ΣΤΗΛΕΣ

Χατζηφραγκέτα νέτα σκέτα

Χατζηφραγκέτα νέτα σκέτα

ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ; Ο Βύρωνας Κριτζάς σε κείμενα που κανείς δε διαβάζει. 

 

Στα εφηβικά μας χρόνια, οι περισσότεροι έχουμε βρεθεί στη φάση κιθάρα - πρόχειρη ηχογράφηση με μαγνητοφωνάκι – καρφρίλες – διασκευές/παρωδίες και δικά μας τραγούδια, με το άπιαστο όνειρο κάποια στιγμή «να βγουν σε δίσκο». Οι Χατζηφραγκέτα έκαναν αυτό το πράγμα τέχνη. Πήραν αυτήν ακριβώς τη μέση περίοδο που διανύει ένας τραγουδοποιός από τη στιγμή που μαθαίνει να παίζει μέχρι να κυκλοφορήσει το υλικό του (αν το κυκλοφορήσει ποτέ) και την ξεχείλωσαν σε βαθμό ηθελημένου αυτοεξευτελισμού. Αντί να «δικτυώνονται» (τι άσχημη λέξη) και να στέλνουν στα inbox του κόσμου «άκου τη δουλειά μας, θα χαρούμε να ακούσουμε τη γνώμη σου», βγήκαν αυθόρμητοι, πρόχειροι και χαζοί, με δεκάδες τραγούδια και την αύρα δύο φίλων που παίζουν για πάρτη τους, άντε και για τους φίλους τους.

Η ιστορία είναι λίγο-πολύ γνωστή. Μέσα στα χρόνια, οι Χατζηφραγκέτα συγκέντρωσαν εκατομμύρια views με υποτυπωδώς ηχογραφημένα τραγούδια που ακούγονταν λες και θα μπορούσες να τα γράψεις κι εσύ, παραμένοντας μια αυστηρά DIY υπόθεση από την αρχή μέχρι και τώρα που μιλάμε. Χωρίς φυσικές κυκλοφορίες, χωρίς κάποιο μηχανισμό προώθησης, χωρίς καν δικό τους κανάλι στο YouTube (ίσως για λόγους ταξικούς - και όχι μόνο). Αν η εδραίωση του Νικόλα Άσιμου και των Ημισκουμπρίων (για να αναφέρω δύο προγόνους τους) στήθηκε στη δισκογραφική τους επιτυχία, οι Χατζηφραγκέτα παραμένουν μια χύμα στο κύμα υπόθεση, προστατεύοντας ο,τι είναι πολύτιμο γύρω από αυτούς με έναν συνδυασμό περηφάνιας και αδιαφορίας.

χατζηφραγκέτα νέοι

Έχοντας τελευταία ψυχανεμιστεί μια άλλη πλευρά του καθενός μέσα απ’ τις σόλο δουλειές που κυκλοφόρησαν προ μηνών, αισθάνομαι ότι ίσως οι δύο αυτοί ταλαντούχοι φίλοι, πλησιάζοντας πια τα 35 και παίζοντας τις επιτυχίες τους σε μεγάλους χώρους, κινδυνεύουν να παγιδευτούν στην εικόνα του «τρελάρα» που «κάνει ακόμα μπάφους» και «δε λέει να βάλει μυαλό, ο μπαγάσας». Και αναρωτιέμαι: Είμαι ο μόνος που άκουσε τη νεανική μελαγχολία που τεχνηέντως κρύβεται πίσω από το χιούμορ των τραγουδιών τους; Είμαι ο μόνος που βρίσκει ότι κομμάτια όπως το «Ταξικό», το «Εντάξει Κική», το «Μια χαρά», το «Πατητές και μακροβούτια» ή το «Για λόγους ταξικούς», πέρα από ευρηματικά, είναι επίσης συγκινητικά;

