκφράζει με απόλυτη ακρίβεια τόσο το ίδιο το γκρουπ, όσο και τους ανθρώπους που επιμένουν να γράφουν μουσική, να γράφουν για μουσική και να προσπαθούν, από ανάγκη ή από συνήθεια, να επιβιώσουν, να βοηθήσουν και, γιατί όχι, να ξεχωρίσουν. Αισθάνομαι πως το χαρωπό πένθος του νέου και παράξενα ωραίου δίσκου των Παιδιών Της Παλαιότητας, απευθύνεται σε αυτούς. Λαϊκοί, εναλλακτικοί, ροκ, ποπ, χίψτερ, έντεχνοι, «λίγο απ’ όλα» και «λάτρεις του ωραίου», στο δίσκο αυτό, άλλοτε με ειρωνεία και άλλοτε με θαλπωρή, μπερδεύονται και γίνονται ένα. Το Ενθύμιον Νεανικών Συντροφιών είναι μια κούπα σουβενίρ από την οποία πίνουν όλοι οι ηττημένοι τον καφέ τους - και αλίμονο αν σταματούσαν να πίνουν τώρα. 

 

Ακούστε ολόκληρο το Ενθύμιον Νεανικών Συντροφιών εδώ.

LOGIN