ΣΤΗΛΕΣ

Σκάνδαλα που ανακαλύπω διαβάζοντας παλιά Δίφωνα

Σκάνδαλα που ανακαλύπω διαβάζοντας παλιά Δίφωνα

ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ;: Ο Βύρωνας Κριτζάς σε κείμενα που κανείς δε διαβάζει.

 

Το περιοδικό Δίφωνο το έπαιρνα όταν ήμουν 11-12 χρονών. Ήταν η παρθενική μου επαφή με μουσικό περιοδικό, λίγο πριν στραφώ με εφηβική σοφία στον διεθνή Τύπο - και όπως φώναξαν κάποτε και οι Τρύπες, «πονάει πάντα η πρώτη φορά»…

Οι παλιότεροι θα θυμούνται. Το πρώτο τεύχος του περιοδικού κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1995, με Νίκο Παπάζογλου στο εξώφυλλο και δώρο ένα cd του Τσιτσάνη. Στα επόμενα χρόνια, το Δίφωνο διαμόρφωσε μια συγκεκριμένη αισθητική στα εγχώρια μουσικά πράγματα, προβάλλοντας το λεγόμενο έντεχνο τραγούδι που τότε ήταν στα φόρτε του, ως κύριο αντίλογο στη λαίλαπα του σκυλάδικου, της σαχλαμάρας και της ιδιωτικής τηλεόρασης. Ενίοτε με έναν ελιτισμό, όπως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις. Κάπου στου δρόμου τα μισά, η δισκογραφία άρχισε να βουλιάζει, το διαδίκτυο εξαπλώθηκε, οι ανεξάρτητες εταιρίες δυνάμωσαν και ο κόσμος άρχισε να υποψιάζεται ότι ο Γιώργος Ανδρέου μπορεί και να μην ήταν τελικά ο σπουδαιότερος συνθέτης της γενιάς του. Τον Ιανουάριο του 2011, η εταιρία Best End ιδιοκτησίας του Ομίλου Γιαννίκου, ανακοίνωσε το κλείσιμο του εντύπου, το οποίο είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια βρισκόταν σε αμηχανία και παρακμή.

20200226 173126

Σήμερα, κάθε φορά που ανατρέχω στα τεύχη που έχω στην κατοχή μου από την περίοδο ’98-’99, τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Από τη μία ζηλεύω μια εποχή στην οποία ένα ελληνικό μουσικό περιοδικό 200 σελίδων βρισκόταν στα περίπτερα (με εξώφυλλο που συχνά δεν ήταν βαρετό) και από την άλλη εκνευρίζομαι με ορισμένες προσεγγίσεις και εμμονές. Όταν ένας δίσκος αναφοράς σαν το 30 Χρόνια Επιτυχίες των Ημισκουμπρίων κυκλοφορεί παράλληλα με εσένα κι εσύ τον περνάς στα ψιλά γράμματα, κάτι δεν πάει καλά.

Τυφλός δεν είμαι, μέσα στις σελίδες του Διφώνου εξακολουθώ να ανακαλύπτω θησαυρούς, όπως για παράδειγμα μια από τις πιο ουσιαστικές συνεντεύξεις που έχει δώσει ο Δήμος Μούτσης. Ακόμη, ανάμεσα στους συντάκτες, βρίσκω ανθρώπους που τα επόμενα χρόνια γνώρισα και εκτίμησα από κοντά, όπως ο Γιώργος Τσάμπρας, ο Αργύρης Ζήλος και (με αραιότερη παρουσία) ο Γιώργος Τσίρος. Ωστόσο παρακάτω επέλεξα να ξεχωρίσω μερικά αποσπάσματα που για τον Α’ ή Β’ λόγο με εκνεύρισαν ή με στεναχώρησαν – κυρίως ως τροφή για σκέψη: 

 

«Λευτέρης Πανταζής και Τριαντάφυλλος – οι δύο τραγουδιστές που θα μπορούσαν άνετα να ντουμπλάρουν τον Ντόναλντ Ντακ- τραγουδούν φέτος παρέα στο χάος» (Νίκος Μωραϊτης). 