Και πες ότι αφήνουμε τα τραγούδια απέξω. Φωνητικά και μόνο, ο Βαγγέλης Χατζηγιάννης είναι εδώ και λίγο καιρό μέσα στους αγαπημένους μου Έλληνες τραγουδιστές. Ιδίως μετά την προσωπική του διασκευή στο «Μάλιστα Κύριε» του Ζαμπέτα, την οποία ο ίδιος ονομάζει «Τα μάτια της τα μενεξιά». Πραγματικά απολαμβάνω να ακούω τον κοφτό και σταράτο τρόπο ερμηνείας, τη βραχνή χροιά, την έλλειψη στόμφου. Πρόκειται για μια πολύ τρυφερή παραλλαγή, ακριβώς λόγω της αποστασιοποίησης από το συναίσθημα. Αντίστοιχη περίπτωση, ο τρόπος με τον οποίο μεταμόρφωσε τις «Μεταμορφώσεις» προ καιρού η Matina Sous Peau.

Ο Πάνος Φραγκιαδάκης πάλι, ενώ κουβαλάει στη φωνή του κάτι ντεμοντέ από Υπόγεια Ρεύματα, Νίκο Ζιώγαλα και Σταυρό του Νότου, ξέρει να εμποτίζει τις ερμηνείες του με καίριες κραυγές, από αυτές που βγάζουν για πλάκα οι φοιτητές όταν παίζουν κιθάρα σε καθιστικά, πάνω από μπύρες, τασάκια, πορτοφόλια και κινητά. Το βαρετό έντεχνο ροκ των 00’s στη φωνή του αποκτά μια νέα διάσταση, πιθανόν μέσα από την αγνή αγάπη του για το metal και κάθε είδους υπερβολή που έρχεται κόντρα στην εσωστρεφή φύση του. Σε πρόσφατα τραγούδια του όπως το «Πώς την πάτησα», η φωνή του είναι το πρώτο πράγμα που σε κερδίζει.

Ο όρος που θα περιέγραφε καλύτερα τους Χατζηφραγκέτα, είναι νομίζω «σατιρικό folk». Όμως και πάλι λέει τη μισή αλήθεια, αφήνοντας απέξω τις ρεμπέτικες αναφορές, το φλερτ με τον ηλεκτρισμό και το hip hop, την ποπ φλέβα τους. Συχνά γελάω με τον τρόπο που ηθελημένα τελειώνουν τα ρεφρέν τους με κλισέ μελωδικές φράσεις σαν σωστοί Μαχαιρίτσες, θαυμάζω την έξυπνη χρήση του λόγου, εκτιμώ το αυτοσαρκαστικό αγκάλιασμα των ταξικών εμμονών τους, ταυτίζομαι με τις αναφορές σε γυναικεία ονόματα της ζωής και της φαντασίας τους.

72467327 2470131529733177 4636230820221157376 n

Προ ημερών έπεσα τυχαία και σε μια οπτικοακουστική συνέντευξή τους στο «Άκοπο Podcast #7» του Σπύρου Μαργαρίτη. Μια ενδιαφέρουσα κουβέντα, από έναν δημοσιογράφο ο οποίος αν και παρασύρεται από τον φανμποϊσμό του δεν παύει να είναι γνώστης του συγκροτήματος, της αισθητικής και της σημασίας του. Το λέω αυτό κυρίως επειδή θεωρώ ότι οι Χατζηφραγκέτα δεν έχουν εκτιμηθεί όπως θα τους άξιζε από τα Μέσα και τους ανθρώπους που ασχολούνται σοβαρά με τη μουσική. Απ' το 2008 που ξεκίνησαν μέχρι σήμερα, παραμένουν καλώς ή κακώς (καλώς θα πούνε οι ίδιοι) μια «μπάντα του λαού». Τα δύο sites που ταιριάζουν περισσότερο στο mentality του γκρουπ, το Luben και το Provocateur, έχουν αρκεστεί σε εύκολα αρθράκια όπως «12 αποφθέγματα Σοφίας των Χατζηφραγκέτα που θα σου αλλάξουν τη ζωή» και «Ο Οφορίκουε, ο Μαραβέγιας και 12 ακόμα πράγματα που οι Χατζηφραγκέτα τραγούδησαν καλύτερα από κάθε άλλον». Ακόμα όμως και ιστοσελίδες που κατά κανόνα τοποθετούνται πιο ουσιαστικά πάνω στη μουσική, έχουν εστιάσει κυρίως στη συναυλιακή τους δράση, αγνοώντας εν πολλοίς την ποιότητα και την αξιοπρόσεκτη διάδοση των δημιουργημάτων τους. Για να μη μιλήσουμε για την τηλεόραση και τα ραδιόφωνα...