 

«Οι Τρύπες κυκλοφόρησαν έναν πολύ δουλεμένο δίσκο που μαρτυρά τις μουσικές τους ανησυχίες (σ.σ.: αναφέρεται στο Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων). Τα χρόνια όμως έχουν περάσει και οι ερμηνευτικές/στιχουργικές τους εμμονές δεν συνάδουν με την ηλικία τους» (Σπήλιος Λαμπρόπουλος). 

 

«[…]φτάσαμε στο σημείο να ξεκινάνε από ‘δω συγκροτήματα και να πηγαίνουν να γράψουν σε στούντιο στη Θεσσαλονίκη γιατί, λέει, «είναι η μητρόπολη του ροκ». Βγήκε όντως εκεί ένα πολύ καλό συγκρότημα, οι Τρύπες, και δυο-τρία εμπορικά που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή. Από ‘κει ως το να μιλάμε για «μητρόπολη του ροκ» υπάρχει τεράστια απόσταση» (Λαυρέντης Μαχαιρίτσας). 

 

-«Πιστεύετε ότι είναι άλλοι οι νέοι που έρχονται σ’ εσάς;

-Οι ίδιοι είναι. Συγκοινωνούντα δοχεία.

-Αυτό τι μας λέει;

-Πάρα πολλά πράγματα μας λέει, όχι μόνο ένα.

-Κατ’ αρχάς, σημαίνει κατανάλωση.

-Σημαίνει κατανάλωση, σημαίνει όμως και ανάγκες.

-Τι ανάγκες; Ανάγκη η Άννα Βίσση; Αν συμβαίνει αυτό, μάλλον ψυχίατρο θέλει κάποιος»

(Στέλλα Βλαχογιάννη, παίρνοντας συνέντευξη από τον Διονύση Τσακνή).

20200226 173527

«Μια άλλη κατηγορία είναι οι γυναίκες που γουστάρουν να χάσουν την παρθενιά τους εδώ και τώρα – και αν το έργο έχει και λίγη βία ακόμα καλύτερα. Τρελαίνονται για τον Αντώνη Ρέμο. Είναι ικανές να μπουν στο καμαρίνι του, να ξαπλώσουν γυμνές στο πάτωμα και να μην πάρουν πρέφα, αν αντί για τον Ρέμο, τις… αναλάβει ο μπράβος του μαγαζιού (Γιώργος Νοταράς). 

 

«Πιστεύετε ότι το ελληνικό πανκ στηρίχθηκε στις γυναίκες; Όχι βέβαια, γι’ αυτό και δεν προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση» (Σπήλιος Λαμπρόπουλος). 

 

«Κάποιος νέος που ζει, ας πούμε, στην Ορεστιάδα ή στην Κάρπαθο και θέλοντας να ενημερωθεί παίρνει να διαβάσει το Δίφωνο, όταν βλέπει διαρκώς αρνητικές κριτικές γιατί να πάει να αγοράσει κάποιους καινούργιους δίσκους;» (Μελίνα Κανά). 

 

«Ένας άνθρωπος που δεν έχει τραγουδήσει ποτέ του και δεν έχει ασχοληθεί με το πάλκο ζωντανά, να μου λέει τι να κάνω με τη φωνή μου – ε, νομίζω ότι δεν του πέφτει λόγος» (Μελίνα Κανά, απαντώντας σε ερώτηση για αρνητική κριτική του Γ.Ε.Παπαδάκη). 

 

«Οι λόγοι για τους οποίους το ελληνικό τραγούδι δεν «ταξιδεύει» στο εξωτερικό σε μη ομογενειακές αγορές είναι για μένα προφανείς. Πρώτον, πολιτικοί. Ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός είναι η άλλη όψη του οικονομικού. Ο «εκχρηστιανισμός» και «εξελληνισμός» των βαρβάρων που επέβαλε το Βυζάντιο ήταν ευκολότερος τρόπος κατάκτησης και ενσωμάτωσης των επιτιθεμένων σε αυτό λαών από τον ίδιο τον πόλεμο» (Δημήτρης Παπαδημητρίου). 

 

«[…]τα Παιχνίδια Με Τον Διάβολο είναι ο καλύτερος δίσκος ελληνικού ροκ που έχει γίνει ποτέ. Αμετάκλητα και οριστικά, αυτή τη φορά» (Αργύρης Ζήλος).

LOGIN