Στο βίντεο που ανέφερα πριν, ο Χατζηγιάννης λέει μεταξύ άλλων πως γενικά αποφεύγει τις γραπτές συνεντεύξεις, γιατί ξέρει ότι ο δημοσιογράφος στο τέλος θα κοτσάρει αυθαίρετα πάνω από τα λεγόμενά του έναν τίτλο. Παρ' ότι θύτης, συμφωνώ και επαυξάνω - και τολμώ να πω ότι η φράση του αυτή με βοήθησε να καταλήξω χωρίς ενδοιασμούς στον τίτλο του παρόντος άρθρου!

Όπως στην περίπτωση των Lost Bodies υπήρξε ένας Αγγελάκας που ξαναέβαλε το συγκρότημα στην πρίζα για να συνεχίσει, ως αυθεντικός φαν που απλά τύχαινε να είναι επώνυμος, βοηθητικό ρόλο στη διάσωση των Χατζηφραγκέτα έπαιξε τελευταία, στο λίγο ελεύθερο χρόνο που του μένει, ο Φοίβος Δεληβοριάς. Πολύ σοφά πάντως οι ίδιοι έχουν αποφύγει τις δημόσιες ευχαριστίες, τα πολλά κομπλιμέντα, τα ταγκαρίσματα και τις καρδούλες. Δεν τα χρειάζονται. Καθώς αυτές τις μέρες κάνουν πρόβες για μια εμφάνιση στο Piraeus 117 Academy, έναν χώρο που δεν είναι φοιτητικό στέκι αλλά συναυλιακό venue, ελπίζω να αποφύγουν τη συντήρηση των όποιων κεκτημένων με την πρόφαση του αιώνιου ερασιτεχνισμού και να κοιτάξουν μπροστά. Ίσως μαζί με τους φοιτητές που θα σηκώνουν τα χέρια μπροστά-μπροστά, στο πίσω μέρος της αίθουσας να είναι πλέον και κάποιοι 30 plus που έχουν θέματα με τη μέση τους. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι, στα επόμενα χρόνια, θα ήταν ευχής έργον αν οι Χατζηφραγκέτα ωρίμαζαν μαζί με το κοινό τους χωρίς να πέσουν στη λούπα του να ψυχαγωγούν αιωνίως 20άρηδες, ή μεσήλικες με βερμούδα που θα ακούν το «Για λόγους ταξικούς» ενθυμούμενοι τα ανέμελα χρόνια στην ΑΣΟΕ και τη γκόμενα που είχαν τότε.

Δεν θα 'θελα, να τους δω να «σοβαρεύονται», σε καμία περίπτωση. Περιμένω όμως σίγουρα ένα φρέσκο υλικό που θα εξελίξει το χιούμορ τους, θα αναδείξει τον καινούργιο full band ήχο τους και θα προβάλει, με έμμεσο τρόπο, την κρυμμένη τους ευαισθησία. Αν η στιγμή-αποκάλυψη σε κάθε παράσταση του Πανούση υπήρξε το «Ένα τραγούδι για το Χειμώνα», ίσως εκείνη η διασκευή του Χατζηγιάννη στο «Μάλιστα κύριε», με την ενορχήστρωση που ξεφεύγει από την κιθαροκατάσταση και αξιοποιεί το Cubase για να φτιάξει ατμόσφαιρα, να είναι ο προάγγελος για κάτι καινούργιο, κάτι που ούτε οι ίδιοι οι Χατζηφραγκέτα δεν το έχουν ακόμα φανταστεί.

unnamed 9

LOGIN